Fróði - 01.05.1913, Síða 48

304
FRÓÐl
Hann leiddi hana við hlið sjer, cn teymdi hcstinn mcð annari
hendi, eftir stigi einum, sem hann virtist kunnugur, og stefndi að
kumböldum nokkrum rriilli bækitrj&nna, hinum megin við listi-
garðinn. Þar var engin s&la. Allir höfðu farið burtu til þeís, að
sj& höllina brenna.
Roberie nam staðar hj& gistikofa nokkrum. Ljet hest sinn
inn í hesthúsið, sneri svo til veitingastofunnar og bað hana að
fyigja sjer.
Þar var alt niðamyrkur, og beið hún í anddyrinu mcðan hann
var að leita að ljósum. Loks fann hann kerti, kveikti ljós og setti
í gestastofu eina, gagnvart hinni almennu stofu.
Það var klefi lftill, með kringlóttu borði, fjórum stólum, fá-
einum fátæklegum myndum og búnaði öðrum. Harpa var þar
ein, gömul, sem fyrir meira en mannsaldri hafði verið í stofum
Lissacs hallarinnar, en svo seld eða gefin hinum fyrverandi veit-
ingamanni.
Roberie gekk til Valcrie, tók í hönd hennar og lyfti upp að
vörum sjer. Svo stóð hann kyr og horfði í augu henni.
“Þú ert töfrandi fögur, borgarastúlka”, tautaði hann. “Jcg
verð að bjarga þjer, ef jeg get, frá höggstokknum — þú ert ein
eftir af allri þinni ætt”.
Hún sneri sjer við honum með svo þungum svip, að hróka-
svipinn dró af andliti hans, og mælti rólega f skýrum róm.
“Jeg hefi þá komið hingað til einskis, móðir mín hefir farist f
bálinu ?”
“Já”, svaraði hann. “Hún vildi ekki yfirgefa sonu sfna og
eiginmann’ ’.
Valerie fjcll á knje, greip um hönd hatis og mælti: “Hvers
vegna varstu þá að fara með mig hingað ? Hvers vegna sagðir þú
mjer ekki sannlcikann, þegar við komum að rústum hallarinnar?”