Fróði - 01.05.1913, Qupperneq 57

FRÓÐI
313
þess, og það er s\’o mikil dhægð á því, að vera að kaupa baðker
dýrum dómum, og hita í það vatn, og hafa alt það umstang, að
menn geta vorkent mönnum, sem ekki eru þá sjerstaklega hrein-
látir, og lítt fróðir um þiirfina og nauðsynina fyrir.sál og líkama,
heilsu og velferð, að halaa sjer hveinum bœði utan ng innan.
En nú má komast hjá öllum þessum óþægindum og kostnaði,
og kulduhrolli og lffsháska. Mcnn geta baðað sig án þess að hafa
baðker cða sápu, cða vatnshyl að steypa sjer f.
Það er ákafiega einfalt, rjett eins og maður getur hugsað sjer
að þau hafi haft það, hann Adam og hún Eva. Það er ekkert
annað en að taka þvottabalann, sem jeg held að hljóti að vera til
á hverju heimili, hella f hann altjend svo miklu vatni, að menn
geti vætt lófana f því, meira þarf ekki ef hörgull er á vatninu, og
sápunni má sleppa. Svo er að stíga upp í balann, væta lófana í
vatninu og fara svo að núa, með báðum höndum, og núa nú af
krafti. Væta fyrst allan líkamann, frá hvirfli til ilja, og núa svo
hart og tftt og fast og látlaust allan líkamann, höfuðið, hálsinn,
andlitið, brjóstið, bakið og útlimi alla. Núa þetta fast upp og
ofan, fram og aftur, og svelgja um leið í sig loftið í stórum teyg-
um, og þenja út brjóstið. Þegar menn eru búnir að vera að þessu
nokkra stund, þá fer líkaminn allur að þorna. Má þá væta hann
aftur og halda svo áfram. En þegar skinnið þornar verður crfið-
ara að núa, en þá eiga menn cinmitt að núa sem fastast og harð-
ast. Það er þá eins og lófarnir vilji draga skinnið með sjer, og
þctta hreistur, sem sest hcfir af óþrifnaði utan á skinnið, það fcr
þá að losna og kemur undan lófunum f görðum, rjctt cins og þcg-
ar mcnn á vordaginn raka áburð af túnum cða blettum, mcð klár-
um cða járnhrífum. Þetta eru hin vcrulegu óhrcinindi, það situr
á Ifkamanum cins og hreistur á fiski, og lokar öllum holum á skinn-
inu, scm nauðsynlega þurfa að vera opnar, til þcss að hlcypa eins