Fróði - 01.05.1913, Qupperneq 35

FRÓÐI
291
um, með öllu mögulegu móti. Ef að holurnar í skinninu skyldu
byrgjast, þó ckki væri ncma um lítinn tíma, eins og þegar menn
eru tjargaðir, þá er maðurinn f mikilli hættu að deyja af sjálfs-
eitrun. Ef að lungun hættu starfa sftium, að hreinsa blóðið, þá
mundum vjer líka deyja af eitrun f sjálfum oss. Ef. vjer skoðum
blóð í æðum f hengdum manni, eoa köfnuðum, þá er það nærri
kolsvart. En það stafar af því, að það er búið að renna um lfk-
amann nokkrum sinnum (hjartað hefir spýtt þvf), án þess að geta
bætt við sig nokkru af hinu lffgefandi súrefni frá loftinu f lungna-
pípurnar, eða losnað við hið deyðandi kolefni.
Af þessu getum vjer fengið litla hugmynd um það, hvernig
citrið myndast í lfkamanum, sf og æ á hverju augnabliki, cg er
þetta þó að eins sýnishorn. Vjer erum á hverri stundu að ryðja
burtu ólyfjan þeirri og eitri, sem myndaðist f lfkama vorum fyrir
hálfri cða heilli stundu. '
En nú skulum vjer færa.dæmið heim til dýranna. Eins og
hjá mönnunum, eru eiturtegundir einlægt að inyndast f Ifklama
þeirra, á hverri stundu og hverju augnabliki, sem þau lifa. Setjum
nú svo, að vjer slátrum einhverjum grip, kálfi, stórum uxa, eða
gamalli kú. Þegar dýrið dey-r, þá sitja allar þær eiturtegundir og
öll sú ólyfjan eftir í líkama þeirra, sem þar var mynduð fyrir
h&lfri stundu eða heilli, hálfum degi eða heilum, en sem lfkams-
færi dýranna ckki. voru búin að losa sig við, blóðið, gallið, lifrin,
nýrun, þvagrennurnar, sogæðarnar, kyrtlarnir og allar þeirra píp-
ur. Eitrið situr þar, sem það var komið, þegar skepnan dó, út
um allan lfkamann, f æðapfpunum, úti um hvern einasta vöðva er
það dreift, og það er aigjörlega ómögulegt að ná þvf þaðan. Alla
heimsins tfð hefir ekkert verkfæri, ekkert lyf og engin aðferð
fundist, sem hafi gctað gjört það.
Þess vegna hljótum vjer að eta eitrið og ólyfjanina með