Skólablaðið - 01.11.1965, Side 16

- 42 -
IDálsmymii
ÞAÐ var byrjað að hvessa og lausa-
mjöllin tekin að fjúka. Brátt var skollin
á dimm hráð, og rokið svipti bilnum til.
f bjarma ljósanna sá hann iðuna fyrir
framan sig eins og hvítan vegg, sem
stöku sinnum grisjaðist og það gerði
honum kleift að halda sæmilegri ferð á
bílnum. Skaflarnir, sem vindurinn
barði saman, vo.ru enjjinn farartálmi enn
sem komið var, en bilstjórinn vissi af
gamalli reynslu, að færðin gat oft orðið
slæm á heiðinni, þegar svona viðraði.
í gegnum þungan nið velarinnar greindi
hann storminn og við ýlfur hans blönd-
uðust lágir tónar danslaganna frá út-
varpinu.
Hið haværa ferlíki braust markvisst
yfir hvern skaflinn á fætur öðrum, og
billjósin voru eins og hnáfur, sem risti
dökkt tjald myrkursins i sundur.
- Skyldi hann komast heim fyrir
morgun ?
- Vonandi. Annars átti hann þung-
færan kafla eftir, og óví’st, hvernig hon-
um gengi þar. Talstöðin þó alltaf bót.
- Kannski var þetta vitleysa, senni-
legast höfðu karlarnir i pakkhúsinu á
Nesinu haft rétt fyrir sér, þegar þeir
lýstu yfir vandlætingu sinni á þvi tiltæki
að ætla sér að komast til Reykjavíkur á
1/2 degi og nóttu, til þess eins að geta
eytt jólunum með konunni.
"ÞÓ að þú sért nú giftur og ástfang-
inn, er engin ástæða fyrir þig að fórna
bil og heilsu á þvf að liggja uppi á há-
heiði 1 ófærð yfir öll jólin, skárra er
það nú, sei, sei, sei. "
"ÞÚ hefur miklu betra af þvú, óli
minn, að eyða jólunum hérna hjá okkur
i ró og næði. "
Þannig hafði Svenni gamli pakkhúss-
stjóri mælt, og reyndar allir, sem með
þetta höfðu eitthvað haft að gera, svipað
honum.
En bílstjórinn hafði staðið fast á sínu
- og hér var hann.
Hann kreppti hendurnar á stýrinu og
glotti við. Hann skyldi sýna þeim, að
þegar góður bíll og búlstjóri legðu sam-
an krafta sína, kæmi ekkert smáræði út !
- Fyrir ári, um síðustu jól, hefði
hann aldrei látið sér detta svona fúfl-
dirfska i sinn fertuga hug. Þá var hon-
um hjartanlega sama, á hvorum staðnum
hann var yfir jólin, suður i Reykjavák
eða vestur á Fagranesi. Á báðum stöð-
unum gat hann fengið sér mat, svefn og
húsaskjól. Það var honum nóg - öðru
betra var hann ekki vanur.
NæStum allt sitt lif hafði hann verið ein-
stæður og vinafár. Frá þvi að hann
komst á fullorðinsár, hafði hann ekið bíi,
síðustu 12 árin hjá kaupfélaginu á Fagra-
nesi.
Svo var það einn dag, seint í fyrra-
vetur, að ung og falleg stúlka sunnan úr
Reykjavík kom að máli við hann og bað
um, að hann flytti sig suður næst.
Hann mundi það eins og það hefði verið
í gær. Síðla i aprál, seinnihluta dags.
Hann var að þvo bilinn, þá alveg spán-
nýjan, á þvottastæðinu, þegar hann sá
unga stúlku koma upp götuna og tók að
virða hana fyrir sér, þar sem ókunnug-
ir voru sjaldséðir i Fagranesþorpi.
Hún var svarthærð, og lét hárið falla
niður á herðar sér. í hvitri kápu og
gekk rakleitt til hans. Hún hafði stor,
brún, möndlulaga augu og talaði með
dimmum, lágum rómi. Að þessu tvennu
komst hann, þegar hún fór að tala við
hann með áðurnefnt erindi. Þá hafði
það ekki hvarflað að honum, að þessi
fallega stúlka, um það bil tuttugu árum
yngri en hann, ætti fám mánuðum siðar
eftir að vera konan hans.
Ferðin suður hafði verið dásamleg.