Eimreiðin - 01.10.1949, Síða 11

EIMReiðin ENSKA TÍMABILIÐ Á ÍSLANDI Á 15. ÖLD
247
sé talin í hinum verSmeiri nobilum, en rök get ég ekki a3 því
leitt“. 1 skuldabréfinu stendur: „3000 góðir, fullvegtugir, gamlir,
enskir nobilar“, svo liann getur rétt til. Honum reiknast, að 3000
nobilar séu þá 1 milljón og 200,000 íslenzkar krónur, eða 170,000
kr. árlegar konungstekjur af Islandi 1413 til 1420. Reyndar kom
Árni ekki til Islands fyrr en 1415, en bann hefur sett menn
lyrir sig bæði í hirðstjóra- og biskupsembættið. Samkvæmt Gott-
skálksannál virðist svo, að glæpamaðurinn Jón Gerreksson, sem
vildi komast að í Skálliolti, meðan illvirki lians í Uppsölum voru
falla í gleymsku, liafi stytt lionum aldur. Er það mjög líklegt,
eö óhægt að sanna.
Kaupmennirnir ensku á íslandi voru „Mercliant Adventurers“
(verzlunarkönnuðir), menn, sem voru að leita að nýjum löndum
til að verzla við. Það er elzta verzlunarfélag á Englandi og liefur
eön liöfuðsetur sitt í Jórvík (York).
Gullpeningarnir ensku héldu áfram að vera helzta mynt á
íslandi um langan aldur. Á sextándu öld eimir mikið eftir af
Þeim í kirkjumáldögum og öðrum bréfum.
Hannes Pálsson var hirðstjóri næst Árna milda. Hann átti í
emlægum brösum við Englendinga. Ráku þeir hann frá Bessa-
stöðum. Hann barðist við þá í Vestmannaeyjum, var tekinn liönd-
”m og fluttur til Englands. Var farið vel með hann. Var honuin
leyft að senda ríkisráði Noregs langa kæru yfir framferði Eng-
lendinga á Islandi. Kæran er rúmar 10 blaðsíður í binu íslenzka
fornbréfasafni. Það er óslitinn barlómur. Honum verður það á
a3 koma upp um sig, segir, að fáfróður íslenzkur almúgi baldi
nie3 þessum ræningjum (Englendingum) og sumir liöfðingjar
Islendinga líka, en þeir séu reyndar drykkjusvín.
Állt annar maður var Ivar Vigfússon Hólm, liirðstjóri. Hann
^ór til Englands 1415 að sækja heim binn lieilaga Tómas erki-
biskup f Kantaraborg. Lagði liann stórgjafir á skrín lians og
gekk í bræðrafélag, sem lilúði að minningu lians. Eiríkur Magn-
u8son lét prenta ítökubréf hans, sem er á latínu, og heitir liann
1 því Wythfridus Ivari. Tómasar saga erkibiskups var til á ís-
lenzku um miðja 13. öld, því Þorgils Skarði lét lesa liana liátt
^yrir sig kvöldið, sem bann var myrtur í rúminu. Þorgil§ óskaði
8er líkan dauðdaga og hinn heilagi Tómas, enda var bann böggv-
11111 a líkan bátt, er liann var dreginn utar eftir skálanum, því