Kirkjuritið - 01.04.1958, Qupperneq 29

K.IRK JUHITlÐ
171
byggist á sögulegum staðreyndum, er ákveðin stefna, sem
kemur upp á vissum tíma og er bundin við kunnan höfund,
kenningu hans, líf, dauða og upprisu, og ennfremur sakir
þess, að frumheimildir þessar eru i sérstakri bók, — þá er
brýnt, að hver kristin kynslóð fái sem bezta fræðslu um þetta
allt saman, eftir því sem föng standa til.
Þótt menn séu ekki að öllu leyti sammála um kirkjulegar
játningar, né hversu þær séu bindandi, og deila megi um,
hvað utanaðlærdómur eigi að ganga langt, hlýtur það að vera
ein höfuðskylda kirkjunnar, að gera ljósa grein fyrir aðal-
atriðum kristinnar sögu og kenningar, í því formi, að það sé
almenningi aðgengilegt og auðskilið. Bæði sakir þeirra, er
sökum æsku sinnar þarfnast þessarar uppfræðslu, og eins
hinna, sem standa utan kirkjunnar, og menn verða jafnt að
verjast sem leitast við að telja hughvarf.
En hér erum við íslendingar komnir út í ótræði að minum
dómi.
Menn lesa ekki almennt neinar bækur lengur, sem sam-
bærilegar eru við gömlu húslestrarbækurnar. Margir eru að
verða ókunnugir Passíusálmunum, og í Sálmabókinni gætir
víða sundurleitra skoðana um sama efni, t. d. upprisuna. Loks
eru mörg barnalærdómskver í notkun, en þau eru alls ekki
samhljóða um allt og eiginlega engin i æskilegu formi. Þau
eru sem sagt ekki gagnorðar greinargerðir fyrir kristinni trú
og lifi, heldur nokkurs konar viðræður viðkomandi höfunda
við lesendur, — eins konar spurningatímar þeirra látnir á
þrykk út ganga.
Dæmi hinnar samanþjöppuðu og greinagóðu fræðslu um
höfuðatriði hinnar kristnu kenningar og sögu eru hins vegar
hin postullega trúarjátning og Fræði Lúthers, almennt talað.
Að gefnu tilefni hika ég ekki við að ítreka og undirstrika, að
hér verður að ráða bót á, og ég ætla, að kirkjustjórnin verði
að taka upp ákveðna forystu á þessu sviði. Kristin vanþekking
er orðin meiri en margan grunar í landinu, og þar af leiðandi
allmikið sinnuleysi um kirkju og kristni.
Og það er óneitanlega hart og dýrt, ef menn þurfa að fljúga