Ljós og skuggar - 01.01.1903, Blaðsíða 4

Ljós og skuggar - 01.01.1903, Blaðsíða 4
var hreint og í beztu röð og reglu. Karen hafði breitt hvítan dúk á borðið og sett þar glas með fögrum fjólum, sem spruttu á anginu bak við húsið. „Seztu í hægindastólinn, Jóhann, og ef þú horflr út um gluggann, þá geturðu sjeð brautarstöðvarnar einnig hjeðan." Jóhann litli studdi hönd undir kinn, hann var þreytulegur og angurvær á svipinn. „Jóhann minn, er þjer íllt?" spurði systir hans áhyggjufull, „þú mátt ekki láta liggja ílla á þjer." „Hvernig get jeg annað?" sagði Jóhann, og stór tár hrundu niður kinnar hans. „Hvernig get eg annað? Það er ekkert skemtilegt að setja dag eptir dag á sama stað, og mega ekki hreyfa sig og hlaupa um, eins og önnur börn, og geta aldrei komið að neinu gagni í heiminum." „Vertu ekki að hugsa um þetta, Jóhann minn; mamma kemur nú bráðum heim, og þú mátt ekki láta hana sjá að það liggi ílla á þjer; hún hefur nóg að bera samt." „ Já. en Karen mín, hvernig á jeg að geta verið glaður? fví má j'sg ekki vera einsog önnur börn, heldur vera aumingja krypplingur, sem aldrei get hjálpað mömmu minni neitt, en er henni einungis til þyngsla?". „ Jeg veit það ekki. Það er undarlegt, og víst er það þungt fyrir þig, en það er þýðingarlaust að kvarta. í*ú veist, að. . . ." „Nei, sjáðu Karen," sagði Jóhann allt í einu glaðlega, „það er vagn þarna á veginum, og kona

x

Ljós og skuggar

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljós og skuggar
https://timarit.is/publication/478

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.