Milli mála - 01.01.2013, Page 323
323
eins og Suidas12 sagði um nokkrar aðrar austrænar þjóðir, sem
drukku án þess að borða; þeir drekka oft á dag og ríkulega. Drykkur
þeirra er gerður úr einhverri rót og er eins á litinn og ljósu rauð-
vínin okkar. Þeir drekka hann alltaf volgan. Þessi drykkur geymist
aðeins í tvo eða þrjá daga: Hann er dálítið sterkur en stígur manni
ekki til höfuðs, góður fyrir magann og örvandi fyrir meltinguna hjá
þeim sem ekki eru vanir honum; þetta er mjög ljúfur drykkur fyrir
þá sem eru honum vanir. Þeir nota einhvers konar hvítt deig, eins
og niðursoðið kóríander í staðinn fyrir brauð. Ég hef smakkað það
og bragðið er milt og dálítið dauft. Öllum deginum er eytt í dans.
Yngstu mennirnir fara á dýraveiðar með boga að vopni. Á meðan
skemmtir hluti kvennanna sér við að hita drykkinn og er það þeirra
helsta iðja. Áður en þeir fá sér morgunmatinn predikar einn öld-
unganna yfir öllum íbúum hlöðunnar með því að ganga frá einum
enda byggingarinnar til annars og endurtaka sömu setninguna í
sífellu þar til hann er kominn alla leið (vegna þess að byggingarnar
eru ríflega hundrað skref); hann ráðleggur þeim aðeins tvennt: hug-
rekki andspænis óvinunum og ást á eiginkonum sínum. Og alltaf
muna þeir eftir því að minna á þessa skyldu, í viðlaginu, að það eru
þær sem halda drykknum volgum og krydduðum. Víða má sjá, og
einnig heima hjá mér, hvernig rúm þeirra eru í laginu, kaðlarnir,
sverðin, viðararmböndin, sem þeir hylja úlnliðina með í bardögum,
og stór rör opin í annan endann og með þeim búa þeir til hljóð sem
þeir nota til að halda takti þegar þeir dansa. Þeir raka hárin af öllum
líkamanum og mun nákvæmar heldur en við, með rakhníf úr viðar-
bút eða steini. Þeir trúa því að sálin sé ódauðleg og að þær sem hafi
til þess unnið að mati guðanna fái dvalarstað á himninum þar sem
sólin kemur upp en þær glötuðu í vestri.
Hjá þeim eru einhvers konar prestar eða spámenn sem búa í
fjöllunum og koma mjög sjaldan til fólksins. Þegar þeir koma er
mikil hátíð og íbúar margra þorpa (hver hlaða, eins og ég lýsti þeim
áðan, er eitt þorp og þær eru í um það bil einnar franskrar mílu
fjarlægð hver frá annarri) koma saman. Þessi spámaður talar við þá
í allra viðurvist, hvetur þá til þess að vera dyggðugir og rækja
skyldur sínar: en öll siðfræði þeirra er ekki meira en þessi tvö atriði,
12 Suidas, Suda eða Souda er býsanskt lexikon frá 10. öld; Montaigne telur Suidas vera nafn höf-
undar.
MICHEL DE MONTAIGNE