Eimreiðin - 01.10.1949, Síða 62

298
DROTTNING ÖRBIRGÐAR OG ÆVINTÝRA EIMREIÐIN
aðist þó áfram jafnt og stöðugt. Þráinn horfði á liana með athyglii
en sat samt kyrr og þegjandi.
Þústan seig áfram ofan brekkuna, heim yfir Stekkjartúnið og
yfir Borgarlækinn og nálgaðist óðum Lambhússhólinn. Þá stóð
Þráinn upp og gekk á móti henni. Hann fór sér hægt, var fremur
liáleitur og dinglaði skottinu vinalega, er hann nálgaðist liana.
Síðan gekk hann alveg að henni og nuddaði sér vinalega upp
við hana. Og þá kom í ljós gildvaxinn handleggur og liönd, sem
klappaði honum. Komu síðan bæði labbandi ofan hólinn heim
að bænum.
Allt í einu kallar yngsta telpan upp, um leið og hún lileypur
af stað á móti tvímenningunum: „Brandþrúður, Brandþrúður!
Þetta er liún Brandþrúður!“ Og svo hlupu allir krakkamir á
móti henni.
Brandþrúður gamla var ævintýrið og þjóðsögurnar ljóslifandi
og holdi klætt. I þeim heimi lifði hún og andaði, og þar sló lijarta
liennar og bærðist í sorg og sælu, grát og gleði, utar og ofar
striti liversdagsleikans og störfum á harðbalakoti á útskaga, 1
einangrun og fásinni. 1 mjúkum liöndum sínum og hlýjum hélt
hún Máríutásu-lopa ævintýra og sagna og spann úr lionum gbtr-
andi lýsigulls-þræði, tvinnaði þá og þrinnaði og óf síðan úr þeim
með fjöllitu hýalíns-ívafi dásamlegar glitvoðir, sem hún síðan
tjaldaði yfir barnahópinn á kvöldin, þar sem hún var lang-
þráður og kærkominn aufúsugestur. Undir þeim tjaldhimni livarf
börnunum lieimur allur og veruleiki um hríð, og livert ævintýn
var sem „renni, renni rekkja mín“ eða „fljúgðu, fljúgðu klæði ,
sem bar börnin óravegu til nýrra landa og ókunnra, þar sem sól
skein daga og nætur yfir grænum skógum. Og skrautlegir fuglar
sungu sætum róm. Þar var hvorki skammdegi né vetrarríki.
Þar var gott að vera!
Bamsliugurinn liló og grét með sögukonunni eftir hljóðfalli
sagnarinnar og hrynjandi. Og hugur þeirra varð fleygur. Sumra
hverra bæði léttfleygur og langfleygur. Því að flugfjaðrirnar
uxu óðuin á þessum rökkurkvöldum í renni-reið ævintýra og
sagna. — Litlu stúlkurnar grétu með Brandþrúði og Gríshildi
góðu. Og svo litu telpurnar með athygli á fingurgóma sína til