Fróði - 01.05.1913, Blaðsíða 12

268
FRÓÐI
að lítill flokkur landamæra-manna hefði lagt undir sig víðlent ríki
fyrir frábæran hetjumóð, hreysti og ættjarðarást.
Beverley braut saman fánann, hneigði sig og afhcnti Clark
hann. Brjóst Hamiltons gekk bylgjugangi og hann beit svo á
jaxlinn, að lfnur mynduðust eftir kinnum lians.
Sjera Beret var ný-kominn inn. Hann stóð cinkar rólegur
út við vegg. Undurblítt bros ljek um gamla, góðmannlega and-
litið, en sterku axlirnar hjengu niður sem undir bungri byrði.
Hamilton sá hann, er honum var hleypt inn. Óðara báru við-
skifti þeirra fyrir sálarsjón hans. Einnig sá hann Alice líka Iiggj-
andi föla á jörðunni. Svipur hennar sótti enn á ný að honum.
í þessu augnabliki urðu menn varir einhverrar hreyfingar,
líkast því sem fugl flýgi hjá, og einhver vera þaut yfir svæðið
með undra-hraða. Allir litu á þessa mynd. Hamilton var nær
þvf fallinn,, fölur sem nár, og bar fyrir sig hendina sem til að verj-
ast höggi. í sömu svipan var ljósleitum fána brugðið yfir höfuð
honum. Hann sá fyrir sjer standa stúlku þá, er hann hafði skot-
ið. En andlitið fallega var n ú ekki fölt og kalt. Hún var rjóð
í kinnum og augun björt og fjörleg, blóðrauðu varirnar dálftið opn-
ar, svo perluhvítar tannir sáust og spjekopparnlr — þessir oft
nefndu, gáskalegu spjekoppar — voru enn sjáanlegir.
Clark staroi með undrun — ag móti vilja sínum — með að-
dáun á þessa töframynd. Hann skildi ekki neitt f neinu, En
karlmanns-eðli hans var nautn að sýn þessari.
Alice stóð þarna sem jarðföst myndastytta sigursins, rjetti
fram hægri handlegginn og hjelt fánanum hátt yfir höfði Hamil-
tons. Við hlið hennar stóð jean, kryplingurinn litli, glápandi á
fánann, er hann hafði stolið og falið sakir Alice og — af þvf, að
honnm þótti vænt um þennan fána.
Um hríð rfKti dauða-þögn og var ekki annað sýnilegt. en