Kirkjuritið - 01.11.1970, Blaðsíða 16

398
ICIRKJUUITIÐ
ar svo sekur viS lieilagan vilja hans, að hann getur ekki treyst
verðleikum sínum, lieldur aðeins þeirri náð eða kærleika
guðs, sem Kristur boðar. Það er sjálfur liinn rjettláti dómari,
senx er svo miskunnsamur, að liann kemur niður stigann, til
harna sinna. Aðeins gagnvai-t þessunx kærleika er maðurinn
öruggur. Rjettlátur guð er undir öllum kringumstæðum náð-
ugur og miskunnsamur. Rjettlæti lians er kærleikurinn. Hin11
týndi sonur er harn hans, en ekki daglaunamaður, sem gerii'
kröfu til ákveðins kaups eða launa fyrir verk sín.
Það getur verið erfitt fyrir mannanna sjónum að samræm11
eilíft rjettlæti og eilífa náð. Guðfræði sú, sem gilti á dögum
sjera Hallgríms, leysti ekki hnútinn. Rjetttríiaður 17. aldar-
innar gerði ráð fyrir því, að náðin gilti þessa Iieims, en eftir
dauða mannsins ekkert, nema hið stranga rjettlæti. En bæði
sjera Hallgrímur og samtíð Iians sáu það liins vegar rjett, að
syndugt mannkyn er í dauðans liættu statt. Og krossinn Krists
opinberar undir öllum kringumstæðum þann kærleika, sem
sigrar allt, sem týna vill lífi mannsins, — jafnvel manninn
sjálfan. Og það er og verður sannleikur, — að dauðinn tapaði
og Drottinn vann.
Pár Lagerkvist:
Ef þá tráir á gub
Ef þú trúir á Guð og enginn Guð er til
er trú þín þeim mun meira undur.
Þá er hún með sanni eitthvað óskiljanlega stórfenglegt.
Hvers vegna liggur nokkur vera
umvafin myrkri og hrópar
á eitthvað sem ekki er til ?
Hversvegna er þessu svo farið?
Enginn heyrir að nokkur hrópi
í myrkrinu.
En hvers vegna á hrópið sér stað ?