Fróði - 01.05.1913, Blaðsíða 4

2Ó0
FRÓÐI
“Já, Barlow vitanlega”.
Tveir rrienn fjellu við skotholu og stóðu blóðbunur úr undun-
um banvænu; nú hvinu kúlur gegnum hverja holu.
‘‘Lokið skotholum öllum”, hrópaði Hamilton. Hann snéri
sjer að Farnsworth og sagði: ‘‘Við höldum þetta ekki lengi út.
Lokið hverri holu, er kúla kemst um. Farið f kring og gefið á-
kveðnar skipanir. Látið ekki mennina stofna sjer heimskuiega f
hættu, Við erum á valdi hundingja þessara þarna úti”.
Hann hafði algprlega tapað sjer, er hann kom auga á Bever-
ley, áður en mennirnir fjellu. Nú vaið honum alt f einu Ijóst, að
ef hann ætti að sleppa frá grimdar-æði Frakka og hefnd uunusta
Aliee, yrði hann þegar að varpa sjer á náðir Clarks. Það var
hans eina lífsvon. Hann tók Farnsworth afsíðis og rjeðist um
það við hann, hvað til bragðs skyldi taka. Ósköpin, serrt á gengu
utan-virkis, virtust gera úthlaup ómögulegt og hann bjóst við öllu
hinu versta.
“Við erum gersamlega á valdi þeirra”, sagði hann og ypti
öxlum um leið og hann leit á deyjandi mennina. ‘‘Hvað sýnist
yður að gera?”
Farnsworth var sjeður hermaður. Hann mundi eftir þvf, að
Philip Dejean, dómari f Detroit, var á leiðinni niður Wabash-
fijótið með flota, hlaðinn mönnum og vistum. Plvf ekki að biðja
um vopnahlje f nokkra daga? Það gat ekkert ilt gert, og fengist
það, gat það bjargað þeim. Iiamilton greip þetta ráð fegins
hendi og ritaði þegar brjef, er hann sendi undir hvítum fána.
Aldrei á allri herævi sinni hafði hann orðið jafn feginn, að bar-
daga lyki skjótt. Hann sá í anda Beverley standandi yfir hinni
fölu ásjónu Alice. Það var næg trygging fyrir voðalegri hefnd.
Svar Clarks kom von bráðar rispað á óhreinan seðil. Um
vopnahlje var ekki að tala. Seðillinn endaði þannig: