Morgunblaðið - 27.07.2016, Blaðsíða 60

60 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 27. JÚLÍ 2016
✝ ÞóraEiríksdóttir
fæddist 1. ágúst
1933 á Siglufirði.
Hún lést á heimili
sínu 27. júní 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Eiríkur
Þorvaldsson skip-
stjóri, f. 1904, d.
1941, frá Karlsstöð-
um, Berufjarð-
arströnd, og Guð-
finna Gísladóttir húsmóðir, f.
1903, d. 1998, frá Krossgerði,
Berufjarðarströnd. Systur Þóru
eru Valborg, búsett í Reykjavík,
f. 1931, og Elsa, búsett í Eng-
landi, f. 1936. Þóra var gift
Tryggva Sveinssyni, f. 20. júní
1934 í Vestmannaeyjum. Fað-
ir:Sveinn Sigurhansson, múr-
arameistari og vélstjóri. Móðir:
Sólrún Ingvarsdóttir húsfreyja.
Tryggvi starfaði lengst af sem
stýrimaður og skipstjóri hjá Rík-
isskipum og öðrum skipafélög-
um. Hann vann einnig sem verk-
stjóri hjá Rarik. Börn þeirra eru:
1) Skúli verkfræðingur, f. 1958,
d. 1998. Kona hans var Jónína
Magnúsdóttir. Synir þeirra eru:
a) Magnús Ágúst, í sambúð með
Aldísi Helgu Egilsdóttur, þau
eiga tvö börn, og b) Árni Þór. 2)
Sólrún, kennari og sjúkraliði,
Borgarnesi, f. 1959, í sambandi
með Jóhannesi Gunnarssyni.
Börn Sólrúnar og Úlfs Guð-
Péturssyni sem fórst árið 1941.
Þóra gekk fyrstu skólaárin í
Laugarnesskóla. Hún var gagn-
fræðingur frá Gagnfræðaskóla
Vesturbæjar árið 1949. Hún var í
námi við Húsmæðraskóla
Reykjavíkur árið 1950. Lauk
prófi við Hjúkrunarskóla Íslands
árið 1955. Hún lauk námi í upp-
eldis- og kennslufræði við Kenn-
araháskóla Íslands árið 1979.
Hjúkrunarfræðingur á Landspít-
alanum frá mars 1955 til júní
1956. Vann á Lasarettet Gavle,
Svíþjóð, handlækningadeild frá
júní 1956 til desember sama ár.
Frá janúar 1957 til febrúar 1958
vann hún á Landspítalanum, fæð-
ingardeild. Þóra vann á Vífils-
stöðum frá 1966 til 1979. Hún var
kennari við Sjúkraliðaskóla Ís-
lands frá 1979 til janúar 1980 og
hjúkrunarfræðingur á Sunnuhlíð
frá 1980 til 1990. Þóra ferðaðist
víða um landið á sínum æskuár-
um og hafði alla tíð yndi af útivist
og ferðalögum. Þóra kynntist
manni sínum Tryggva í Vest-
mannaeyjum árið 1954. Þau gift-
ust árið 1957 og bjuggu fyrst í
Reykjavík. Frá árinu 1966
bjuggu þau að Hrauntungu í
Kópavogi. Hún sigldi utan með
manni sínum sem starfaði á
fraktskipum, m.a. að botni Mið-
jarðarhafs. Seinna keyptu þau
hjónin skútu sem þau sigldu um
strendur landsins. Hún stundaði
gönguferðir með vinum og ætt-
ingjum og gekk m.a. Laugaveg-
inn þá orðin sextug.
Útför Þóru fór fram í kyrrþey
13. júlí 2016.
mundssonar eru: a)
Tryggvi Örn, í sam-
búð með Marie Ang-
lade, b) Þóra
Ágústa, í sambúð
með Sigurgeiri Sig-
urðssyni, þau eiga
eitt barn, c) Sólveig
Heiða, í sambúð
með Þórarni Hall-
dóri Óðinssyni, þau
eiga eitt barn. 3) Ei-
ríkur Sveinn rekstr-
arfræðingur, Reykjavík, f. 1963,
kona hans er Steinunn Jóns-
dóttir, börn þeirra eru: a) Davíð
Örn, í sambúð með Hildi Kjart-
ansdóttur, b) Guðfinna, maki
Einar Jóhannes Guðnason. 4)
Tryggvi Þór verkamaður,
Reykjavík, f. 1965. Barn Tryggva
Þórs og Aldísar Þorbjarnardótt-
ur er Alexandra Rós. Dóttir Al-
dísar er Ylva Dís Knútsdóttir, í
sambúð með Ágústi Inga Sæv-
arssyni, þau eiga eitt barn. 5)
Gísli verkfræðingur, Kópavogi, f.
1967, í sambúð með Helgu Guð-
rúnu Snorradóttur. Barn Gísla
og Kristínar Lilju Þorsteinsdótt-
ur er Róbert. Sonur Helgu er
Snorri Páll Þórðarson, í sambúð
með Hlín Gunnlaugsdóttur.
Þóra og systur hennar tvær
voru allar fæddar á Siglufirði.
Árið 1938 flytur fjölskyldan til
Reykjavíkur og bjó lengst af í
Helgadal í Kringlumýri. Faðir
Þóru var skipstjóri á m/b Hirti
Við viljum með þessum orðum
minnast móður minnar og tengda-
móður. Eitt af því sem ég man
hvað fyrst úr æsku var að mamma
kom og bað með mér og kom og
signdi yfir mig. Hún hafði fengið
þessa barnatrú frá móður sinni,
henni Guðfinnu ömmu minni, sem
var lifandi trúuð kona.
Amma hafði gengið í gegnum
erfiða reynslu með því að ala ein
upp þrjár dætur. Eiríkur afi dó
þegar mamma var fimm ára. Til
stóð að senda systurnar í fóstur en
amma hafði trú og þrautseigju til
að hafa dætur sínar hjá sér. Ég
minnist einnig móður minnar, að
hún var mjög fyrirgefandi mann-
eskja. Var það nauðsynlegt með
fimm börn og þrír yngstu dreng-
irnir mjög fjörugir og gerðu ekki
alltaf allt rétt. Við minnumst þess
einnig að það var hún sem kenndi
börnum okkar Faðir vorið og bað
með þeim áður en þau fóru að sofa
þegar þau gistu hjá henni. Á síðari
árum var mamma farin að sækja
samkomur í Fíladelfíu og naut
hún þess, sérstaklega tónlistar-
innar og prédikunarinnar. Stein-
unn hafði einnig gaman af því að
koma og segja henni til með
prjónaskap og aðra handavinnu
og mamma naut þess að sýna hvað
hún var með á prjónum. Það líka
gaman þegar mamma bauð okkur
í mat og minnti mig gjarnan á það
að ég væri of þungur. Samt sagði
hún: „Viltu ekki fá þér meira. Það
er nóg til og í lagi svona einu
sinni.“ Að lokum látum við fylgja
með orð Páls postula. „Því að ég
er þess fullviss að hvorki dauði né
líf, englar né tignir hvorki kraftar,
hæð né dýpt, né nokkuð annað
skapað muni geta gjört okkur við-
skila við kærleika Guðs, sem birt-
ist í Kristi Jesú Drottni vorum.“
Rómverjabréfið 8:38-39.
Eiríkur Sveinn og Steinunn.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, minn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virzt mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Þýð. S. Egilsson)
Elsku besta mamma mín er lát-
in. Hún var sterk, dugleg, ósér-
hlífin og ávallt reiðubúin til að
rétta hjálparhönd hvar og hvenær
sem var. Hún gætti barna minna
þegar þau voru lítil. Eins vorum
við ávallt velkomin að koma og
dvelja í Hrauntungu þegar við
komum í bæinn, þegar við bjugg-
um fyrir austan og síðar í Borg-
arnesi. Einnig bjuggu tvö eldri
börnin hjá ömmu og afa þegar þau
hófu nám í Háskóla Íslands.
Tryggvi Örn og Marie eiga sitt
annað heimili í Hrauntungu þegar
þau koma til Íslands frá París,
amma og afi alltaf tilbúin að taka á
móti þeim.
Mamma er búin að vera dugleg
að styðja pabba í sínum veikind-
um þrátt fyrir að vera veik sjálf.
Aldrei kvartaði hún og bað aldrei
um aðstoð eða hjálp. Það lýsir
henni vel þegar heimilislæknir
hennar talar um að hún hafi verið
algjör nagli sem vílaði ekkert fyrir
sér. En þó svo að við fjölskyldan
vissum um veikindi mömmu þá
áttum við ekki von á að kallið
kæmi þetta snemma. Enda var
mamma á fullu að skipuleggja
sumarið. Ætlaði að bjóða til sín
frænda sínum og hans fólki frá
Bandaríkjunum. Eins ætlaði hún
að kalla saman langömmubörnin
sín. Svo var hún búin að skipu-
leggja að fara í ferð um landið
með systur sinni sem býr í Eng-
landi og hennar fólki þegar það
kæmi til Íslands í haust. Svona
var mamma alltaf með einhver
plön og eitthvað í gangi. Það beið
miði við símann heima hjá henni
þar sem hún ætlaði greinilega að
staðfesta sumarferð með Póstin-
um daginn eftir að hún lést. Sjald-
an dauður tími hjá henni. Pabbi og
mamma voru dugleg að stunda
sund og fóru lengst af gangandi
með bakpoka á bakinu og ná-
grannar kölluðu þau bakpokafólk-
ið. En eftir að heilsan fór að
versna hjá mömmu þá voru þau
farin að fara á bílnum. En dugleg
var hún að synda og fannst hún
alltaf betri eftir sundið. Hún sagð-
ist ekki skilja í hvað fólk á hennar
aldri sem hætt var að vinna, gerði
við tíma sinn ef það hefði engin
áhugamál.
Ég kveð mömmu mína með
söknuði en minning hennar mun
lifa í hjörtum okkar allra. Hennar
verður ávallt sárt saknað. Takk
fyrir allt og allt, elsku mamma
mín.
Þín elskandi dóttir,
Sólrún.
Haustlaufin falla, Monika móðir,
mjöllin flögrar um sleginn teig.
Frostsins gustur um fölar slóðir
fyllir hjarta mitt dimmum geig.
Þung og máttvana er þráin mín,
þrotlaus vegurinn heim til þín.
Álút þú situr við aringlóð veika,
ótt gengur skyttan með hárauðan þráð.
Hárauðir glampar um hærurnar leika,
hvarfla um andlitið dulrúnum skráð.
Meðan slær súgi á syfjaðan eld,
syninum þínum þú vefur feld.
Þar vil ég sitja, þar til við hæfi
þykir að fella lífsvefinn minn.
Grunnurinn dökki, það er mín ævi,
ívafið rauða er kærleikur þinn,
mjúkt og rautt, sem sú móðurást,
sem manni engum í nauðum brást.
(Oscar Levertin)
Þessi þrjú erindi eru úr ljóði
sem heitir Monika og er í þýðingu
Magnúsar Ásgeirssonar. Mamma
las mikið ljóð og hafði sérstakt dá-
læti á ljóðaþýðingum Magnúsar
Ásgeirssonar. Höfundur ljóðsins
er sænskur. Sem er einnig svo við
hæfi þar sem mamma hafði mikil
tengsl við Svíþjóð á sínum yngri
árum.
Mig langar að nefna fáein atriði
um hvernig vinafólk mömmu lýsir
henni. „Vandfundinn er heil-
steyptari vinur, trygglynd, ósér-
hlífin, hjálpsöm, umhugað um
aðra, mjög sjálfstæð, drífandi,
kraftmikil og atorkusöm, rík rétt-
lætiskennd, hress og lifandi, geisl-
andi framkoma, fylgdist vel með
öllu sem var að gerast, vel lesinn,
stolt, viðkvæm, kletturinn í fjöl-
skyldunni.“ Já, ég get svo sann-
arlega tekið undir þetta. Kraftur-
inn og dugnaðurinn var gífurlegur
að mínu viti. Spurði mig stundum,
hvaðan hefur hún þennan kraft og
viljastyrk. Trúlega frá móður
sinni. Enda henni lýst af mörgum
sem mjög lík móður sinni, hvað
varðar gjafmildi og að mega ekk-
ert aumt sjá. En kraftinn, dugn-
aðinn og áræðnina gæti hún líka
hafa fengið frá Eiríki föður sínum.
Í minningargrein frá 1941 er hon-
um lýst sem áræðnum og dug-
miklum formanni og skipstjóra.
Og greinilegt að hann var það. Nú
síðustu mánuði í sínum veikind-
um, kvartaði mamma aldrei né lét
sem hún væri með skerta starfs-
orku. Enda vissu mjög fáir af
hennar veikindum. Yfirvegað
tókst hún á við hin daglegu störf
og var með margar áætlanir um
framtíðina. Að kalla fólk saman í
veislu, skipuleggja ferðalög og
margt fleira.
Okkar samband var alltaf mjög
náið. Til að ná tengslum þurftum
við ekki að segja neitt, skildum
hvort annað og sýndum hlutina í
verki. Hún studdi mig með ein-
stöku örlæti og ráðum og dáð en
ég reyndi að hjálpa til, þótt það
séu smámunir miðað við allt það
sem hún gerði fyrir mig. Reyndar
var hún alla tíð minn helsti ráð-
gjafi og var mér svo mikið í lífinu.
Ég mun alltaf sakna þín, elsku
mamma.
Þinn elskandi sonur,
Gísli.
Það var á köldum en fallegum
nóvemberdegi fyrir nær átján ár-
um að ég hitti Þóru fyrst. Ég
gleymi aldrei þeirri mynd sem
festist í huga mér af henni og situr
þar enn. Hún minnti mig þá, og
hefur ávallt gert síðan, á hafgyðju
eins og þær sem gjarnan stóðu
fremst í stafni fornra fleyja og
horfðu fram. Alltaf fram. Þóra var
hnarreistasta, stoltasta og um-
fram allt heilsteyptasta og hrein-
skiptasta manneskja sem ég hef
kynnst. Alltaf samkvæm sjálfri
sér, meinti það sem hún sagði og
sagði það sem hún meinti. Hún
var skaphitamanneskja sem
stjórnaðist af rödd hjarta síns en
gleymdi um leið aldrei hjörtum
annarra. Hún var rausnarleg
fram úr hófi og raunagóð með af-
brigðum, hafði skýra sýn á menn
og málefni og lét fátt sér óviðkom-
andi. Þóra var af þeirri kynslóð
sem ekki bar tilfinningarnar sínar
á torg heldur lét verkin tala og var
ávallt hlý, ræktarsöm og örlát á
sjálfa sig. Þóra varð aldrei „göm-
ul“, hvorki andlega né líkamlega.
Hún synti nær daglega sinn rúm-
lega kílómetra eins og sú hafgyðja
sem hún var og hugurinn sífrjór,
leitandi og opinn, alltaf tilbúin að
læra eitthvað nýtt.
Það eru forréttindi að fá að
hafa verið hluti af lífi Þóru og
hennar fjölskyldu frá okkar fyrsta
fundi, þegar hún og Tryggvi tóku
mig, Ylvu Dís og Alexöndru Rós,
þá ófædda, undir sinn verndar-
væng. Forréttindi að hafa notið
þeirra hlýju, umhyggjusemi og
vináttu óslitið og forréttindi fyrir
dætur mínar að eiga ömmu eins
og hana. Það er eiginlega ekki
hægt að kveðja manneskju eins og
Þóru því kona eins og hún einfald-
lega hættir ekkert að vera. Hún
lifir áfram. Í ómetanlegum
minningunum, í svip og svipbrigð-
um afkomenda sinna og síðast en
ekki síst í öllum sínum góðu gjörð-
um.
Eftir situr óendanlegt þakklæti
fyrir alla hennar gæsku gagnvart
mér og mínum. Megi alheimssól á
hana skína og himnarnir umvefja
hennar sál. Þangað til næst.
Aldís Þorbjarnardóttir.
Elsku amma. Mikið er þetta
allt óraunverulegt og í raun frá-
leitt að þú sért farin. Þú sem við
héldum að yrðir alltaf hluti af okk-
ur og auðvitað verður þú það, því
ömmur eins og þú með svona
stóra sál og stórt hjarta hætta
aldrei að vera. Þú verður alltaf til
því sumir hætta því einfaldlega
ekki.Við erum svo ríkar af dýr-
mætum minningum um óteljandi
stundir. Ýmist með þér einni, þér
og afa og svo okkur öllum með
stórfjölskyldunni í sumarbústaða-
ferðum, tjaldferðum, berjaferð-
um, endalausum matar- og kaffi-
boðum, jólaboðum, heimsóknum
og bara í öllu lífinu. Þú elskaðir að
kalla fjölskylduna saman og naust
þess að veita af gnægtabrunni
þínum. Nær undantekningalaust
eyddum við svo gamlárskvöldun-
um saman á Hrauntungunni og
þar varst þú hrókur alls fagnaðar.
Enginn gat glaðst eins og þú.
Við reynum að reynast afa sem
best því hann er eitthvað svo hníp-
inn og berskjaldaður í sorginni,
enda þið búin að ganga saman á
vegi lífsins í um sextíu ár. Við er-
um það eiginlega líka en við reyn-
um að púsla okkur öllum saman
því við vitum að það myndir þú
vilja. Þú myndir vilja að við horfð-
um fram á við. Alltaf fram eins og
þú.
Nú ert þú orðin skærasta og
flottasta stjarnan á himninum og
hverfur okkur aldrei sjónum eða
við þér.
Takk fyrir að hafa verið og að
vera.
Þínar ömmustelpur,
Alexandra Rós og Ylva Dís.
Elsku systir okkar og vinkona
alla tíð er horfin af þessu jarðríki
og við söknum hennar mikið. Við
höfum ævinlega átt margt sam-
eiginlegt og staðið þétt saman
þegar á hefur þurft að halda.
Söknuði okkar systra verður eig-
inlega best lýst með eftirfarandi
kvæði:
Ég kveð þig, hugann heillar minning blíð
hjartans þakkir fyrir liðna tíð
lifðu sæl á ljóssins friðarströnd,
leiði sjálfur Drottinn þig við hönd.
(Guðrún Jóhannsdóttir)
Hér áður fyrr, þegar við vorum
með heimili og börnin ung, gerð-
um við margt sameiginlegt., t.d.
héldum upp á afmæli og gerðum
ýmislegt annað skemmtilegt.
Didda, systir okkar, býr í Eng-
landi og hún hefur oft og iðulega
haft börnin okkar hjá sér um
lengri eða skemmri tíma. Einnig
bjó dóttir Diddu, ásamt vinkonu
sinni, á heimili Þóru og Tryggva,
eiginmanns hennar, eitt sumar.
Þóra vildi alltaf vera að gera
eitthvað fyrir aðra og hún hefði
gefið sinn síðasta pening eða sína
síðustu flík ef einhver annar hefði
þurft á því að halda.
Það er svo margt jákvætt hægt
að segja um elsku Þóru að það
væri efni í heila bók. Góðvildin var
svo mikil og gleðin við að gleðja
aðra, ásamt umhyggjunni sem
skipaði einstaklega stóran sess í
allri hennar framkomu.
Oft fórum við Þóra að heim-
sækja Diddu systur í Englandi,
ásamt eiginmönnum okkar, og var
það alltaf jafnyndislegt ferðalag.
Við systur vorum alla tíð svo
samrýndar. Í sumar var meining-
in að Didda og fleiri úr hennar
fjölskyldu kæmu hingað og ætl-
uðum við systur að ferðast saman.
En svona getur lífið breyst, við
ráðum ekki alltaf okkar nætur-
stað.
Það verður mikill söknuður að
hafa Þóru systur ekki lengur hjá
okkur.
Við látum vera að rekja hér fer-
il hennar sem hjúkrunarfræðings
og kennara en látum öðrum það
eftir.
Eins og áður er sagt söknum
við hennar mjög mikið en sökn-
uðurinn er þó mestur hjá elsku
Tryggva, eftirlifandi eiginmanni
hennar, og fjölskyldu þeirra
hjónanna.
Nú, þegar komið er að leiðar-
lokum, sitjum við systur hér með
tár í augum en svona er lífið, mað-
ur verður að taka því sem að
höndum ber.
Elsku Tryggvi okkar og fjöl-
skylda, söknuður ykkar er óskap-
lega mikill en einhvern tíma mun
þó birta aftur til. Þannig er gang-
ur lífsins.
Guð styrki ykkur og styðji.
Elsa og Valborg Eiríksdætur.
Frænka mín, Þóra Eiríksdótt-
ir, er látin. Merkileg kona, frænka
og góð vinkona er horfin af sjón-
arsviðinu, en við sem eftir sitjum
minnumst skemmtilegra sam-
verustunda og ræktarsemi henn-
ar í garð fjölskyldunnar. Reyndar
er varla hægt að nefna nafn Þóru
nema Tryggvi fylgi með, en þau
voru afar samhent hjón og heimili
þeirra var alltaf opið fyrir ætt-
ingja og vini.
Þóra og Tryggvi voru góð við
aldraðan föður minn, en hann var
móðurbróðir Þóru. Eins og marg-
ir vita var sundíþróttin í hávegum
höfð í Hrauntungu. Þóra hugsaði
vel um heilsuna og var mikil sund-
kona. Þegar faðir minn gat ekki
lengur ekið bíl, tóku Þóra og
Tryggvi hann oft með sér í Kópa-
vogslaugina. Það var ómetanlegur
stuðningur sem sýnir vel hug
þeirra til föður míns, sem Þóra
kallaði alltaf „frænda“.
Þóra var sjálfstæð, félagslynd,
atorkusöm, fylgdist vel með þjóð-
málum. Hún var réttsýn og kom
alltaf hreint og beint fram.
Þóra var víðlesin og fróð og mig
grunar að alltaf hafi frænka mín
haft góða bók á náttborðinu.
Menningu og listum sinnti Þóra af
áhuga, sótti ýmsa viðburði og leik-
húsið var hennar yndi. Henni féll
aldrei verk úr hendi, sat oft við
hannyrðir og alltaf var hún með
eitthvað á prjónunum. Þóra var
áhugasöm um náttúruna og marg-
ir eiga góðar minningar með
henni í gönguferðum.
Þóra var hjúkrunarfræðingur
og kennari að mennt. Hún átti
langan og farsælan starfsferil sem
hjúkrunarfræðingur. Henni var
umhugað um velferð annarra
enda helgaði hún líf sitt því að
bæta líf þeirra veiku og þjáðu.
Hún lagði metnað og umhyggju í
öll sín verk og betri samstarfs-
mann var vart hægt að finna. Það
þekki ég af eigin reynslu. Alltaf
boðin og búin að leiðbeina öðrum.
Það var árið 1980 sem nokkrar
frænkur stofnuðu saumaklúbb
sem hefur einfaldlega gengið und-
ir heitinu Frænkuklúbburinn.
Þóra var ein af stofnendum
klúbbsins enda vissi hún sem var
að „klúbbar“ af þessu tagi stuðla
að meiri og betri tengslum innan
fjölskyldna.
Kæri Tryggvi. Innilegar sam-
úðarkveðjur til þín og barna
þinna.
Við kveðjum nú duglega konu
sem var svo sannarlega vinur vina
sinna.
Vilborg Aðalsteinsdóttir.
Hún Þóra vinkona okkar er lát-
in! Við sem erum nýbúnar að hafa
„hitting“ og Þóra var þar hress og
kát að vanda. Við sáum samt að
eitthvað var vinkona okkar farin
að láta undan, þó hún bæri sig vel
og kvartaði ekki.
Við sem þetta ritum vorum svo
heppnar að hafa átt Þóru sem
samstarfskonu og yfirmann á
hjúkrunarheimilinu Sunnuhlíð
fyrir nokkuð mörgum árum síðan.
Sem slík var hún einstök kona
sem hreif alla með sér með sinni
glaðværð, jákvæðni, vinnusemi og
ósérhlífni.
Það var alltaf líf og fjör þar sem
Þóra var. Enda munaði hana ekk-
ert um að ganga í vinnuna, synda
þúsund metrana eftir vinnudag-
inn og ganga svo heim aftur. Og
auðvitað fór Þóra alltaf í útiklef-
ann í sundlauginni, í öllum veðr-
um. Þessu hélt Þóra áfram eftir að
hún lét af störfum vegna aldurs,
notaði þó stundum göngustafi eða
brodda í verstu veðrunum. Hún
játaði fyrir hópnum okkar í einum
hittingnum nýlega að hún hefði
löngu verið hætt að telja metrana
í sundferðunum því ferðirnar í
sundlauginni voru svo margar.
Þóra var óþreytandi við að kalla
okkur saman og bjóða heim, hún
hélt vel um hópinn sinn.
Þó við værum flestar löngu
hættar að vinna saman og margar
okkar komnar á eftirlaun þá héld-
um við hópinn áfram, með að hitt-
ast nokkrum sinnum á ári. Þóra
átti sinn þátt í því að viðhalda vin-
skapnum, að nú væri kominn tími
á að hittast. Alltaf var jafn gaman
hjá okkur og margs að minnast.
Ekki datt okkur í hug þegar við
hittumst á kaffihúsi fyrir ekki svo
mörgum dögum síðan að þetta
væri í síðasta skiptið sem Þóra
„okkar“ eins og við kölluðum hana
gjarnan, væri með okkur. Hver
veit nema hún eigi eftir að fylgjast
með okkur áfram.
Kæri Tryggvi, við vottum þér,
börnum ykkar, barnabörnum og
fjölskyldunni allri innilega samúð.
Missir ykkar er mikill, megi minn-
ing um dásamlega konu vera ykk-
ur styrkur í sorg ykkar.
F.h. Sunnuhlíðarhópsins,
Guðrún S. Viggósdóttir.
Elsku Þóra.
Þú varst glæsileg kona í fasi og
framkomu. Sjálfstæð, hjálpsöm,
atorkusöm og hafðir brennandi
Þóra Eiríksdóttir