Morgunblaðið - 27.07.2016, Blaðsíða 61

MINNINGAR 61
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 27. JÚLÍ 2016
áhuga á öllu í kringum þig og öllu
sem lífið hafði upp á að bjóða. Þú
elskaðir að fara í sund, gönguferð-
ir og sigla með Tryggva þínum.
Varst einstaklega félagslynd
og naust þess að vera í kringum
fólk, fara í leikhús og sækja aðra
menningarviðburði. Þú sast aldrei
auðum höndum, heklaðir og
prjónaðir peysur og fleira fallegt
handa fjölskyldu og vinum, sem
ég fékk sannarlega að njóta góðs
af.
Elsku Þóra mín. Þakka þér alla
þína hlýju og umhyggju.
Innilegar samúðarkveður til
ykkar allra sem elskuðu Þóru.
Guð blessi þig.
Helga Guðrún
Snorradóttir.
Það var fallegur og líflegur
hópur ungra stúlkna sem hittist 2.
janúar 1952 til þess að hefja nám í
hjúkrun. Allar fullar væntinga og
áhuga. Ein var hávaxin, rauðbirk-
in, broshýr og freknótt. Hún Þóra
Eiríksdóttir úr Reykjavík.
Undanfarið hafa verið höggvin
þungbær skörð í hópinn. Þóra
kvaddi snögglega að kvöldi 27.
júní að hásumri meðan lífið er öfl-
ugast og birtunnar nýtur best. Við
vissum öll að hún gekk ekki heil til
skógar og að þetta gat gerst hve-
nær sem var. Samt vorum við
óviðbúnar og er illa brugðið.
En hvers vegna skyldi dauðinn
ekki koma snögglega til Þóru, allt
sem hún gerði var framkvæmt í
hvelli, hvorki hik né bið, bara
koma því í verk, sem þurfti. Hún
var skörungur til alls sem hún tók
sér fyrir hendur og óhemju viljug
og veitul á hvers kyns hjálp og
stuðning, sama hvar þörfin gerði
vart við sig.
Á okkar námsárum vorum við
sendar til starfs á stærstu sjúkra-
húsunum úti á landi og Þóra fór til
Vestmannaeyja, sem moruðu af
sætum og myndarlegum strákum,
sem auðvelt var að skjóta sér í.
Hnossið hennar Þóru var hann
Tryggvi Sveinsson, sem við áttum
allar eftir að kynnast og eignast
að góðum vini sem nú á um sárt að
binda.
Eftir að náminu lauk giftu þau
sig og settust síðar að í Kópavogi
og eignuðust börnin sín fimm.
Komu þeim öllum á legg með
samstilltu átaki. Hann til sjós og
hún á vöktum. Það var líf í tusk-
unum og mikið að gera.
Þau máttu þola þann þunga
harm að missa elsta son sinn í
blóma lífsins eftir þungbær veik-
indi.
Þá átti Þóra erfitt með að sætta
sig við hið óumflýjanlega. En auð-
vitað snéri hún kröftum sínum að
því að sinna eftirlifendum, ekkj-
unni ungu og drengjunum þeirra
tveim.
Þóra kenndi lengi við Sjúkra-
liðaskóla Íslands og lagði síðar í
það stórvirki að sækja sér viður-
kennda kennaramenntun sem
sett var upp við Kennaraháskóla
Íslands. Kennslunni sinnti hún af
miklum áhuga og stakri prýði.
Einnig stundaði hún störf í
Sunnuhlíð og bar sterkar taugar
til þess starfs og staðar.
Um tíma áttu þau Tryggvi
skútu sem þau sigldu á, m.a. til
Vestfjarða, komu þar víða við.
Hittu menn, ræddu málefni og
nutu samskipta og heillandi fag-
urs umhverfis. Þess naut hún vel.
Þóra var gríðarlega öflug í öllu
sem hún tók sér fyrir hendur með
sterkar skoðanir á mönnum og
málefnum. Henni þótti stundum
að gæta mætti meiri hagkvæmni í
opinberum rekstri. Ég minnist
þess að hafa strítt henni á að hún
þyrfti bara að lýsa sínum skoðun-
um þá væri brugðist við og hag-
rætt í hennar anda. Þá var hlegið
og skemmt sér við græskulaust
gaman.
Að leiðarlokum sendum við
Tryggva, afkomendum og öðrum
þeirra nánustu innilegustu vinar-
kveðjur og biðjum þeim farsældar
og gæfu um ókomna tíð.
Fyrir hönd „hollsins“ okkar,
Jóna Valgerður
Höskuldsdóttir.
Kynni okkar Ax-
els hófust fyrir um
27 árum þegar leiðir
okkar Soffíu, dóttur
hans og Elsu lágu saman. Viðmót
þeirra hjóna Axels og Elsu var
yndislegt og þróaðist með okkur
mikill vinskapur. Reyndust þau
okkur, unga fólkinu, ómetanlega
við stofnun heimilis og fjölskyldu.
Samgangur var mikill og ferða-
lögin mörg, hvort sem það var
hér innanlands með eitthvað í eft-
irdragi eða erlendis og er ég afar
þakklátur fyrir þessi góðu kynni.
Dætur okkar, Soffíu, Ásta Sóllilja
og Birgitta Rós, hafa átt því láni
að fagna að hafa verið í nánu
sambandi við ömmu sína og afa
og er söknuður þeirra mikill við
fráfall afa síns.
En Axels er fyrst og fremst,
minnst sem góðs drengs, hjálp-
legs og jákvæðs manns sem
stökk fyrstur til ef hann gat orðið
að liði einhverstaðar. Axel var ró-
legur að eðlisfari, hress og
skemmtilegur og hafði gaman af
mannamótum. Hann hélt gjarn-
an uppi stuðinu, gekk í störf
plötusnúða og ef ekki voru
mannamót þá sat hann gjarnan
fyrir framan hljómflutningsgræj-
urnar og spilaði fyrir sjálfan sig.
Tilþrifin voru einstaklega
skemmtileg ásýndar þar sem
hann sat einn með sjálfum sér og
vekur hugsunin óneitanlega upp
góðar minningar. Þannig var Ax-
el, léttur og kátur, hafði góð áhrif
á allt og alla í kringum sig.
Öllum þeim góðu stundum og
minningum sem koma upp í hug-
ann þegar þetta er skrifað verður
ekki komið fyrir í þessari grein.
Með samúðarkveðju til Elsu,
Soffíu, Guðjóns og Þorgeirs og
fjölskyldna minnist ég Axels og
kveð með þakkæti og umfram allt
af virðingu.
Jón Halldór Sigurðsson.
Axel Þorberg
Ingvarsson
✝ Axel ÞorbergIngvarsson
fæddist 30. júlí
1944. Hann lést 24.
júní 2016.
Axel var jarð-
sunginn 7. júlí
2016.
Þegar ég steig út
í bjarta júnínótt af
Landspítalanum 23.
júní sl., var ég full-
viss um að ég sæi
ekki minn kæra mág
aftur í þessu lífi
heldur hefði ég
kvatt hann í hinsta
sinn, sem raunin
varð. Hann og systir
mín fóru að rugla
saman reytum fyrir
tæpum 60 árum, en þá var ég
ungbarn. Hann var mér alltaf
meira eins og stóri bróðir en mág-
ur. Ekki höfðu margir trú á því að
samband þeirra myndi endast,
enda voru þau bara börn, bæði
tvö. Ég held að ég þekki fá ef eng-
in sambönd sem hafa gengið jafn
vel og þeirra, þau voru sálufélag-
ar og bestu vinir frá fyrsta degi.
Þau hafa alla tíð verið sam-
rýmd og gerðu nánast allt saman
utan vinnu.
Axel Þorberg Ingvarsson var
öðlingur, með hreina sál og
hrekklaus sem aldrei talaði illt
orð um nokkurn mann. Mér hefur
fundist hann taka lífinu með
stakri ró og æðruleysi og kvartaði
aldrei yfir neinu, mín upplifun var
sú að honum hafi fundist líf sitt
vera það gott að hann hefði ekki
yfir neinu að kvarta. Lífsreynsla
hans var þó með þeim hætti að
hann hefði vel getað bognað, en
æðruleysi hans kom honum að
góðum notum á erfiðum tímum.
Eftir að þau hjónin hættu að
vinna kunnu þau þá kúnst að snúa
sér að hvort öðru enn frekar og
njóta lífsins saman. Þau höfðu
gaman af ferðalögum, göngu-
túrum, hlúa að börnum og barna-
börnum og njóta þess að gera alla
litlu hlutina í lífinu sem flestir
taka ekki eftir og þykja sjálfsagð-
ir. Það var svo merkilegt, áður en
þau hættu að vinna, þá gerðu þau
nánast allt saman nema stunda
vinnu sína.
Alla tíð hef ég getað leitað til
hans, alveg sama á hverju dundi
og á þeim stundum komu mann-
kostir hans vel í ljós. Alltaf vildi
þessi elska vera fínn til fara og
hafði auga fyrir fallegum fötum
að ógleymdum vel burstuðum
mokkasínunum með smápening á
ristinni og minnir mig meira að
segja að hann hafi alltaf átt svo-
leiðis skó. Hann lagði ávallt mikið
uppúr því að eiga fallega bíla og
voru þeir vel hreinir og bónaðir,
eins og mokkasínunar. Það var
svo gaman á góðum stundum
þegar minn maður settist við fón-
inn og setti góða músik á, þá var
sko hægt að tjútta og njóta lífsins.
Ég á margar minningar um minn
kæra mág og vin, ferðalög til út-
landa og aðrar góðar samveru-
stundir við ýmis tækifæri sem
verða geymdar í minningabank-
anum. Minningin um Axel mun
lifa innra með okkur um ókomin
ár. Elsku Elsa, börn, tengdabörn,
barnabörn og tengdamóðir, megi
góður Guð styrkja ykkur og leiða
í sorginni.
Helga Bjarnadóttir.
Mig langar að minnast Axels
og kveðja í fáum orðum.
Ég var aðeins 13 ára stúlka
þegar ég hitti Axel og Elsu fyrst,
þá bjuggu þau á Vallargötu 10.
Ég á margar góðar og skemmti-
legar minningar þaðan. Þegar við
Guðjón gerðum þau að afa og
ömmu þá bjuggum við fyrstu
tvær vikurnar með hana Aniku
Rós okkar hjá þeim, það var
ómetanlegt hversu mikla og góða
hjálp við fengum frá þeim, og er
ég ávallt þakklát fyrir það.
Axel var ótrúlega glaðlyndur
maður með einstaklega skemmti-
legan hlátur og dansaði ótrúlega
vel.
Allar ferðirnar sem við fórum
saman á sumrin gleymast ei, Ak-
ureyrarferðir og sumarbústaðir,
alltaf líf og fjör. Ég er þakklát
fyrir að hafa fengið að kynnast
honum og þakka þau ár sem hann
var tengdafaðir minn.
Myndir og minningar geymast,
fallegar og góðar.
Elsku Elsa mín, Þorgeir, Gaui ,
Soffía og fjölskyldur.
Börnin mín Anika Rós, Elsa
Björk og Guðjón Þorberg og að-
standendur allir, mínar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Sumir hverfa fljótt úr heimi hér.
Skrítið stundum hvernig lífið er.
Eftir sitja margar minningar,
þakklæti og trú.
(Ingibjörg Gunnarsdóttir.)
Blessuð sé minning hans.
Auður Sveinsdóttir.
Það er eitt ár síð-
an við fengum þær
gleðifréttir að þú
hefðir unnið sigur í
baráttunni við þinn
versta óvin. Þvílíkur gleðidagur
hjá okkur í fjölskyldunni, þó að
innst inni hafi verið efi hjá okkur
öllum. Enda kom það á daginn,
því eftir þrjá mánuði var óvin-
urinn mættur aftur, réðst á þig af
fullum þunga og gaf ekkert eftir.
Ég tók það mjög nærri mér að
horfa á þig, sterka klettinn minn,
breytast í sjúkling. Mig langaði
svo að laga þetta eins og þú gerð-
ir alltaf með öll vandamál hjá
okkur fjölskyldunni, en þetta var
eitthvað óbætanlegt og ekki í
okkar höndum.
Ég var mikil pabbastelpa og
þú komst ekki öðruvísi fram við
mig en bræður mína. Ég hjálpaði
þér að mála og þrífa bátana þína,
fara með þér í róður, beita, skera
af netum og allt sem þurfti að
gera í litlu útgerðinni þinni. Ég
var nú ekki neitt sjómannsefni,
Árni K. Þ.
Jónasson
✝ Árni KjartanÞórður Jón-
asson fæddist 9.
mars 1947. Hann
lést 30. júní 2016.
Útför Árna fór
fram 8. júlí 2016.
en þú talaðir aldrei
um það hvað ég var
aumingjaleg, liggj-
andi á bekknum hjá
þér í stýrishúsinu
með ælufötuna í
fanginu.
Áður en ég fór í
fyrsta ökutímann
minn léstu mig
keyra smá og
kenndir mér að
mæla olíu, vatn og
skipta um dekk. Ég brosi við til-
hugsunina því þrátt fyrir að
kenna mér að bjarga mér, þá
varstu samt alltaf fyrstur á stað-
inn til að hjálpa mér þegar eitt-
hvað bjátaði á.
Þú varst svo stríðinn, ég man
þegar við vinkonurnar vorum að
byrja að fara út á lífið, þá
bauðstu til þess að keyra okkur á
ball og keyrðir svo niður Hafn-
argötuna á 10 km hraða með
gluggann opinn og kallaðir til
ungra pilta sem voru á röltinu,
við vinkonurnar földum okkur á
gólfinu alveg miður okkar af
skömm, en hlógum svo að þessu
eftir á.
Missir barnanna minna er
mikill, því þú varst ekki bara afi
þeirra heldur gekkst þeim líka í
föðurstað og við þrjú vorum eitt í
þínum huga. Við bjuggum lengi
hjá ykkur mömmu og ég get
aldrei fullþakkað ykkur fyrir að
hafa tekið okkur inn á ykkar
heimili.
Í þessari 18 mánaða baráttu
þinni við óvininn gafstu aldrei
upp, sýndir okkur aldrei hversu
kvalinn þú varst, vildir ekki vor-
kunn, stappaðir í okkur stálinu
og lést okkur sannarlega halda
að þetta væri yfirstíganleg bar-
átta, en þannig varstu jaxlinn
minn.
Ég tala um þig og hugsa stans-
laust til þín, en ég er víst eina
barnið þitt sem erfði það frá þér
að vera ekki að sýna hvernig mér
líður, enda hef ég oft heyrt hvað
ég er lík þér. Ég læt engan vita
hvernig mér líður, engan sjá
hvað ég er ósjálfbjarga án þín,
engan vita hvað ég er reið út í al-
mættið fyrir að taka þig frá mér,
því mig langar að vera sterk eins
og þú varst alltaf. Þar sem þú
varst mikið inni á spítala síðustu
18 mánuði, þá finnst mér eins og
þú sért bara í innlögn og ég bíð
eftir því að þú hringir í mig til að
biðja mig um að sækja þig eða
koma með vindla til þín, eins og
þú gerðir oft.
Ég veit ekki hvernig ég fer að
án þín, þrátt fyrir allan þinn vilja
í að gera mig sjálfstæða og sjálf-
bjarga, en vonandi vinnur tíminn
með mér og ég veit að fjölskyld-
an mun standa með mér eins og
þú kenndir okkur öllum að gera.
Ég elska þig, pabbi minn, og
hlakka til að hitta þig þegar minn
tími kemur. Þín dóttir,
Elenóra Katrín.
Systir okkar og frænka,
PÁLÍNA R. KJARTANSDÓTTIR
hússtjórnarkennari, Kleppsvegi 4,
lést fimmtudaginn 21. júlí á elliheimilinu
Grund. Útför hennar verður gerð frá
Fossvogskirkju fimmtudaginn 28. júlí
klukkan
15.
.
Guðríður Ólöf Kjartansdóttir, Margrét Kjartansdóttir
og systrabörn.
Innilegar þakkir fyrir hlýhug og samúð
vegna fráfalls elskulegs eiginmanns, föður,
tengdaföður, tengdasonar og afa,
AXELS ÞORBERGS INGVARSSONAR,
Heiðarholti 7, Reykjanesbæ.
Guð blessi ykkur öll.
.
Elsa Björk Kjartansdóttir og fjölskylda.
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug við andlát og útför ástkærs
eiginmanns míns, föður okkar, tengdaföður,
afa og langafa.
ÓLAFS BRAGA JÓNASSONAR
rafvirkjameistara,
Sléttuvegi 23,
áður Árlandi 1.
.
Fríða Ingvarsdóttir,
Jón Ingi Ólafsson, Jóna Bjarnadóttir,
Jónas Ólafsson, Valdís Ella Finnsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Þökkum samúð og hlýhug við andlát og
útför ástkærs föður míns, tengdaföður, afa
og langafa,
JÓHANNESAR ÞÓRÐARSONAR,
fv. yfirlögregluþjóns,
Hverfisgötu 31, Siglufirði.
Þökkum starfsfólki Heilbrigðisstofnunar
Fjallabyggðar og hjúkrunarheimilisins Eirar fyrir góða umönnun
og vinum og vandamönnum fyrir trygga vináttu.
.
Soffía G. Jóhannesdóttir, Ólafur Kristinn Ólafs,
Ólafía M. Guðmundsdóttir,
Halldóra Sigurlaug Ólafs, Hobie Lars Hansen,
Magnea Jónína Ólafs, Björgólfur Hideaki Takefusa,
Jóhannes Már Jónsson, Halldóra Í. Sigurgeirsdóttir,
Kjartan Orri Jónsson, Sigrún Ásgeirsdóttir,
Margrét Finney Jónsdóttir,
Eydís Ósk Jóhannesdóttir, Anna Lilja Kjartansdóttir,
Jasmín Ósk Takefusa.
Heittelskuð eiginkona, móðir og systir,
INGIBJÖRG BALDURSDÓTTIR
hjúkrunarfræðingur,
Starhaga 16, Reykjavík,
lést 16. júlí. Útförin fer fram frá Dóm-
kirkjunni fimmtudaginn 28. júlí klukkan 15.
.
Frans Jezorski,
Baldur, Kristín, Hanna og Björg Jezorski,
Jóhann Baldursson og Sigurður Baldursson.