Eimreiðin - 01.10.1949, Blaðsíða 16

252
GESTUR
EIMREIÐIN
komast lieim mjög skyndilega. Ég liafði ætlað að taka far með
slrandferðaskipi, en það var ennþá víðsfjarri. Varð ég því að
breyta ferðaáætluninni og fara landleiðina. Ég keypti mér liest,
stólpagrip, gráan gæðing. Hann kostaði skilding, en ég var ein-
hleypur og hafði yndi af hestum — liorfði ekki í krónuna, þegar
góðhestur var í hoði.
Ég lagði upp úr kaupstaðnum snemma dags í byrjun tvímán-
aðar. Himinn var þungbúinn, og gekk á með snjóskoddur fram
til dala. Samferða mér varð stórbóndi úr næstu sýslu. Við áttum
samleið fyrstu dagleiðina. Þessi ferðafélagi minn var tvöfaldur
í roðinu að virðingu í hreppsfélagi sínu, lireppstjóri og oddviti.
þar að auki gegndi liann ýmsum trúnaðarstörfum fvrir fóstur-
jörðina. Hann var góðglaður, karlanginn, af tollsviknu ákavíti.
raupsamur og málugur, svo að í þeim íþróttagreinum kom ég
ekki tánum þangað, sem hann Iiafði liælbeinin. Hann barði fóta-
stokkinn, íboginn, eins og skálduð horskjáta í vorhretum. Nefið
var ferlegt, augun rauð og græðgisleg. — Það situr reyndar ekki
á mér að gera athugasemdir við verkin skaparans. En liann hefur
áreiðanlega, blessaður, verið annars hugar, er hann hnoðaði saman
þennan umrædda stórbónda -— ef til vill, og því gæti ég hezt
trúað, hefur liann komið þar hvergi nærri.
Þó að samferðamaðurinn væri sérkennilegur, þá var reiðskjóti
hans ekki síður ógleymanlegur. En yfirbragð lians og fas var
annars eðlis. Hesturinn var slíkt afhragð, að hann liefði getað
verið úr kynbótabúi, sem Adam hefði stofnað í Paradís. Hann
var stór vexti, dökkrauður, með hvíta stjörnu í enninu. Fax og
ennistoppur var gróskumikið, ljósrautt. Eftir hryggnum var dökk
mön, tagliö jarpt. Fæturnir voru langir og grannir, hófarnir form-
fastir, fótaburðurinn lipur og léttur. Hann reisti fagurt og þrótt-
mikið höfuðið í fang reiðmannsins. Augun tindruðu af fjöri og
greind.
Við riðum þembing, áðum um hádegisbilið í fögrum lautar-
bolla skammt frá veginum, létum reiðskjótana blása lir nös.
sprettum af þeim reiðverin. Hestarnir veltu sér hressilega og
gripu niður í ilmandi valllendisgrasið.
Hreppstjórinn opnaði hnakktöskuna, forðahúrið, fyllti vasa-
fleyginn, mælti kankvís fyrir minni IJannlaganna. Svo var skál
þeirra kneyfuð.