Eimreiðin - 01.10.1949, Qupperneq 49

EIMUEIÐIN
TRÝNAVEÐUR
285
«Mér er sama“, sagði formaður. „Það væri víst nægilegt 35—40
aurar. Þetta eru þjófar!“ — Svo var kaffið drukkið og gefið út
— ég fékk sem svaraði lítilli inatskeið í minn bolla, en langaði
1 miklu meir. Hinir fjórir luku úr hálfflöskunni, og var það engin
°fdrykkja.
Abraham gamli var ósköp daufur og miður sín. Það leyndi
ser ekki, að liann barðist við grátinn.
•>,Er eittlivað að þér, Abraham minn?“ spurði formaður. Síðan,
ems og við sjálfan sig: „Hann hefur fengið taugaáfall, aumingja
Eallinn. Það er von. Þetta var ljóta þotan“. Þá mælti gamli mað-
urinn:
„Nei. Það er ekkert að mér. Mér líður vel!“ Og þeim orðum
sinum til áréttingar tók liann að raula vísuna: „Öldin lúða“,
°- s. frv., með ennþá nýrri stemmu, en grét þegar kom að „Gísla
prúða“ og brast alveg og sprakk við „Varginn súða úr Rifi“. — —
Tveim dögum síðar áttum við leið á landi undir Hafnarmúla.
^>ar, rétt ínnan við Sellátranes, er lirafnsungann hafði tekið upp
arið áður, lágu nú rekin, á víð og dreif um fjöruna, brotin úr
Tálknafjarðarbátnum, öll svo smá, eins og kurluð liefðu verið í
eld. Þar var engin spækja annarri meiri. Ekkert líkanna rak eða
fannst nokkru sinni. Rættist þar í einu og öllu spádómur gamla
Abrahams, er liann las á lirafnsungann.
Stormurinn liafði aðeins staðið á mjóu belti, nokkurra kíló-
'netra breiðu. Þetta var ósvikiS Trýnaveftur!“
Hér þagnaði tílfur Uggason, sat lengi hljóður og dróst ekki
úr honum orð.
íiMér þykir sagan merkileg. Má ég ekki birta hana?“ spurði ég.
Loksins eftir langa þögn:
»Jæja. Þú um það. Þeir eru nú allir liorfnir inn fyrir tjaldið,
er skilur á milli heimanua. Ég er einn eftir og ekki bundinn
bagnarskyldu lengur“.
i,Já. — Þetta var ósvikift Trýnaveftur!“
Jochum M. Eggertsson.