Eimreiðin - 01.10.1949, Page 61

EIMREIÐIN
Helgi Valtý sson:
^roiining örbirgðar
°<? æviníyra-.
Hríðarhraglandi gnauðaði um fannhvítar hlíðarnar. Allt var-
61111 ® kafi í snjó. Rifahjarn á liæðum og liryggjum, en þæfings-
°færð í öllum dældum. Komið var fram á einmánuð, og dagarnir
'eknir að lengjast, svo að um munaði. títistörfum var lokið, og
piltarnir komnir inn frá gegningum. Stúlkurnar sátu við vinnu
*uia. Rokkar voru þeyttir og kambar dregnir, vefur sleginn, og
lnn ;l milli heyrðist kliður tifhraðra bandprjóna. Gömul kona
feri ser og raulaði við prjóna sína. Og svo fóru stúlkurnar að
8>ngja við rokkinn. Krakkarnir voru á víð og dreif urn baðstofuna.
^1,111 til þægðar, önnur til óþægðar. Það er oft þröngt um sex—sjö
rakka á mismunandi reki inni í baðstofu, er allir aðrir sitja
Vlð vinnu sína.
t*ráinn, stóri hundurinn spakvitri, lá fram á lappir sínar í
'bfaskotinu og blundaði. Hann átti sýnilega sína drauma. Nú
V ar ^ami tekinn að reskjast. Allt í einu hrökk hann við, leit upp
°g lireyfði eyrun. Síðan reis liann á fætur og gekk fram að bað-
Stofudyrunum og opnaði þær. Hann var ætíð sjálfbjarga við
a ^ar skellihurðirnar. Elztu börnin fylgdu ósjálfrátt á eftir honum
1,1 á hlaðið. Og þá hlupu öll hin á eftir. — Þráinn settist í lilað-
' arpann og horfði upp til hlíðarinnar. Svo rak hann upp tvö—þrjú
góðlátleg bofs og horfði stöðugt í sömu áttina.
”Nu kemur einhver að norðan“, sögðu krakkarnir. En samt
* sjá enn. Það var lieldur ekki von. Nú kæmi enginn
niður Sniðin vegna hörku, heldur færi hann ofan
1 Dalinn og kæmi síðan neðri leiðina og heim yfir Engjarnar.
A]]t í einu hillti undir einhverja þústu uppi á Engjabrúninni.
ún var ekki ýkjaliá í lofti, en fyrirferðarmikil. Allt að því
hdn mikil á þverveginn og á hæð. Hún fór afar hægt, en mjak-
' “r engan a
ferðamaður