Kirkjuritið - 01.04.1967, Page 8

150
KIRKJURITIÐ
mætti. En hér má ekki leiða hann til öndvegis hugsimarinnar-
Stefnumark hjálpræSissögunnar er ekki miðað við getuleysi
vort, heldur almætti Krists. Með valdi talar drottinn. Með
valdi liefur liann á krossinum leyst oss undan sekt, sem vér
máttum ekki af oss koma. Með vahli hefur liann í lieilagri
skírn endurfætt oss af vatni og anda frá synd og saurgun, en
samslungið líf vort sínu lífi, gróðursett oss sem greinar á vín'
viðinum. Með valdi kallar liann oss tll að halda skírnarsátt'
málann og bera ávöxt, — ekki ávöxt verðleika vorra, Iieldm
lífssamfélagsins við liann.
Magnleysi vort, sem öllum er kunnugt, gefur oss ekki lieim'
ild til að sniðganga kröfur Krists. Við opinberun hins hirsU1
er lilýðnin vort skylduga svar. Og fyrir kraft hans, sem oss
styrka gjörir tökumst vér á við þau verkefni, er Fjallræðan
fær oss í liendur. Hún er ekki hugsjón, ekki draumur nm
fagurt líf, lieldur fyrirmœli, sem vér eigum að framkvæm3’
fráleit fyrirmæli sum hver, horfa jafnvel til upplausnar saJ»'
félagsins og margháttaðra þjáninga fyrir oss sjálf, en alll UJ»
það hefur kristinn maður ekki leyfi til að draga úr þeim me^
neins konar undanbrögðum. Svo að vér til skýringar því, hve
örðug raun bíður vor, nefnum eitt dæmi, sem ávallt er ofa>'
lega á baugi, má geta þess, að kirkju Krists er algjörleg®
óheimilt að samþykkja upphátt eða með þögninni fyrirbrigo'1
varnarstríð. Þeim aðförum til réltlætingar verða að vísu þra'
sinnis fundin mannleg rök. En kirkju Krists ber framar a
Idýða Guði en mönnum. Og Guð hefur talað í Jesú ICristi:
„Þér sknluð ekki rísa gegn meingjörðamanninum, en slái ei»'
hver þig á hægri kinn þína, þá snú þú einnig hinni að ho»'
um“.
Vissulega hljóma þessi orð sem heimska og uppreisn ger"
öllum viðurkenndum aðförum manna. Og sama máli gegn1’
uin margt annað í orðum Krists og fari. En þá er Iiins »
minnast, að sjálf holdtekja Guðs og koma í þennan héim el
hvort tveggja í senn fullkomin fjarstæða og algjör byltlJlr
allra hluta, verðmæta og aðstæðna. Og ef vér ekki hyggj11111".
afneita holdtekjunni, ef vér meinum eitthvað með trii vor|1
á raunverulega tilkomu Guðs í Kristi, ef vér liöfum í s»»"
leika undrast á fjallinu og skelfst tiltektir drottins, ef vér n°
um skynjað nærveru Guðs og vald þann veg sem Jakob lo1