Eimreiðin - 01.10.1949, Síða 6

242
VIÐ ÞJÓÐVEGINN
EIMREIÐIN
arnar á stefnuatriði flokks síns, að þeir sögðu eins
og Lúther forðum á kirkjuþinginu í Worms: Hér
stend ég og get ekki annað, o. s. frv. Aðrir þvoðu hendur
sínar líkt og Pílatus og sögðu: Sýkn er ég af óförum
Fjallkonunnar, sjáið þér fyrir því! Og svo varð þá kraf-
an frá síðastliðnu sumri um þingrof og nýjar kosn-
ingar til þess, að minni hluta stjórn fer nú með völd
í landinu, með velviljuðu hlutleysi Alþýðuflokksins
og ef til vill einhvers hluta Framsóknarflokksins að
því er ráða má af líkum, en að öðru leyti algerlega
upp á náð þingflokka þessara komin, sem geta lagt
hana á höggstokkinn hvenær, sem þá lystir. Og ekki
mun standa á fjórða þingflokknum um aðstoð við
aftökuna. Formaður þess flokks lýsti því sem sé yfir
í þinginu á sama degi og stjórnin varð til, að sú aðstoð
væri til reiðu — og það sem fyrst. „Margt fer öðru
vísi en ætlað er“ geta þeir sagt, sem komu þingrofinu
og kosningunum af stað, enda leyna sér ekki von-
brigðin út af þeirri rás viðburðanna, sem orðin er.
En hvort þau vonbrigði fara vaxandi eða minnkandi
á nýja árinu, mun framtíðin leiða í ljós.
Orðin um æðri handleiðslu, úr nýárssálmi Matt-
híasar, er tekið að túlka ískyggilega, ef á að varpa
því eingöngu upp á guð og lukkuna, hvernig fer um
afkomu, frelsi og sjálfstæði lands og þjóðar, næðan
hún sjálf og forráðamenn hennar láta allt reka á reið-
anum og fljóta sofandi að feigðarósi. Jafn víst og það
er, að orðin séu sönn, jafn víst er og hitt, að þeir,
sem aðeins heimta allt af öðrum, án þess að fórna
nokkru sjálfir, munu vissulega uppskera sín laun. Það
er eftirtektarvert, hve sögnin að heimta og sögnin að
krefjast koma oft fyrir á bókfelli hins opinbera lífs í
voru landi nú á dögum, en hugtökin fórn og bróðurleg
samvinna eiga litlu fylgi að fagna. Athugum kröfurnar,
sem fram eru komnar á alþingi, þann stutta tíma sem