Fróði - 01.05.1913, Qupperneq 55

FRÓÐI
3T i
æft það með þvf, að læra utan bókar vísur eða kafla úr bókum
orð fyrir orð, eða þó helzt eitthvað sem erfitt er. Lesa t. d. kafla
úr bók, þungan, sem menn kannske botna ekki f, og reyna að
muna hann. Lesa hann svo aftur og aftur, þangað til menn muna
hvert einasta orð, og skilja al!a hans þýðingu, stefnu og anda ;
nefnilega skilja og muna orðin, efnið, tilganginn, helzt geta sett
sig inn f lnigsanir og hugmyndir mannsins, sem skrifaði.
Þó að þú skiljir ekki kafla þenna eða grein í fyrstu, og getir
ekki rnunað það, þá skilurðu dálftið meira við annan upplestur og
manst betur. Nokkru betur skilur þú í þriðja sinn, og ef þú
heldur áfram, þá skilurðu og manstu loksins eins vel, og sála þfn
er hæfileg að skilja. Ef að menn gjöra þetta dag eftir dag, þá
munu menn fljótlega sjá það, að rninni þess hins sama rnanns hefir
stórlega vaxið, og skilningur hans líka. En gæta verða mer.n
þess, að taka hæfilega mikið fyrir í einu, hvorki of lítið nje of mik-
ið. Og svo hitt, að fara ekki út í þær ógöngur, sem þeir aldrei
geta bptnað f, einkum hvað skilning snertir, þvf að þar er leiðin
oft löng og erfið, eins og þegar menn eru að ganga upp eftir snar-
bröttum fjöllum. Menn verða að stfga upp og áfram, hægt og
hægt, og þreifa vel fyrir sjer f hverju spori, hvort þar sje. nú veru-
lega fasta jörð eður botn að finna. Annars geta menn stigið f
tómt, sokkið á kaf f fen, eða gjá einhverja, og komið aldrei upp
aftur, eins og svo mörgum verður nú, sem fyrrum, og það jafnvel
fjölda þeirra, sem haldið hafa að þeir væru lærðir, og færir f flest-
an sjó. En þó að þessar tilraunir ekki altjend geti komið að fullu
haldi, hvað skilning snertir, þá eru þær öbrierðular hvað minnið
snertir, en þær geta tekið tfma nokkurn. Ilafið það þvf hugfast,
vinir, að með rjettri æfingu verður minnið sterkara og stcrkara,
þangað til menn] geta ekki gleymt því, [sem mcnn veita góða
athygli.