Eimreiðin - 01.10.1949, Qupperneq 21

eimreiðin
GESTUR
257
liyglað. Hann varð gæfur og góðlyndur, en daufgerður og fjör-
laus.
Svo liðu fram tímar.
Hvítasunnudag einn var beizli og hnakkur, livorttveggja nýtt
af nálinni, lagt við Gest. Það átti að ferma í sókinni. Fóstri Gests
sat á baki hans, glaður og reifur. Þessi dagur markaði tímamót
1 ævi æskumannsins.
Gestur var orðinn glæsilegur liestur, stór og þróttmikill efdr
ablri. Hann liafði verið bandaður sumarið áður. Yar ljúfur og
léttur á taumum, bar sig vel, flugvakur, en ferðlaus og vilja-
daufur. Hrossagrúskarar sögðu, að bann hefði sofandi augu og
myndi alltaf verða skerpulaus.
Á leiðinni frá kirkjunni var fjölmenni samferða fyrstu bæjar-
leiðirnar. Voru margir sæmilegir liestar í hópnum, enda var
sprett úr spori. Þá var eins og Gestur vaknaði af dvala. Hann
lagði sig fram á skeiði og reif sig áfram á slíkum kostum, að liann
þurrkaði sig af ýmsum beztu liestum sveitarinnar. Þótti þá sýnt,
yfir livaða liæfileikum liann bjó.
Fermingardrengurinn gleymdi aldrei þessum degi. Margar
yndisstundirnar átti liann eftir þetta á bakinu á Gesti. Og ánægj-
an af samvistum þeirra var alltaf gagnkvæm: þeir skildu hug og
tilfinningar livor annars, brauðmoli úr liendi, klapp á makk-
ann, var launað með ástarbótum: mjúkum flipa við vanga, bljóð-
látu lineggi í eyra.
Svo syrti að í afdalabænum.
Ekkjan veikdst liastarlega. Sonur liennar brá við til að hafa
tal af lækni og ná í meðul. Það var óralöng leið, yfir óbrúaðar
ar’ seni voru í foraðsvexti eftir þrálátar baustrigningar. En Gestur
skilaði honum greiðlega yfir fjarlægðir og torfærur. Sjaldan
^lafði samvinna þeirra verið nánari. Heimferðin var sérstaklega
erfið. \ norðanstórviðri með áköfum ofanburði og í glóru-
^ausu náttmyrkri brutust þeir áfram. Ungi maðurinn vissi varla,
livar þeir fóru, en treysti á fótlipurð og ratvísi Gests. Hesturinn
l*rást heldur ekki traustinu, nam ekki staðar fyrr en við liúsið
sitt.
Þá var búsfreyjan í heiðarbænum önduð.
Uestur fékk fullan stall af ilmandi lieyi, mjólk og vatn til að
17