Læknablaðið - 15.04.2009, Qupperneq 39

UMRÆÐUR O G
WMA-FUNDUR Á
F R É T T I R
í S L A N D I
Jill Martin-Boone,
forseti Alþjóðasamtaka
lyfjafræðinga, áfundi
WMA í Reykjavík.
fræðinnar. Það verður æ tímafrekara fyrir lækna
að skipulegggja lyfjagjöf og ganga úr skugga um
að lyf og lyfjaskammtar skili tilætluðum árangri,
og þar sem tíminn kostar peninga er mikilvægt
að nýta sérþekkingu allra. Þarna er sérþekking
lyfjafræðinga mikil og eftir eðlilegt samráð getur
lyfjafræðingurinn í mörgum tilfellum séð um
lyfjaskömmtun og samsetningu lyfja við meðferð
sjúklings."
Hún segir að lykilatriði í allri verkfærslu sé
góð samskipti milli fagfólksins. „Ábyrgðin er
læknanna og því er geysilega mikilvægt að allir
séu upplýstir um hlutverk sitt og verksvið innan
teymisins. Ef ekki, þá leysist þjónustan upp og
verður sundurlaus og ómarkviss."
Hún segir að í Bandaríkjunum hafi starfsvið
lyfjafræðinga verið að færast æ meira í átt að
klínískri teymisvinnu á undanförnum 20-25 árum
en uppbygging heilbrigðiskerfa sé svo mismun-
andi eftir löndum, laga- og reglugerðarumhverfi
sé einnig ólíkt frá einu landi til annars, mertntunin
einnig, svo erfitt sé að leggja fram forskrift að því
hvemig samstarfi lyfjafræðinga og lækna eigi
að vera háttað. „Vegna þessara breytilegu þátta
verður hvert land að finna sína leið en það er alveg
ljóst að með því að nýta sérþekkingu lyfjafræðinga
á sem markvissastan hátt er hægt að bæta gæði
þjónustunnar og auka hagkvæmni."
Aðspurð um hverjar séu helstu hindranirnar
gegn því að lyfjafræðingar komi í auknum mæli
að klínískri vinnu segir Jill að í fyrsta lagi þurfi
að sníða menntunina og þjálfunina að breyttum
forsendum. „Lyfjafræðinámið í mörgum löndum
er enn byggt á gömlum grunni og tekur ekki mið
af nútíma starfsumhverfi lyfjafræðinga innan
sjúkrahúsa og í heilsugæslu. í öðru lagi þarf víða
að breyta gömlum lögum um verk- og ábyrgðar-
svið lyfjafræðinga og færa þau til nútímans. Það
hefur reyndar verið gert í nokkrum löndum og má
nefna að í ísrael voru nýlega samþykkt lög þessa
efnis. I þriðja lagi er mikilvægt að allir heilbrigðis-
starfsmenn öðlist öryggi í samstarfi og beri virð-
ingu fyrir sérþekkingu hvers annars. Þeir verða
líka að treysta sérþekkingunni."
Jill Martin Boone svarar að lokum spuming-
unni um hver beri á endanum ábyrgðina, með
þeim orðum að það sé einfaldlega misjafnt. „í
sumum tilfellum er það alveg skýrt tiltekið í lögum
hver beri ábyrgðina og yfirleitt er það læknirinn. í
öðrum tilfellum er ábyrgðin sameiginleg og það
er í rauninni eðlilegt að lyfjafræðingurinn beri
ábyrgð á sfnum verkum ef honum hefur verið
treyst til að vinna þau. Geri hann það á ófull-
nægjandi hátt er sjálfsagt að hann beri ábyrgðina.
Lögin geta vissulega sagt annað og þá ráða þau
niðurstöðunni en þetta ætti í rauninni að vera
reglan."
LÆKNAblaðið 2009/95 287