Kirkjuritið - 01.11.1970, Blaðsíða 44

KIRKJURITIÐ
426
er hjónaband? Hvernig á að velja góða bók? Hvað er bæn?
Verkefnin eða umræðuefnin em óteljandi, en öll þurfa þaii
að mótast af anda og speki Krists. Þar gæti komið til mála
bæði bros og tár. En bros og tár geta verið blómstur og perlur
spurningatímanna.
Ekki má presturinn gleyma sinni eigin framkomu og aðstöðn.
Hann verður að vera lireinn og þokkalega klæddur aldrei
stífur og stirður í viðmóti, eðlilegur og þó hátíðlegur, aldrei
langorður né leiðinlegur. Börn finna vel uppgerð og tilgerð
og finnst það hlægilegt. Góðvild og létt, einlæg glaðværð er
mikilsverð.
Hann má aldrei vera hikandi, aldrei láta bíða eftir sér.
Hann verður að sýna hverju barni virðingu og tillit og þa
mun liann njóta liins sama frá þeirra liendi.
Fyrirlitningu og dómliörku má aldrei sýna bömum, lítils-
virðing að ósekju gleymist seint.
Presturinn má ahlrei gleyma því, að í vitund barnanna er
hann hvorki nieira né minna en fulltrúi Guðs og ímynd Krists.
Afstaða þeirra til kristni og trúariðkana yfirleitt verður jafn-
vel ævilangt liáð persónuleika lians í meðvitund fermingar-
barna lians. Hann verður þar í brennidepli hins lieilaga og
fagra, en líka öfugt, ef mistök verða og hugsjónin verður að
skugga í meðferð lians.
Þannig verður liann fulltrúi liins helgasta í heimi guðstrúar,
siðgæðis og sannleika, ef allt fer vel.
Hér skal svo að síðustu vikið að sögunni um hræðurna
fimm og gömlu konuna, sem var gestur þeirra. En á þá frásögn
var minnst í upphafi þessara orða.
Hún gaf þeim hugmyndina um tilgang lífs þeirra og persónu-
leika sinn með nöfnunum sem hún gaf þeim að launum uB>
leið og hún kvaddi.
Þetta er sagan um Velvakanda og bræður lians. En þeir
hétu: Velsporrekjandi, Velbergklifrandi, Velhaldandi og Vel-
höggvandi.
En sé betur að gætt felast í þessum nöfnum lielztu mann-
gildisliugsjónir kristins dóms.
Hinn fyrsti, Velvakandi, vakir yfir farsæld og menntun, auði
og sannleika guðstrúar og kærleika.
Annar, Velsporrækjandi, er tákn vísindamanns og hugsuðar,