Eimreiðin - 01.10.1949, Qupperneq 18

254
GESTUR
EIMKEIÐIN
töldu það óráð, svik við gjaldþegnana í hreppnum, liitt væri eðli-
legra — og raunar sjálfsagt, að ná sem flestum aurum fyrir klár-
skrattann, til að leggja á borð með berklasjúklingnum.
Mér var falið eindæmi í málinu.
Ég tyllti mér niður í pontunni minni og liripaði piltinum
nokkrar línur. Dánartilkynningin var bjartnæm og orðskrúðug —
og þar að auki vottfest. Klárinn var steindauður. Punktum og
basta.
Ég þvoði hendur mínar með beztu samvizku, tók undir með
Pílatusi landstjóra: „Það, sem ég bef skrifað, bef ég skrifað“.
Ég hafði unnið kærleiksverk. Nú gat piltgreyið sálast rólegur —-
hesturinn beið eftir bonum bandan við húmtjaldið. Hann rnundi
koina á móti bonum, frísandi og fagnandi, með stertinu sperrtan
beint upp í loftið. Þannig var myndin, sem ég reyndi að bregða
upp í bréfinu. Og stráknum var bezt að fá hvíldina, bann var
dauðans matur. Þá var breppsfélaginu og landssjóðnum það
góður greiði, að bann væri sem fyrst strikaður út tir kirkju-
bókunum“.
Hreppstjórinn greip fleyginn og slokaði.
Við gengum til liestanna, riðum þögulir um stund.
„Jæja, er hesturinn dauður?“ sagði ég.
„Já, steindauður. Ég át hann. Hef melt bann með liúð og bári,
skal ég segja þér, ljúfurinn“. Oddvitinn rak upp rosahlátur.
„Já, bikkjan er steindauð“, endurtók bann. „En strákurinn
er ennþá tórandi á Vífilsstöðum. Hann er svo andskoti lífseigur.
Klárinn er það reyndar líka. Hann gekk aftur“.
„Gekk bann aftur?“
„Já, hevrirðu ekki, ljúfurinn, hvað ég er að segja? Hann gekk
aftur, segi ég. Ég er á afturgöngu, heyrirðu það? Skilurðu það,
Ijúfurinn? Viltu bjóða bonum út, þeim rauða? Þorirðu, ba?“
Svo var spretturinn tekinn. Það var óskapleg fantareið. Gæð-
ingurinn minn lagði sig allan fram á stökki, en sá dökkrauði
hreppstjórans rann á hreinu skeiði — og sigraði. Hvert upP'
blaupið var gert eftir annað með skömmu millibili. Sömu úrslitin
endurtókust, eins og viðlag í danskvæði. Kapp og kergja reið-
mannanna óx. Við vorum báðir örir af víninu, engir skapstill-
ingarmenn að upplagi. I þegjandi þófi böfðum við fullan bug
á því að láta sverfa til stáls í viðskiptum færleikanna.