Muninn - 01.05.1997, Síða 100

sem leysti
Það var vart að puntstráin bærðust í mildri vorgolunni. Mýstrókana bar
við rauðgulan kvöldhimininn. Maríurerlan settist á hraunnibbu, tifaði
stélinu, velti vöngum og flögraði svo burt í leit að flugum.
Haraldur klöngraðist á milli þúfna úti í móa. Hann leitaði hreiðra. Það
gerði hann oft á maíkvöldum sem þessu. Það var fátt betra en að rölta
um, hiusta á stelkinn og hrossagaukinn og anda að sér ferska loftinu.
Skyndilega nemur hann örlitla hreyfingu í sinunni milli þúfnanna. Hann
stansar og starir á staðinn. Jú, það grillti í eitthvað grábrúnt milli
stráanna. Skyldi þetta vera húsandarhreiður? Eða kannski
rjúpuhreiður? Hann hafði aldrei fundið rjúpuhreiður. En þegar hann
laut niður og greiddi sinulubbann frá til að sjá betur, brá honum heldur
en ekki i brún. Þetta var hvorki önd né rjúpa, heldur lítið búlduleitt
dýr, ekki ósvipað naggrís. Dýrið reis upp á afturfæturna og horfði
beint á Harald og honum sýndist það glotta. „Vá, hvað það er fallegt",
hugsaði Haraldur. „Svona mjúkur, sléttur feldur, svona svört augu. Ég
hef aldrei séð neitt þessu líkt áður. Bara að ég gæti náð því og gert
það gæft. Ég gæti haft það heima hjá mér, fólk yrði ofsa hrifið af því,
það yrði landi og þjóð til sóma. Ó, bara ef það vildi vingast við mig".
Haraldur lá á fjórum fótum og teygði höndina varlega í átt að
dýrinu, sem teygði sig á móti, en skoppaði svo burt úr seilingar-
fjarlægð. „Ég þyrfti að hafa eitthvað til að lokka það með”, hugsaði
Haraldur. Hann fór ofan í buxnavasann sinn og fann
súkkulaðimola. „Hérna", sagði hann og rétti dýrinu molann. „Ef þú
verður vinur minn geturðu fengið fullt, fullt af súkkulaði alveg
ókeypis". Dýrið kjagaði til hans, horfði kankvíslega á hann, tók
svo súkkulaðibitann og át hann. Því næst hoppaði það upp í
fangið á Haraldi og sleikti hann í framan. En allt í einu setti dýrið
á sig kryppu og mikið brak barst frá því. Megn brennisteins-
fnykur steig upp. Haraldur starði sem steini lostinn á dýrið.
Hafði það leyst vind? Gat það verið? Jú, jú, ekki var um að
villast, lyktin laug ekki. Þetta setti svo sannarlega strik í
reikninginn. Það myndi enginn vilja sjá dýr sem prumpaði. En
það var svo fallegt og honum var strax farið að þykja vænt um
það, svo hann ákvað að segja engum frá þessu.
Tíminn leið. Dýrið dafnaði vel hjá Haraldi og þau voru
góðir vinir. Allir voru mjög hrifnir af dýrinu og það lífgaði
upp á tilveruna hjá fólki, sérstaklega þar sem einhver
einkennileg þoka var búin að liggja yfir öllu svo vart sást til
sólar og Haraldur var búinn að vera eitthvað undarlegur í
maganum upp á síðkastið. Svo fannst mörgum vera skrýtin
lykt í loftinu þegar kyrrt var. En allt þetta gleymdist, því
litla dýrið var svo ferlega sætt og skemmtilegt.
En einn daginn kom maður í grænum anórakk til þess
að skoða dýrið. Haraldi stóð hálfgerður stuggur af
manninum og dýrið var feimið við hann. Maðurinn
horfði rannsakandi á dýrið og spurði svo: „Rekur það
við?". „Eeeh, nei, eiginlega ekkert, kannski bara pínu
pons”, svaraði Haraldur vandræðalega. „Ég hef nú séð
svona dýr í útlöndum og þau reka sko ekkert pinu pons
við, heldur ofsa, ofsa mikið. Það bókstaflega stendur
blár strókur aftur úr þeim", sagði maðurinn. „Mitt dýr
er ekkert svoleiðis, það get ég fullvissað þig um",
sagði Haraldur með talsverðum þjósti. En í því
ioo M u N 1 n N
19 9 7