Bændablaðið - 10.09.2015, Page 32

32 Bændablaðið | Fimmtudagur 10. september 2015
Þjóðargrasagarðurinn á Kúbu
Kúba er eyja í Karíbahafi þar sem
meðalhitinn er 21° gráða á Celsíus
og þar vaxa rúmlega 9.000 tegund-
ir af plöntum. Nánast er hægt að
rækta hvað sem er á Kúbu sem sést
á því að ef fræ lendir í mold spírar
það og víða má sjá heilu trén vaxa
í sprungum utan á húsum í gamla
miðbænum.
Þrátt fyrir þetta er takmark-
að af matjurtum í boði í verslun-
um og helstu ræktunarplöntur eru
sykurreyr, sem notaður er í romm,
kaffi og tóbaksplöntur í vindla.
Þjóðargrasagarðurinn á Kúbu er
með yngri grasagörðum í heimi.
Uppbygging hans hófst árið 1968
og hann var opnaður almenningi árið
1984.
Garðurinn er um 25 kílómetra
suður af Havana, á landi sem áður
var nytjað til beitar. Hann er um 600
hektarar að stærð og í honum eru
þrjú lítil vötn, yfir 180 þúsund tré
og ríflega fjögur þúsund tegundir
af plöntum. Um 200 þúsund gestir
heimsækja garðinn árlega.
Gróður frá löndunum
í kringum miðbaug
Í garðinum, sem er skipt í svæði
eftir löndum, má skoða plöntur
sem eru upprunalega frá Ástralíu,
eyjum í Kyrrahafinu, Suðaustur-
Asíu, Indlandi, ákveðnum svæðum
í Afríku, Mið-Ameríku og Mexíkó
en 120 hektarar eru tileinkaðir flóru
Kúbu. Það sem fyrir augu bar var
því talsvert ólíkt því sem sjá má í
grasagörðum á norðlægari slóðum.
Pálmar af öllum stærðum og gerð-
um eru í garðinum. Mér var sagt að
alls væru pálmategundirnar 150 og
þar af yxu 40 villtar á Kúbu. Í fyrstu
fannst mér þeir nánast allir eins en
þegar ég fór að skoða þá betur kom
í ljós mikill munur á blaðgerð og
áferð stofnsins. Mér kom á óvart að
rekast á furur í garðinum og voru
tvær tegundir mest áberandi, Pinus
cubensis og Pinus caribaea.
Talsverður undirbúningur
Daginn áður en ég og samferðakona
mín, Guðrún Helga Tómasdóttir, fórum
í garðinn var samið við leigubílstjóra
um verð, klukkan hvað skyldi lagt af
stað og hvað ferðin tæki langan tíma.
Bílstjórinn var hinn almennilegasti og
mjög hjálplegur og kannski um of því
þegar við komum á staðinn var hann
búinn að útvega okkur leiðsögukonu
til að fylgja okkur um garðinn. Gallinn
var bara sá að hún talaði ekki orð í
ensku og við skiljum ekki nema hrafl
í spænsku. Hún gat að vísu gert sig
skiljanlega um hvað leiðsögnin kostaði
en lengra náði það ekki og það tók
talsverðan tíma að koma konunni í
skilning um að við vildum fá að ganga
um garðinn ein.
Undirbúningur fyrir ferðina tók
aftur á móti mest alla nóttina og
um tíma hélt ég að ekkert yrði úr
heimsókninni. Skömmu eftir miðnætti
byrjaði ég að svitna herfilega og
tveimur tímum síðar var ég kominn inn
á klósett þar sem gusur komu hvor úr
sínum endanum til skiptis og stundum
báðum í einu. Þegar losuninni lauk og
ég leit í spegil var ég grár í framan eins
og aska í vindlaöskubakka, sem voru
á öllum borðum á hótelinu, og hélt
ég að þetta væri mín síðasta stund.
Samferðakona mín rumskaði ekki við
Vilmundur Hansen
vilmundur@bondi.is
Hitabeltisgróður við eitt gróðurhúsið í þjóðargrasagarðinum á Kúbu. Myndir / VH
Inngangurinn að Jardin Botanico Nacional á Kúbu.
Kaktusar í eyðimerkurloftslagi.
Garðurinn er á landi sem áður var notað til beitar.