Iðjuþjálfinn - 01.06.2015, Síða 7

Iðjuþjálfinn - 01.06.2015, Síða 7
7 fer eftir því hverjir eru að kenna og hvað þjóðfélagið vill, það hefur auðvita áhrif á námið hvaða kröfur eru gerðar til iðjuþjálfa. Þetta er stærra dæmi úti. Nám eins og sjúkraþjálfun, talmeinafræði og iðjuþjálfun er erfitt að komast inn í, það er mjög eftirsóknarvert og það er sía, þannig að það eru bara teknir inn þeir sem eru með hæstu einkunnirnar. Annar munur er líka sá, sem ég var svo hissa á þegar ég byrjaði að kenna hér, hvað það voru margir með fjölskyldu. Það var mjög sjaldan að fólk væri með börn eða fjölskyldu í námi úti. Almennt var þetta fólk sem bjó annað hvort eitt eða ennþá í foreldrahúsum. Hvernig upplifun var það fyrir þig að koma hingað til Íslands og fara að starfa hér sem iðjuþjálfi? Þetta var mjög erfitt, aðallega út af tungumálinu. Það er mikil fötlun að skilja ekkert og geta ekki tjáð sig. Ég hugsaði oft hvað er ég að gera hér? Nýbúin að útskrifast og finnst gaman að vinna en er allt í einu komin í allt annað hlutverk af því þú bara getur ekki tjáð þig. En núna þegar ég lít til baka þá var þetta mjög lærdómsríkt ferli en ég myndi samt ekki vilja fara í gegnum þetta aftur. Ég fékk ágætis ráð frá Hope Knútsson, fyrrum formanni Iðjuþjálfafélagsins. Ég man alltaf að hún sagði við mig „Valerie, ekki vera upptekin af því að tala rétt, þá segir þú ekkert, þá muntu aldrei tala. Bara tala og fólk veit hvað þú ert að meina, það er alveg nóg” og ég hef alltaf reynt að hugsa um þetta. En þetta var erfitt og ég held að allir sem hafa gert þetta geta sett sig í spor mín, því þú hefur kunnáttu og þekkingu en þú hefur ekki þetta tungumál til að miðla áfram. Og kannski var ég heppin að lenda hér hjá Sjálfsbjörgu sem eru félagasamtök sem hafa mjög mikinn skilning á fjölbreytileika, að allir eru ekki eins, og fólk er með mismunandi fatlanir. Þannig að það er tekið mjög mikið tillit til mín og mér gefið tækifæri. Komum aftur að því að þú ert að kenna erlendis með Guðrúnu Árnadóttur, getur þú sagt okkur aðeins meira frá því? Guðrún Árnadóttir starfar á Grensás- deild LSH og er dósent við Háskóla Íslands. Hún er höfundur A-ONE matstækisins (Árnadóttir OT-ADL Neurobehavioral Evaluation). Ég var svo heppin að ég fékk tækifæri til að þjálfa mig upp sem A-ONE þjálfari hjá Guðrúnu. Hún bauð mér að taka þátt og ég útskrifaðist sem þjálfari. Guðrún leggur aðaláherslu á það núna að við þjálfum upp þjálfara í mismunandi löndum sem hafa áhuga á A-ONE til að taka við þessu námskeiði. Það er verið að þjálfa fjóra iðjuþjálfa í Japan og við förum alltaf til Japans einu sinni á ári, erum búnar að fara nokkrar ferð ir og þeir eru að fara í gegnum þjálfunarprógramm þar, sem þýðir að þeir kenna meira og meira. Þeir eru að þýða efnið allt yfir á japönsku og sumar glærur eru farnar að vera bæði á japönsku og ensku. Þeir fá ákveðin verkefni til að fara í gegnum og þegar þeir eru orðnir færir þá verður námskeið reglulega í boði á japönsku í Japan með japönskum A-ONE þjálfurum. Þetta er mjög öflugur hópur sem hefur líka A-ONE „study group“ á bak við sig sem saman stendur af sérfræðingum, m.a. á sviði iðjuþjálfunar. Það eru mjög margir þjálfarar þarna, ég held það séu fimm eða sjö þúsund iðjuþjálfanemar að útskrifast á hverju ári í Japan. Það eru mjög miklir peningar settir í þessar fagstéttir af því að öldruðum fjölgar mikið í samfélaginu. Við eigum von á að þetta eigi eftir að blómstra þarna og þá verða alla vega eitt til tvö námskeið á ári þegar þetta er komið yfir á japönsku. AMPS er mjög vel þekkt þar líka og A-ONE er í raun að fara í þetta sama ferli og var framkvæmt með AMPS. Svo erum við líka á Ítalíu að þjálfa upp A-ONE þjálfara og gengur vel, efnið þar er allt þýtt yfir á ítölsku. Sennilega dettur Suður Kórea inn í sumar. Við fengum boð um að koma þangað í heimsókn og vera með kynningu, þar er einnig mjög öflug stétt iðjuþjálfa. Guðrún er líka með fólk í Ameríku, Hollandi og Danmörku sem er búið að vera að kenna A-ONE í mörg ár. Ég hef verið mjög ánægð með þetta samstarf við Guðrúnu Árna því ég læri mjög mikið og þetta er mjög spennandi. Þetta er mikil vinna en það er gaman þegar fólk getur staðlað matstækið í sínu landi og þá fær þetta að blómstra. Fólk verður að geta farið á námskeið á sínu tungumáli. Vegna þessa kenni ég lítið við HA núna því það er ekki hægt að gera allt en ég hef alltaf gaman af því að fara norður og halda tengingunni við það starf. En eins og ég sagði áðan er aðalstarfið mitt hér hjá Sjálfsbjörgu og það hefur þróast skemmtilega. Iðjuþjálfar stjórna þessari einingu sem kallast Þjónustumiðstöð. Aðaláherslan er á heilsueflingu, fólk getur komið hér, verið í rútínu og sótt þjónustu sem það vill og búið áfram heima. Hér getur það hitt iðjuþjálfa, hér er boðið upp á einkatíma og lokaða hópa sem iðjuþjálfar stýra, t.d. til að efla félagsfærni. Einnig er boðið upp á jógatíma (það eru fjórir jógahópar), vatnsleikfimi, vinnu með mósaik og fleira sem eflir heilsuna. Hér eru fjórir iðjuþjálfar og fjórir aðstoðarmenn en svo eru keyptir inn verktakar eins og jógakennarar, sjúkraþjálfarar og tónlistarkennarar. Það eru um 60 manns sem nýta þjónustuna ,langflestir hafa verið í endurhæfingu á Grensási áður en þeir koma hingað. Þetta eru einstaklingar sem búa úti í bæ og vilja halda áfram að efla sig en ekki einangrast heima og vera vanvirkir. Flestir koma tvisvar til þrisvar í viku og hafa valið sér einhver viðfangsefni af dagskránni hvort sem það eru gönguhópar, lokaðir hópar eða námskeið. Fólk fær heitan mat í hádeginu og vill hafa aðgang að fagfólki og stuðning. Þetta þarf; að hitta aðra og ræða málin sem er mjög gott. Vonandi kemur það í veg fyrir að fólk lendi inn í bráðaþjónustunni, þegar það fær að styrkjast úti í samfélaginu. Hvernig sérðu fyrir þér framtíðina hjá iðjuþjálfastéttinni? Það er margt hægt að gera en þetta er alltaf spurning um peninga. Iðjuþjálfar eiga heima allstaðar í samfélaginu, ættu að vera meira á hverri heilsugæslu og kannski stýra fleiri þjónustuúrræðum. Ég held að þessi áhersla á að það sem þú gerir hefur áhrif á þína heilsu og þessi þekking sem iðjuþjálfar búa yfir á heilsu manna, skiptir svo miklu máli. Ég myndi líka vilja sjá aukningu í þjónustu iðjuþjálfa hjá öldruðum í nærþjónustu, geta farið heim til fólks og stutt við að fólk geti haldið heilsu heima og þurfi ekkert að fara inn á stofnun. Það þarf líka meiri þjálfun inn á stofnanir svo fólk geti verið öflugt þar. Þetta er byrjað en það þarf fleiri stöðugildi og ég held að stéttin sé alveg tilbúin, það vantar bara stöðugildin. Ég hugsaði oft hvað er ég að gera? Nýbúin að útskrifast og finnst gaman að vinna en svo ertu allt í einu komin í allt annað hlutverk af því þú bara getur ekki tjáð þig.

x

Iðjuþjálfinn

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Iðjuþjálfinn
https://timarit.is/publication/1164

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.