Kirkjuritið - 01.04.1958, Qupperneq 16

158
KIRKJURITIÐ
Hann varð ritstjóri ýmissa tímarita og listmálari. Hann
hafði ekki verið nema fá ár í höfuðstaðnum, þegar til hans
var leitað um framboð til Alþingis. Þess er oft minnzt enn,
hvernig hann vann þær kosningar með mælsku sinni og fram-
komu, þá að sjálfsögðu ókunnur flestum bæjarbúum. Hann
var siðan alþingismaður höfuðborgarinnar í aldarfjórðung
og jafnframt og síðan kvaddur til ýmissa starfa í sambandi
við stjórnmál þjóðarinnar.
Þá er Magnús Jónsson gerðist alþingismaður og tók að gefa
sig að stjórnmálum, má segja, að hann hafi gengið inn á
nýja braut og tekið að vinna að málefnum ólíkum megin-
starfinu. Aldrei heyrði ég þó á hann borið, að hann vanrækti
eitt starf sitt vegna annars, enda er sannleikurinn sá, að
starfsþrek hans var með ólíkindum mikið og hæfileiki hans
frábær að skilja hvert viðfangsefni á skömmum tíma. Vita
þetta allir, sem þekktu hann, enda minnast þess margir og
telja hann með fjölhæfustu gáfumönnum samtíðar sinnar.
1 þessu er mikið hrós. En svo getur líka virzt sem svo marg-
þættir hæfileikar og fjölbreytt störf valdi nokkrum skaða,
því að sá maður, sem þannig er búinn, skyggir á sjálfan sig.
En hann nýtur þá lika þeirra fágætu úrslita að lifa margar
ævir í einu æviskeiði, lífið verður honum auðugra en öðrum.
Magnús Jónsson var maður lífsins, eins og það streymir
fram í ótal blæbrigðum, og þó öllu heldur eins og það brýzt
fram máttugt og ólgandi, njótandi þess, þátttakandi þess og
mótandi. Menn lifa nefnilega misjafnlega mikið, lífsnautnin
er misjafnlega frjó. Andstæðurnar liafa kannske ekki verið
markaðar skýrar en með þessum orðum:
„En þú, sem undan ævistraumi
flýtur sofandi að feigðarósi,
lastaðu ei laxinn, sem leitar móti
straumi sterklega og stiklar fossa.“
Af ummælum margra annarra skil ég, að ég er ekki einn
um þá skoðun, að mér fannst Magnús Jónsson ólíkur öllum
öðrum mönnum, ekki fyrst og fremst fyrir hin miklu og