Fróði - 01.05.1913, Qupperneq 47

FRÓÐI
303
“Jeg býst við, Júlíus, að jeg fari til himnarfkis, því jcg ætla
að fara á eftir fröken Lissac”.
III.
“Iljer er bcst fyrir yður að fara ofan, borgarastúlka”, mælti
Roberie.
Vagnhurðin var opnuð, og Valerie fúr ofan. Robcric rjetti
henni arm sinn. Alt í kring heyrði hún ys og þyt, og óðslegar
raddir. Hún síí grimmileg og voðaleg andlit, skýr og Ijús við
birtu hinna m'jrgu blysa.
Aldrei á æfi sinni, hafði fröken de Lessac sjeð nokkra menn
þessum líka. Það var sem kæmu þcir úr rennunum og sorpi
borganna, og hefðu svarist f fóstbræðralag með það eitt fyrir aug-
um, að drcpa og eyðileggja aðalinn og hufðingjana.
Ökumaðurinn og þjónninn, sem sat við hlið hans f vagninum,
voru dregnir úr sætum sínum. Þeim var samt ekkert mein gjört.
Þeim var sagt að fara burtu, og að þe;r, fjelagarnir, þyrftu hesta
þeirra með, til að skifta við hina þreyttu hesta sfna, sem höfðu
dregíð kerrurnar með skotfærunum og vistunum handa byltinga-
mönnunum.
Valerie virtist vera f ljótum draumi, eða voðalegri leiðslu.
Sorgaratburður þessi hafði haft feikileg áhrif á hana. Hún vissi
lítið hvað fram fór, nema hvað hún heyrði Roberie segja eitthvað
f byrstum róm við þorparana, sem hnöppuðust utan um þau. Þeir
hrökkluðust dálítið frá, svo r.ð geil ko n íhópinti, og leiddi Roberie
fanga sinn eftir gungum þessum.
"Er móðir mfn lifandi?” spurði hún f hálfum hljóðum.
“Já! já ! En verið þjer þolinmóðar”, mælti hann • “Jeg
verð að finna einhvern 6tað, þar sem þjer getið verið óhultar. Það
er lpð fyrsta, sem jeg þarf að hugsa um”.