Eimreiðin - 01.10.1949, Síða 44

280
TRÝNAVEÐUR
EIMREIÐIN
vík, sem þá var á þilskipinu „Pollux“ frá Patreksfirði, hefði
fengið þennan kola á færi „úti fyrir Víkunum“ fyrir 8 dögum
síðan, merkt hann í sporðinn þessu merki, er væri hans fiski-
mark, og að því búnu varpað honum fyrir borð. Grallari þessi,
sagði Abraham, væri tæp 17 pund á þyngd, og að Gunnlaugur
mundi drukkna hér í liafinu, úti fyrir Vestfjörðum, að tæpum
17 árum liðnum frá þessum tíma að telja. Hann mundi týnast
einmitt í sömu átt og úr kæmi manndrápsveður það, er nú værí
í aðsigi — og rétt aðeins ókomið“. Að svo mæltu stakk liann fingri
undir tálknop grallarans, vó hann og dró hann liægt og hispurs-
laust upp með byrðingnum, laumaði honum gætilega út fyrir
borðstokkinn og lét hann í sjóinn“.
„Reyndist þetta ekki eintóm rökleysa og kjaftæði?“ spurði ég.
„Nei. Það var nú eittlivað öðru nær!“ svaraði sögumaður. „Eng-
inn okkar vissi þá, að Gunnlaugur væri á þessu skipi, er Abra-
ham nefndi. En þetta kom allt fram og reyndist rétt, er hann
sagði. Formaðurinn hitti Gunnlaug á Eyrum, hálfum mánuði
síðar, og reyndist þetta rétt með „grallarann“. Gunnlaugur liafðí
dregið stóran grallarahlennn á þeim degi og á þeim stöðvum og
á því skipi, er Abraham tiltók, merkt hann áðurgreindu merki
og kastað honum fyrir borð. En þetta gat enginn vitað út í fra,
því skip það, er Gunnlaugur var á, hafði ekki liaft neitt sam-
band við land, frá því grallarinn var fyrst veiddur og merktur, og
var einhversstaðar titi á rúmsjó, ókomið inn úr veiðiför, þá er
hann endurveiddist. Þetta var föstudaginn 12. júní 1908, er
Abraliam las á „grallarann“. Víst man ég þann dag eins og gerzt
liefði í gær. Það er dagurinn mikli. Og allt kom það fram, er
Abraham sagði fyrir um afdrif Gunnlaugs. — Gunnlaugur drukkn-
aði úti fyrir Vestfjörðum tæpum 17 árum síðar, af togaranum
Field-Marshall Robertson, er fórst þar með allri áliöfn, 35 mönn-
um, í mannskaðaveðrinu mikla, 7.—8. febrúar 1925. 1 því sania
veðri og á sömu slóðum fórst þá um leið annar íslenzkur togari,
Leifur heppni, með allri áliöfn, 32 mönnum“.
„Þetta lieitir nú að vera þægilega vitlaus!“ varð mér að orði.
„Það má vel vera“, svaraði IJlfur Uggason. „En ekki hafði
Ahraham fyrr lokið við að lesa á kolann og laumað honum ut
fyrir borðið en hann lagði á fyrstu þoturnar. Það var eins og
hendi væri veifað. Það var eins og þoturnar kæmu beint að ofan,