Fróði - 01.05.1913, Blaðsíða 39

FRÓÐI
295
Fyrir móöurina er það engu síður kærkominn dagur, hún
fengi þá ögn rneiri tfma til annara starfa, eða til að rjetta sig upp,
og reyna að hrista af sjer drungann, sem legst yfir fólk við þessi
hvfldarlausu störf, dag eftir dag, með litlum eða cngum tilbreyt-
ingum, þar sem hver hálftíminn er dýrmætur til þess, að geta
fengið einhverja tilbreytingu, litið á skemtisögu eða lesið dagblað.
Hún væri þá einnig betur fær um að lfta eftir börnum sfnum, sem
hún ætíð hefir sem aukastarf ofan á alt annáð, hver-iu þungt og
erfitt sem það er.
Fyrir hið vaxandi barn er jurtafæðan miklu æskilegri en
kjötið, fyrst og fremst af þvf, að jurtafa“ðan hefir allar þær fæðu-
tegundir í sjer, sem barnið þarfnast, en kjötið að eins eina. Kjöt-
ið vantar bæði sýrurnar og söltin, scm þó eru hinum unga, vax-
andi lfkaina svo nauðsynleg.
Það er bæði broslegt og grátlegt, að sjá mæðurnar vera að
ýta knefafylii sinni af kjöti að börnunum, og láta þau sjúga það,
til að drekka f sig ólyfjanina, sem f kjötinu er. Ef að þær vissu
hvað það væri, sem þær eru að fæða börn sfn á, þá mundu þær
forðast það, sem heitan eldinn. En vanþekkingin og venjan, eru
refsivendir á karla sem konur, unga sem gamla. Menn vita það
ekki og trúa þvf ekki, þegar kvalirnar pína þá, eða gigtin ætlar að
slíta þá sundur, að þctta rnega þeir þakka sjálfum sjcr, cða feðrum
eða mæðrum, sem af vanþekkingu vissu ekki hvernig fara átti
með þau, eða fæða þau, og vildu oft elcki vita, þó að kostur