Morgunblaðið - 13.08.2016, Blaðsíða 36

36 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 13. ÁGÚST 2016
✝ Dagný Þor-steinsdóttir
fæddist í Vest-
mannaeyjum 3.
apríl 1926. Hún lést
á Dvalar- og hjúkr-
unarheimilinu
Hraunbúðum, Vest-
mannaeyjum, þann
4. ágúst 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Elínborg
Gísladóttir, f. 1883,
d. 1974, húsmóðir og Þorsteinn
Jónsson, f. 1880, d. 1965, útvegs-
bóndi og formaður.
Dagný var næstyngst í 12
systkina hópi auk fósturbróður.
Eldri voru Þórhildur, Unnur,
tíma sem fjölskyldan dvaldi á
fastalandinu vegna eldgossins í
Heimaey.
Börn Dagnýjar og Boga eru
Guðný, f. 1958, dóttir hennar er
Dagný, f. 1983, og Erlendur, f.
1963. Fyrrverandi eiginkona
hans er Anna B. Sigurðardóttir,
f. 1961. Dóttir þeirra er Sævör
Dagný, f. 1996. Fyrir átti Bogi
tvíburana Jennýju Maríu og
Anton, f. 1946.
Dagný vann við afgreiðslu-
störf, fór í Húsmæðraskóla
Reykjavíkur og fór síðan í
Kennaraskóla Íslands þar sem
hún útskrifaðist 1955 sem
handavinnukennari og var það
hennar aðalstarf.
Hún var virk í félagsstörfum,
aðallega í Kvenfélaginu Líkn og
Félagi eldri borgara í
Vestmannaeyjum.
Útför Dagnýjar fer fram frá
Landakirkju í dag, 13. ágúst
2016, og hefst athöfnin kl. 11.
Gísli, Ásta, Jón,
Fjóla, Ebba, Anna,
Bera, Jón. yngri
Ebba og Ástþór. Af
þessum hópi lifa
Dagný Bera og Ást-
þór.
Hinn 29. desem-
ber 1956 giftist
Dagný Boga Þ.
Finnbogasyni skip-
stjóra frá Eskifirði,
f. 1920, d. 1975.
Foreldrar hans voru hjónin
María Þorleifsdóttir og Finn-
bogi Erlendsson útgerð-
armaður.
Dagný bjó alla sína ævi í Vest-
mannaeyjum fyrir utan þann
Elsku Dagný, við kvöddumst í
síðasta sinn á þriðjudaginn, þú
fylgdir mér til dyra, kastaðir
kveðju á heimilisfólk og sagðir
því stolt frá því að þú hefðir farið
í Dalinn. Frá því ég kynntist þér
fyrst og til síðasta dags hafðir þú
svo mikla ánægju af því að fara í
Dalinn á Þjóðhátíð og með þér
varð setningin á föstudeginum
fyrir mér nauðsynleg byrjun á
þessari hátíð. Hlusta á lúðra-
sveitina og ræðurnar en ekki síst
kaffið og bakkelsið í tjaldinu þar
á eftir.
Þegar við gengum fram gang-
inn þá gekkst þú rösklega og
þannig gekkstu alltaf. Það var
alltaf þessi kraftur í þér og þú
slóst ekkert af þó svo síðari ár
hafi þrótturinn minnkað aðeins
en það sama var ekki að segja um
huginn.
Rétt áður sátum við og drukk-
um kaffi og þú sagðir mér sögur
eins og svo oft áður. Þú hafðir
yndi af því að segja sögur og
þessar sögur koma til með að lifa
með okkur um ókomin ár. Á borð-
inu var sleikibrjóstsykur í skál.
Þú áttir alltaf sleikibrjóstsykur
og börnin í nágrenninu vissu að á
laugardögum gaf hún Dagný á
Höfðaveginum þeim „sleikjó“
sem minnir mig á að alltaf þegar
við fórum í gegnum Flughöfnina
þá var keyptur poki af sleiki-
brjóstsykri fyrir þig.
Þú spurðir mig alltaf um fólkið
mitt þegar við töluðum saman og
á meðan mamma lifði spurðir þú
mig alltaf hvernig hún hefði það.
Þú hafðir einlægan áhuga á öðru
fólki og oft áttir þú svo gott með
að setja þig inn í aðstæður og
með því kenndir þú mér að sjá
ýmsa hluti í öðru ljósi og hafðu
kærar þakkir fyrir það.
Handavinna var okkar sameig-
inlega áhugamál en þar varst þú
snillingurinn. Ég er að hugsa um
alla öskudagsbúningana sem ég á
í kistunni. Sævör sagði þér í
hverju hún vildi vera og „púff“-
búningurinn birtist nokkrum vik-
um seinna. Það síðasta sem þú
spurðir mig um var hvað ég hafði
á prjónunum.
Elsku tengdamamma, takk
fyrir samveruna í þessu lífi og
alla hjálpina. Ég vona svo inni-
lega að þú hafir það gott þar sem
úr ert núna. Bogi búinn að taka á
móti þér og eflaust búinn að
bjóða þér upp í dans.
Þín tengdadóttir,
Anna Breiðfjörð
Sigurðardóttir.
Dagný móðursystir mín er dá-
in. Eftir langa ævi sofnaði hún
hægt og hljótt. Það var hennar
stíll. Hún hafði átt góðar stundir
síðustu daga með börnunum sín-
um og barnabörnum. Hún var
svo glöð að vera með þeim í daln-
um á þjóðhátíðinni. Ég held að
hún hafi verið sæl að fá nú að
hitta hann Boga sinn og allt fólkið
sitt sem farið er.
Dagný var alla tíð boðin og bú-
in að rétta hjálparhönd ef hún
vissi að einhver þyrfti aðstoð.
Hún var sérlega barngóð og
hændust öll börn að henni, bæði
skyld og óskyld. Ég held að flest
börnin í fjölskyldunni hafi kallað
hana ömmu. Það er margs að
minnast frá æskuheimili okkar
beggja í Laufási þar sem stórfjöl-
skyldan bjó í sátt og samlyndi.
Það var líka það sem hún talaði
mest um þegar ég heimsótti hana
á Hraunbúðir þar sem hún bjó
síðustu árin.
Dagný var handavinnukennari
og kenndi í fjölda ára. Það var því
erfitt fyrir hana að geta ekkert
unnið í höndunum seinni árin
vegna liðagigtar sem lék hana
grátt. Oft spurði hún hvað ég
væri að gera og skoðaði vel og
vandlega þegar ég sýndi henni
eitthvað sem ég hafði verið að
gera. Ég veit að allar góðu minn-
ingarnar um ástkæra mömmu og
ömmu eiga eftir að ylja Guðnýju,
Dagnýju, Erlendi og Sævöru
Dagnýju og sefa söknuðinn. Með
trega kveð ég kæra frænku.
Elínborg Jónsdóttir.
Dagný Þorsteinsdóttir var
næstyngst 12 systkina í Laufási,
fædd 3. apríl 1926. Það var rúmt
ár á milli hennar og mömmu,
Ebbu sem var yngst. Í minning-
unni voru þær afar nánar. Á
myndum úr uppvextinum voru
þær eins og par, alltaf saman, hlið
við hlið, oft eins klæddar og sam-
an fóru þær í Húsmæðraskólann.
Við systkinin eigum góðar
minningar frá Austurveginum
þar sem amma og afi bjuggu niðri
í Laufási að Austurvegi 5 og
Dagný og Bogi uppi. Anna
frænka bjó á Austurvegi 3, Bera
frænka á Austurvegi 7, við á
Austurvegi 4 og Ástþór frændi á
Austurvegi 6. Laufástorfan var
því fjölmenn, krökkt af krökkum
og mikið líf og fjör í faðmi stór-
fjölskyldunnar. Samstaðan var
mikil og við gengum inn og út úr
Laufási eins og það væri okkar
annað heimili. Þar var alltaf tekið
vel á móti okkur með hlýju, ást-
ríki og góðvilja.
Í gosinu 1973 tvístraðist stór-
fjölskyldan. Við sem fluttum upp
á land komum reglulega í heim-
sókn á heimaslóðir. Þá var alltaf
svo gott að koma til Dagnýjar
frænku og spjalla um lífið og til-
veruna.
Dagný var fyrirmyndar eigin-
kona, frábær móðir, trygglynd og
skyldurækin dóttir, nálæg systir
og dásamleg amma. Í þessum
hlutverkum komu lífsgleði og
mannkærleikur hennar vel fram.
Það var eitthvað svo notalegt að
umgangast hana, svo þægilegt og
áreynslulaust.
Það er líklega ástæða þess að
öll börnin í stórfjölskyldunni í
Eyjum og eflaust fleiri alls
óskyld, kölluðu hana ávallt Dag-
nýju ömmu þó hún væri alls ekki
amma þeirra. Krakkarnir okkar
systra sem búum upp á landi
muna eftir gömlu, góðu frænk-
unni í Eyjum sem konunni sem
gaf þeim góðgætið og átti páfa-
gaukinn og spjallaði svo
skemmtilega við þau. Hún var
svo gestrisin og hændi jafnt að
sér menn og málleysingja.
Við erum þakklát fyrir sam-
fylgdina við góða frænku, minn-
umst hennar af miklum hlýhug
og vottum Guðnýju, Erlendi,
Dagnýju og Sævöru Dagnýju
samúð okkar.
Steinunn, Herjólfur, Auður,
Elínborg og Ásta.
Dagný og Bogi voru nágrann-
ar okkar í fjölmörg ár á Höfða-
veginum. Betri nágrannar voru
vandfundnir. Í okkar huga er
ekki hægt að minnast bara ann-
ars þeirra, þó Bogi hafi látist fyr-
ir mörgum árum og við minnst
hans þá. Í minningunum eru þau
saman, fastur liður í tilveru þess-
ara ára.
Upp í hugann koma minningar
um sumrin, þegar við Dagný vor-
um að snyrta í görðunum okkar,
og kölluðumst á yfir götuna,
ræddum blómin og illgresið og
svo var labbað yfir að skoða, hvað
eitt hafði vaxið frá árinu áður og
annað horfið.
Og svo skiptumst við á afleggj-
urum. Það var hægt að fá góð ráð
hjá Dagnýju, hún hafði nokkurra
ára forskot í ræktun eins og öðru.
Fyrir hver áramót voru reytt-
ar gæsir í bílskúrnum þeirra og
vorum við, nokkrir vinir Boga,
fastir gestir þar. Uppi í eldhúsi
dekkaði Dagný veisluborð og þá
var gert hlé í bílskúrnum, öllum
boðið til dýrindis kökuveislu með
kaffi og súkkulaði. Einnig var
eiginkonunum boðið með í kaffið.
Þá var glatt á hjalla bæði í bílskúr
og uppi í íbúð. Eftir að Bogi féll
frá, hélt Dagný uppteknum
hætti, þar sem Erlendur sonur
þeirra sá um bílskúrinn og Guðný
dóttir þeirra og Anna tengda-
dóttir hjálpuðu Dagnýju í eldhús-
inu.
Nú eru þau bæði horfin eins og
blómin hurfu áður í görðunum
okkar. Allt er í heiminum hverf-
ult. Við minnumst Dagnýjar með
hlýju og þakklæti fyrir öll góðu
árin sem við áttum saman á
Höfðaveginum og vottum ástvin-
um hennar samúð okkar.
Blessuð sé minning Dagnýjar,
Jóna Andrésdóttir og
Sigurður Ingi Ingólfsson.
Dagný
Þorsteinsdóttir
Í örfáum orðum
langar okkur syst-
kinin að minnast
Diddu, bestu vinkonu mömmu
okkar. Guðrún, mamma okkar,
og Guðbjörg, eða Snúlla og
Didda, eins og þær voru kall-
aðar, ólust upp í nærliggjandi
húsum í Þingholtunum á fyrri
hluta síðustu aldar. Þær voru
bestu vinkonur alla tíð og sökn-
uður Diddu var mikill þegar
móðir okkar lést fyrir tæpum
17 árum.
Didda var glæsileg kona,
Guðbjörg Ólína
Þórarinsdóttir
✝ Guðbjörg ÓlínaÞórarinsdóttir
fæddist í Reykjavík
30. nóvember 1929.
Hún andaðist 13.
júlí 2016.
Útför Guð-
bjargar fór fram
21. júlí 2016.
teinrétt í baki,
grönn og kvik í
hreyfingum allt til
æviloka. Hún var
líka svo skemmti-
leg, hress og kát og
frá henni stafaði
hlýja og gleði. Hún
og mamma hittust í
hverri viku meðan
báðar lifðu. Þær
studdu hvor aðra í
gleði og sorg og
voru miklar trúnaðarvinkonur.
Fyrstu minningarnar um
Diddu tengjast Austurbrúninni
þar sem hún hóf búskap með
Gunnari eiginmanni sínum, sem
lést fyrir fjórum árum. Eldri
systkinin muna vel hve Laug-
arásbrekkan var erfið fyrir litla
fætur og hendur sem ríghéldu í
barnavagninn sem mamma ýtti
á undan sér upp brekkuna. En
erfiðið var vel þess virði því
móttökurnar voru alltaf stór-
kostlegar hjá Diddu, hressilegt
og hlýlegt viðmót, góðar kökur
og fínerí og hjá Diddu var okk-
ur boðið kóka kóla í fyrsta
skipti úr sérstökum kókglösum
og þótti okkur mikið til koma.
Yngstu systurnar muna líka
vel eftir afmælisveislum hjá
Helga á Austurbrúninni og
laufabrauðsgerð og fleiru
skemmtilegu á Laugateignum.
Eftir að Didda og fjölskylda
fluttust þangað var enn styttra
á milli vinkvennanna sem nýttu
það vel og skruppu gjarnan í
kaffisopa hvor til annarrar um
leið og þær sinntu hversdags-
legu amstri.
Áhugi á handavinnu var eitt
af mörgu sem vinkonurnar áttu
saman. Didda var mikil hann-
yrðakona og lék allt slíkt í
höndum hennar, hún hafði líka
mikinn áhuga á tísku og fylgd-
ist vel með í þeim efnum. Didda
var Kvennaskólagengin og hafði
því lært útlend tungumál.
Það kom sér vel í sambandi
við erlend prjóna- og sauma-
blöð. Í Kvennaskólanum hafði
hún meðal annars lært þýsku
og gat því tekið upp þýskar
prjónauppskriftir og snið upp
úr þýsku blöðunum. Oft hjálp-
aði hún okkur systrunum með
uppskriftir þegar við vorum
komnar í strand. Á heimilum
okkar eru enn þá til hekluð
dúkkuföt og prjónaðir dúkar
sem hún gaf okkur. Didda var
mjög félagslynd og naut þess að
vera innan um fólk, eftir starfs-
lok var hún sjálfboðaliði í
Rauða kross-búðunum í allmörg
ár.
Líf Diddu var ekki án áfalla
frekar en annarra, um tvítugt
veiktist hún af berklum og
þurfti að dveljast á Vífilsstöðum
í nokkur ár þar sem hún kynnt-
ist Gunnari eiginmanni sínum.
Mesta hamingja þeirra var
einkasonurinn Helgi og fjöl-
skylda hans.
Að leiðarlokum viljum við
systkinin þakka Diddu ævilanga
tryggð við mömmu okkar og
fjölskyldur okkar allra. Guð
blessi minningu Diddu.
Fyrir hönd Snúllu barna,
Anna Nína, Guðrún,
Elínborg og Ingibjörg
Ragnarsdætur.
Harpa Heimisdóttir
Útfararstjóri
Hrafnhildur Scheving
Útfararþjónusta
Kirkjulundur 19  210 Garðabær
sími 842 0204  www.harpautfor.is
Hugheilar þakkir til allra þeirra sem
auðsýndu okkur samúð og vináttu við
andlát og útför elskulegs bróður okkar,
mágs og frænda,
AGNARS ÓLAFSSONAR,
Borgarbraut 50, Borgarnesi.
.
Kristján Ólafsson, Ása Ólafsdóttir,
Kristólína Ólafsdóttir, Jón Benediktsson
og frændsystkini.
Sambýlismaður minn og faðir,
SIGVALDI HLÖÐVER GUNNARSSON,
lést á Hrafnistu, Reykjavík, 29. mars sl.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey.
.
Ingibjörg Aðalheiður Jónsdóttir,
Halldór Guðni Sigvaldason.
Elskuleg frænka okkar,
ÓLÖF MARGRÉT GÍSLADÓTTIR
frá Skógargerði,
lést á Hrafnistu, Laugarási, laugardaginn
16. júlí. Útför hefur farið fram í kyrrþey.
.
Aðstandendur.
Ástkær eiginkona mín, móðir, tengdamóðir,
amma og langamma,
ÁSTA TRYGGVADÓTTIR,
Naustabryggju 57,
sem lést föstudaginn 5. ágúst, verður
jarðsungin frá Grafarvogskirkju
mánudaginn 15. ágúst, klukkan 13. Blóm og kransar afþökkuð,
en þeim sem vilja minnast hennar er bent á Barnaspítala
Hringsins.
.
Erlingur Hallsson,
börn, tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær faðir okkar,
RAFN GUÐMUNDSSON,
Vesturgötu 7, Reykjavík,
lést á Landspítalanum 25. júlí. Útförin hefur
farið fram í kyrrþey. Þeim sem vilja minnast
hans er bent á Krabbameinsfélagið.
.
Guðlaug Rafnsdóttir,
Hafdís Inga Rafnsdóttir,
Ingi Freyr Rafnsson,
Rafn Stefán Rafnsson,
tengdabörn og barnabörn.
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir og
amma,
SIGRÍÐUR KRISTÍN
GUÐMUNDSDÓTTIR WILHELMSEN
frá Ástúni á Ingjaldssandi,
lést í Drammen, Noregi, 8. ágúst.
.
Hildur K. Wilhelmsen, Oddbjørn Knudsen,
Unnur A. Wilhelmsen, Kolbeinn J. Ketilsson,
Martin Tøftemo, Lasse Tøftemo.