Kirkjuritið - 01.11.1970, Blaðsíða 28

410
KIRKJUKITIÐ
Hann telur þetta minna „óþyrmilega á ýmsar stöðuveitingar
kirkjulegra yfirvalda í fortíðinni“ og á þá við landsliöfðingja-
tímabilið, þegar Estrup var einvaldur í Danmörk. Það er
gott að vera langminnugur. En dauðar grýlur verða ekki vakt-
ar upp. Ágallar í stjómarfari og embættisrekstri svo fjarlægs
tíma geta ekki um aldur og ævi réttlætt skipan mála, sem er
búin að fá að reyna sig áratugum saman og liefur leitt tilfinn-
anlega galla í 1 jós, sem nálega öllum réttsýnum mönnum eru
augljósir. Mig minnir, að Magnús Stepliensen, landsliöfðingk
liafi m. a. sætt gagnrýni fyrir það að vilja greiða ættmönnuni
og venzlamönnum veginn til embætta, nokkuð um skör frain-
Einnig var liann og stiftsyfirvöldin vænd um það, og ekki án
raka, að tillitið til skoðana í pólitískum efnum liefði talsverð
áhrif á embættaveitingar. Ég reikna mér bvorki til tekna né
útláta að vera borinn saman við okkar síðasta landshöfðingja
í þessu sambandi. Ég finn ekki snertiflötinn. Og það er ekki
frjótt gagnvart viðliorfum dagsins að láta tilfinningar og
málefnastöðu frá liðinni öld liasla sér afstöðu til knýjandi
vandamála eða reyna að magna sendingar upp úr dauðra
manna gröfum á hendur þeim, sem telja breytinga þörf a
fyrirkomulagi, sem eitt sinn kann að liafa verið söguleg nauð-
syn en liefur fyrir löngu gengið sér til lniðar.
Þegar til þess kom að veita í fyrsta sinn prestsembættið i
Kaupmannahöfn, var nokkur reynsla komin á það, livernig
þeim verkaliring er liáttað. Samkvæmt þeirri þekkingu, seni
ég lief á því, tel ég ekki álitamál, að starfið lienti ekki
mönnum, sem farnir em að reskjast. Það útheimtir mikla að-
lögunarhæfni við aðstæður, sem eru gjörólíkar þeim, sein
menn venjast almennt í prestsstarfi bér. Þá er og á það
að líta, að í þetta starf er skipað til skamms tíma, jiriggja ára
aðeins. Ég tel því eðlilegra að ganga .út frá því, að þetta
tímabundna starf verði falið mönnum, sem eru á þroskaskeiði
og liafa skilyrði til þess að afla sér reynslu, víkka útsýn sína
á erlendri gmnd en eiga síðan að liafa sæmilega greiðan ao-
gang að embætti heima, þar sem reynsla þeirra og þekking
getur komið kirkjunni að notum. Hitt væri að mínu áliti
miður beppilegt að stofna til þess, að menn litu á þetta starf
sem eðlilegan lokaáfanga á embættisferli sínum.
Ég gengst fúslega við því, að þegar ég átti að taka ákvörðun