Skólablaðið - 01.11.1965, Blaðsíða 28

- 54 -
NÚNA, árið 1965 eru yfir 1000 nem-
endur í Menntaskólanum í Reykjavílc, og
er þeim komið fyrir á þremur eða fjór-
um stöðum, bæði fyrir og eftir hádegi.
Augljósir gallar eru á þessu fyrirkomu-
lagi og þarf ekki að fjölyrða um þá.
En úrbætur eru nauðsynlegar. Ber þá
fyrst að nefna, að M. R. fái til afnota
það svæði, sem skólanum er fyrirhugað.
Þarf þá að rífa gömul hús og byggja
önnur ný. Er þá nauðsynlegt að koma
þvi þannig fyrir, að hver bekkur verði
allur í sama húsi. Einnig verði allir
fyrir hádegi. Er þá augljóst að takmarka
verður fjölda nemenda og færi þá vel á
þvi að miða við, að ekki verði fleiri en
þúsund nemendur í skólanum.
Fyrirhuguð er endurskoðun á fræðslu-
kerfinu í Alþingi, enda vist varla van-
þörf á. Herna í Menntaskólanum er
mörgu ábótavant, bæði er viðkemur
fræðslukerfinu og skólayfirvöldum.---
Hlutföllin milli námsgreina úrelt. í því"
sambandi má nefna, að máladeildin verð-
ur að púla í latúnu í þrjú ár, en hvorki
hún ne stærðfræðideildin geta lært nema
nokkur undirstöðuatriði í frönsku. Latána
su, er tekin var upp nú í haust í stærð-
fræðideildinni, er til fyrirmyndar. Ætti
tvímælalaust að nota hana líka í mála-
deild.--- Algjört prófafargan þjáir
nemendur. Skyndipróf eru svo til viku-
lega í hverri grein, og fá nemendur
námsleiða af því". Miðsvetrarpróf og
vorpróf taka allt of langan tíma. Er
nauðsynlegt að stefna að því" að hafa
sem flest prof munnleg. Tækju prófin
þá mikið skemmri tíma. Gaman væri
að reyna að hafa 3-4 próf yfir veturinn,
öll eingöngu munnleg. Mætti þá minnka
skyndiprófin geipimikið. Vorpróf yrðu
aftur á móti bæði munnleg og skrifleg.
Er það nauðsynlegt vegna stúlagerða, svo
og stærðfræði, efnafræði og eðlisfræði.
Upplestrarfrí" þyrfti ekkert fyrir þessi
próf, en studentspróf yrðu með svipuðu
sniði og verið hefur.---- Kennarar skól-
ans eru efalaust vel kunnandi hver í
sinni grein, en ég býst ekki við að þeir
séu margir, sem hafa menntað sig sér-
staklega til kennslustarfa. Eru þeir
mjög misvel látnir af nemendum, sem
e.t.v. er ekki nema eðlilegt, en nær
undantekningarlaust líkar nemendum vel
við þá kennara, sem ná að kenna þeim,
þ. e. hafa á valdi sínu að geta útskýrt
námsefnið fyrir nemendum. En hjá sum-
um kennurum byggist kennslan svo til
eingöngu á yfirheyrslum, skyndiprófum
og hótunum um að lækka nemendur í
árseinkunn, læri þeir ekki samvizkusam-
lega heima. Einkum er þetta áberandi í"
tungumalakennslunni og virðist vera ó-
brjótandi hefð.að láta nemanda lesa á
viðkomandi tungumáli, þýða síðan, og að
lokum spyr kennarinn nemandann nánar
um einhver orð eða orðasambönd. Á
meðan er einhver annar nemandi að
skrifa stál upp á töflu, og í lok tímans
fer kennarinn yfir stúlinn. Vitanlega
skrair kennari frammistöðu nemenda ná-
kvæmlega hjá sér. En til hvers er
svona kennslufyrirkomulag ? Ég hefði
haldið að það væri til lítils gagns. Að
vísu fá nemendur geysimikla æfingu í
uppflettingum í orðabókum, en þeir fá
harla litla hagnýta þekkingu með því"
móti og þá með ærinni fyrirhöfn. Álxt
ég þvú nauðsynlegt að verja verði ein-
hverjum hluta kennslunnar í nokkurs
konar samtalsþætti.----- Heimalestur er
allt of mikill. Okkur er ætlað að læra
mun lengri, allt að því" helmingi lengri
tí"ma heima en við erum í skólanum.
Sér hver heilvita maður, að slíkt er
alveg út í hött. Núna er almennum
j