Fróði - 01.05.1913, Blaðsíða 38

294
FRÓÐI
halda frain juilafæðu á móti kjíiti. Eins voru þeir Zeno, Diogen-
es, Plato, Plutarkus, Empedoclcs, Socratcs, Appollonius frá
Tyana, Hesiodus, Hippocrates, Galenus og ótal, dtal aðrir mcnn,
S3m frægir hafa vcrið meir en tvær þúsundir ára.
Um sjálfan sig segir Carrington, að hann um langan tíma
hafi forðrst alla dýrafæðu, og að gamni sfnu og til reynslu, hafi
tekið upp á þvf, og lifað svo f fjdgur ár, að hann ckki einungis
hafnsð kjöti cgöllum dýrategundum, heldur cinnig jurtafæðu allri,
brauði, kornmat, eggjum, mjólk og smjöri, öllum rótarávöxtum
og öllu kryddmeti. Og þá var ekkert eftir að lifa á nema apa-
fæðan : hnetur og ávextir. A þvf lifði hann í fjögur ár, og segist
hafa verið hress og fjörugur, og aldrei hafi sjer látið ritstörf eins
vel og þann tfma. En ekki geta allir þetta, þvi að bæði þarf til
þess þekkingu, sem almenning skortir, og svo er sú fæða ekki al-
staðar fáp.nleg.
Þá eru sumir að vitna í Ijónið og tfgrisdýrið, og segja að þau
hafi styrkleikann af því þau sjeu kjötætur. Það er enginn eíi á
þvf, að sterk eru dýr þessi, eins og öll þau dýr, sem kjöt eta. Þau
gætu ekki lifað annars, og grimm eru þau lfka, og það er áreiðan-
lega afleiðing af kjötinu sem þau eta. En þau eru lfka úthalds-
laus. Ef þau væru sett fyrir \-agn eða plóg, þá mundu þau verða
Ijeleg til dráttar þcgar á Ifði daginn. Öll vinnudýrin, hesturinn,
uxinn, úlfaldinn, eru grasbftir. Ffllinn, sterkastur allra landdýia,
smakkar ekki annað en jurtafæðu.
Fyrir húsmóðurina ætti það að vera gleðidagur, þcgar hún
losaðist við súpur og steikur, og tilbúning allra hinna ótölulegu
rjetta, sem kjötið er haft í, og alla þá ólykt og óþrifnað, sem þeim
matartilbúningi fylgir, og þessar löngu stöðuryfir heitum, ijúkandi
stónum, og svo er það býsna hart á buddunni, að kaupa það alt,
þegar þarfirnar eru margar.