Kirkjuritið - 01.11.1970, Blaðsíða 48

KIItKjUItlTIÐ
430
sköpunarverki þínu. Ég lief kunngjört mönnum þitt dýrðlega
sköpunarverk að Jiví leyti sem andi minn liefur gripið þitt
ómæli. Fyrirgef, ef ég lief sagt eitthvað óverðugt.“
Skyldum við Jiurfa að leita lengi til að finna þakkarefnin ?
Hverjum er að Jiakka, að við eigum lieimili, og allt sem þvi
fylgir, ástúðina, umhyggjuna, þjónustu, fyrirhyggju og fórn-
fýsi, þessir og aðrir góðir eiginleikar prýða lieimilið okkar,
við hyggjum ekki að Jiví daglega, en jiví skyldum við lialda
áfram ferð lífs okkar án þess að gefa því gaum? Við erun1
umhyggjunni svo vön, að þakklætið, sem á að vera efst í liuga,
verður utangátta. En livers þarf sál hússins frekar en að nær-
ast af þakklætinu? Fyrst Kristur hiður um að við sýnuin
lionurn Jiakklæti okkar, hve nauðsynlegt er það þá ekki líka
að við sýnum Jieim Jiakklæti, sem liann hefur gefið okkur. Við
getum ekki verið Guði Jiakklát án þess að þakka þeim, sem
eru að auðsýna okkur kærleika hans. Eitt þakkarorð fra
lijartanu getur gert stórvirki, og fyllt aðra sál fögnuði, læknað
sundurlyndi, og skapað samúð.
Við höfum lifað livem sumardaginn eftir annan svo mildan
og hlíðan seni hugsast getur. Hvar em Jieir sem finna hja
sér Jirá í brjósti lil að Jiakka að holsár klakans fengu svo
undursamlega að gróa?
Það ætti að gagntaka okkur að eiga svo dýrðlegt land, en
liverjum er Jiað að þakka? Sjáið blómskrúðið, litina hvernig
þeim er meistaralega raðað saman, meira en nokkur manns-
liönd getur málað eða nokkurt orð getur lýst. Hver skóp svo
dýrðlegt furðuverk? — Sá, sem Jiað gerði, var hafinn yfir
alla tilviljun, sem við nefnum svo, en Jiað orð yfir forsjon
Guðs notum við Jiegar við komumst í Jirot, og getum ekki
nefnt lilutina réttu nafni.
Stundum sáu lioldsveikir betur dýrð Guðs en við með okkar
lieila hörund. Á 300 ára minningarhátíð um Hallgrím Péturs-
son 1914 var mörg hátíðamessan flutt í landinu. Engin jafn-
aðist á við þakkarsöng liinna líkjiráu í Laugarnesspítalanum,
Jiar sem séra Haraldur Níelsson söng messu fyrir þá sjúku. 1
Nýju kirkjublaði frá Jiví ári er lýst, livernig sjúklingarnir voi'U
hornir inn í kirkjuna, og um fögnuðinn og Jiakklætið sem J)eir
létu í ljós þann dag, rétt eins og Jiað væri stórhátíð. Svo
Jiverstæðukennt sem það er, þarf maðurinn að verða sjúkur