Morgunblaðið - 13.08.2016, Blaðsíða 38

38 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 13. ÁGÚST 2016
✝ Fjóla Stein-dórsdóttir
fæddist í Reykjavík
23. júlí 1920. Hún
andaðist á Hjúkr-
unar- og dvalar-
heimilinu Grund 22.
júlí 2016. Foreldrar
hennar voru hjónin
Ásrún Sigurð-
ardóttir, f. 3. janúar
1892, d. 14. júní
1963, og Steindór
Helgi Einarsson, f. 25. júlí 1888,
d. 22. nóvember 1966. Systkini
Fjólu voru: Sigurður, f. 1910,
Anna, f. 1914. Guðrún, f. 1917, og
Kristján, f. 1926. Þann 17. ágúst
1945 giftist Fjóla Jóni Arasyni
Tryggvasyni, f. 19. september
1911, d. 3. desember 1997, frá
Ytri-Varðgjá í Eyjafirði. Börn
Svava, f. 22. apríl 1954. Hún er
gift Jóni Benidikt Rafnkelssyni,
f. 19. ágúst 1940. Börn Jóns og
stjúpbörn Ásrúnar eru: Rafnkell,
f. 1964. Lilja, f. 1969. Þórir
Björn, f. 1971.
Fjóla ólst upp í Reykjavík með
foreldrum og systkinum. Hún
gekk í Miðbæjarskólann,
Kvennaskólann og Húsmæðra-
skóla Reykjavíkur. Eftir að þau
Jón gengu í hjónaband stofnuðu
þau heimili á Sólvallagötu 68.
Þar ólust börn þeirra Jóns upp.
Síðar bjuggu þau hjónin í
Barmahlíð 2. Eftir að Fjóla varð
ekkja átti hún heima á Granda-
vegi 47. Hún var lengst heima-
vinnandi og sinnti börnum og
heimili. Á yngri árum vann hún
verslunarstörf. Fjölskyldan átti
sumarhús á Þingvöllum þar sem
dvalið var flest sumur. Fjóla
hafði yndi af dansi og hollri
hreyfingu sem hefur að líkindum
átt þátt í hversu hraust hún var
alla tíð.
Útför Fjólu hefur farið fram í
kyrrþey.
þeirra eru: 1) María
Ingibjörg, f. 8. júlí
1947, g. Snorra
Bjarnasyni, f. 22.
júlí 1944. Þeirra
börn eru: a) Jón
Bjarni, f. 16. janúar
1968, í sambúð með
Imke Schirmacker.
Þeirra börn eru Ar-
vid Ísleifur, f. 11.
júní 2000, og Bruno
Erik, f. 14. desem-
ber 2005. b) Halldór, f. 12. febr-
úar 1969, kvæntur Jónu Kristínu
Sigurðardóttur. Þeirra börn eru:
Sigurður Snorri, f. 18. mars
1996, og Hugrún Alma, f. 25.
apríl 2000. c) Ásgeir, f. 3. desem-
ber 1982. Hann er í sambúð með
Klöru Símonardóttur. Þau eiga
son f. 21. júní 2016. 2) Ásrún
Þegar samferðamenn, sem
hafa fylgt okkur um langa tíð,
kveðja er rétt að staldra við, líta
um öxl og skoða nokkur minn-
ingabrot. Meira en fimmtíu ár
eru síðan ég kynntist Fjólu
Steindórsdóttur. Það var þegar
við María, dóttir hennar, fórum
að draga okkur saman. Það er
því drjúgur tími í ævi okkar
beggja. Fjóla var fædd í Ráða-
gerði í Reykjavík 23. júlí 1920.
Foreldrar hennar voru Steindór
Einarsson og Ásrún Sigurðar-
dóttir, sem áttu þar heima með-
an þau lifðu. Foreldrar Stein-
dórs, þau Einar Björnsson og
Guðrún Steindórsdóttir, áttu
Ráðagerðið svo sama fjölskyldan
bjó þar um langt árabil. Stein-
dór, faðir Fjólu, var frumkvöðull
í atvinnulífi Reykjavíkur á síð-
ustu öld. Í upphafi bílaaldar á Ís-
landi stofnaði hann bifreiðastöð
sem annaðist samgöngur víða
um land og innanbæjar í Reykja-
vík. Börn Steindórs voru fimm
og eru þau öll látin. Þegar þau
uxu úr grasi og stofnuðu fjöl-
skyldur byggði hann stórt íbúð-
arhús við Ráðagerði þar sem
þrjú af börnum hans áttu heimili
ásamt þeim hjónum. Þar stofn-
aði Fjóla sitt heimili ásamt
manni sínum, Jóni Arasyni, sem
lengst starfaði sem yfirþjónn í
Leikhúskjallaranum. Þegar ég
kem inn í fjölskylduna bjuggum
við María á þeirra heimili en
þegar börnin fóru að koma þá
fluttum við í aðra íbúð í húsinu.
Eftir að Ásrún lést, 1963, þá bjó
Steindór einn í íbúð sinni og þær
systur, Anna og Fjóla, önnuðust
hann þar til hann lést í nóvem-
ber 1966. Nokkru eftir að hann
dó fluttu systkinin burt af Ráða-
gerðislóðinni. Við María áttum
þarna heima til 1974 en þá flutt-
um við í nýbyggt raðhús í Breið-
holti. Þar með lauk meira en
hundrað ára búsetu fjölskyld-
unnar á sömu lóð í Vesturbæ
Reykjavíkur. Að búa inni á
heimili með tengdaforeldrum
hvort sem sá tími er langur eða
stuttur er á margan hátt krefj-
andi. Það er margt sem reynir á.
Þegar ég lít til baka þá er ég
þakklátur fyrir þennan tíma sem
ég átti þar og þau kynni sem
tókust við þau hjónin. Á sumrin
gistum við oft í sumarhúsi þeirra
hjóna á Þingvöllum en þar
dvöldu þau oft sumarlangt. Fjóla
gat verið föst fyrir þegar þannig
stóð á en undir niðri hafði hún
viðkvæma lund og fann til með
þeim sem órétti voru beittir á
einhvern hátt. Hún var hress og
kát í góðra vina hópi. Hún var
ekki mikið fyrir að rifja upp
liðna tíð og vör um sig hvað það
snerti. Þó kom fyrir að hún
minntist á gömul atvik. Mér
kemur í hug þegar hún sagði
okkur frá Alþingishátíðinni 1930,
en þá var hún 10 ára. Hún mundi
eftir kjólnum sem hún var látin
klæðast og gat lýst honum. Fjóla
var heilsuhraust fram undir það
síðasta. Hún stundaði holla
hreyfingu, m.a. notaði hún öll
tækifæri sem gáfust til að dansa,
enda afburða dansari. Síðustu
tvö árin voru henni erfið vegna
þverrandi heilsu. Fyrir einu og
hálfu ári flutti hún á elli- og
hjúkrunarheimilið Grund þar
sem hún undi hag sínum vel mið-
að við hvernig komið var. Fjóla
andaðist þar að morgni 22. júlí,
daginn fyrir níutíu og sex ára af-
mælisdaginn sinn. Langri og far-
sælli ævi var lokið. Ég kveð með
þakklátum huga og blessa minn-
ingu hennar.
Snorri Bjarnason.
Fjóla
Steindórsdóttir
Kristján á
Kumbaravogi var
hluti af lífi mínu í
hartnær hálfa öld.
Nú þegar þessi trausti maður er
allur, flæða fram minningar frá
ólíkum æviskeiðum. Ég sá Krist-
ján og konu hans, Hönnu, fyrst
þegar ég stóð sjö ára gamall á
hlaðinu á Kumbaravogi eftir að
hafa kvatt mína indælu en lán-
litlu foreldra, kominn í enn eina
vistina hjá ókunnugum. En hjá
Hönnu og Kristjáni var allt með
öðru sniði en ég átti að venjast.
Þau gáfu sig heil og óskipt að því
verkefni að skapa stórum barna-
hópi bjart og snyrtilegt heimili
þar sem allir höfðu nóg fyrir
stafni í leik og starfi. Þessum
hjónum mátti treysta. Þau voru
alltaf til staðar, tóku sér aldrei
frí frá uppeldinu. Í sonum þeirra,
Halla og Guðna, eignuðumst við
eldri fósturbræður sem við litum
upp til. Hanna og Kristján lögðu
höfuðáherslu á menntun, heil-
brigt líferni og útivist. Hjá þeim
lærðum við að sjálfstraustið efl-
ist við hvert leyst verkefni og
hverja unna þraut. Við byggðum
kofa, ræktuðum garða, hirtum
um hænsnin, og lékum okkur í
Stokkseyrarfjörunni og móunum
Kristján
Friðbergsson
✝ Kristján Frið-bergsson fædd-
ist 5. júní 1930.
Hann lést 4. ágúst
2016.
Útför Kristjáns
var gerð 12. ágúst
2016.
landmegin við
Kumbaravog. Til-
komumesta sjónar-
spilið var hafið við
klettótta ströndina.
Að sjá spýting
breytast í skarða-
laust brim, sem
kom æðandi á móti
ungum dreng, var
ógleymanleg sjón.
Þá var gott að vera
snar í snúningum
og rata á skerjunum aftur upp í
fjöru. Betra umhverfi fyrir heim-
ili fullt af fjörmiklum krökkum
gátu Hanna og Kristján vart
hafa valið.
Þegar ég fluttist aftur til for-
eldra minna, fimmtán ára gam-
all, hafði ég lært að treysta á
sjálfan mig. Það fékk ég líka að
heyra frá öðrum. Gömul refa-
skytta á Vestfjörðum sem ég
vann með sagði við mig að það
væri augljóst á öllu að ég kynni
vel til verka. Þá varð mér hugsað
til fósturforeldra minna. Síðan
hélt ég utan til náms og sam-
skiptin við Hönnu og Kristján
urðu stopul um tíma. En þegar
ég sneri heim tók ég aftur upp
þráðinn, og heimsótti þau reglu-
lega á Kumbaravog. Skömmu
síðar lést Hanna og var hún öll-
um sem hana þekktu harmdauði.
Birtu og yl stafar enn frá hverri
minningu um þessa góðhjörtuðu
konu.
Nú hófst annar kafli í sam-
skiptum mínum við Kristján. Ég
fékk að kynnast honum sem eft-
irlátssömum afa sem kom með
páskaegg handa barnabörnum
sínum, mætti í fermingar og gift-
ingar og hélt höfðinglegar veisl-
ur á jólum. Þannig hélt hann sí-
stækkandi hópnum saman. Vart
er hægt að hugsa sér betra ævi-
kvöld en að sjá svo mörg ný börn
verða til og þroskast, og vita að
maður á hlut í gæfu þeirra. En
enginn veit sína ævi fyrr en öll
er.
Síðasti kaflinn í samskiptum
okkar Kristjáns hófst þegar
hann þurfti fyrirvaralaust að
svara fyrir ævistarf sitt. Það öf-
ugsnúna moldviðri sem tíðarand-
inn og fjölmiðlar mögnuðu upp
hefði gengið nærri honum ef ekki
hefði komið til óbilandi stuðning-
ur og ást Unnar, seinni konu
hans. Fósturbörn hans veittu
honum líka flest mikinn stuðn-
ing. Sjálfur fékk ég ófá tækifæri
til að setjast niður með honum,
ræða liðna tíð, reyna að skilja og
fá einhvern botn í tilveruna.
Kristján var lífsspekingur sem
vakti yfir hugskoti sínu og fór
ekki með fleipur. Hann hallmælti
aldrei öðrum í mín eyru. Á þessu
lokaskeiði ævinnar sýndi Krist-
ján mér hvernig haga beri segl-
um í mótvindi af fullri sjálfsvirð-
ingu og sanngirni gagnvart
öðrum. Það er með djúpum sökn-
uði og þakklæti sem ég kveð
Kristján fóstra minn og vin.
Blessuð sé minning góðs manns.
Róbert H. Haraldsson.
Meira: mbl.is/minning
Ég man enn þegar ég hitti
fyrst Kristján – sem síðar var
alltaf kallaður pabbi. Ég var dá-
lítið spennt enda hafði ég aldrei
hitt útlending áður og aldrei
hafði ég matreitt ofan í slíkan.
En 4. október 1998 komu hann
og Unnur kona hans í heimsókn
til Brasilíu á heimilið þar sem ég
var að vinna. Hann minnti mig á
mann úr bandarískri bíómynd.
Hávaxinn, stór, með skjanna-
hvítt hár og með stórt veski sem
í mínum huga var troðfullt af
dollurum. Þetta voru örfáir
klukkutímar og ég gat ekki
ímyndað mér hvað það myndi
hafa mikil áhrif á líf mitt. Ein-
ungis hálfu ári seinna sat ég
heima hjá honum og var að borða
með þeim. Og þá komst ég að því
að það var ekki minn hæfileiki í
eldhúsinu sem hafði hjálpað mér
að fá skólastyrk, enda höfðu kín-
verskar kartöflur, eins og hann
kallaði hrísgrjón, aldrei verið í
hans uppáhaldi. Og það var ekki
íslenski maturinn sem hélt mér
hér. Enda var ég svo grönn í lok
sumars að hann fór að hafa
áhyggjur og spurði mig einu
sinni, þegar hann var á leið út í
búð, hvað ég vildi borða, saklaus
sagði ég að núðlupakki myndi al-
veg duga og sýndi honum hvað
ég vildi. Hann kom heim með tvo
kassa af núðlum þar sem hann
gleymdi hvað ég hafði beðið um
og vildi ekki kaupa það sem ég
myndi ekki geta borðað. Svona
var pabbi, gerði aldrei neitt eins
og annað fólk. Þegar ég tilkynnti
að ég vildi setjast að á Íslandi
breyttist hann frá því að vera
Kristján í að vera pabbi. Fjöl-
skyldan hans tók vel á móti mér
líka og var aldrei sett út á það að
ég skyldi kalla hann pabba. Við
pabbi náðum vel saman. En
kímnigáfan fékk mig til að vilja
vita hvað hann sagði og geta
svarað á móti. Ég veit að
mamma, Unnur, svitnaði oft við
að reyna að túlka brandarana.
Hann tók það alvarlega að kenna
mér íslensku og íslenska siði og
reyndi eins og hann gat að hjálpa
mér að aðlagast samfélaginu.
Margoft tjáði hann áhyggjur sín-
ar af því að ég væri ekki með
neina menntun í handraðanum.
Pabbi tók þátt í öllum stóru
viðburðum lífs míns, hann gekk
með mér þegar ég gifti mig og
var einn af þeim fyrstu til að
koma og sjá nýfæddu börnin
mín. Þegar ég útskrifaðist úr HA
var hann orðinn heilsuveill en
samt keyrði hann norður og var
viðstaddur athöfnina. Það var
ómetanlegt að eiga hann að og
geta hringt í hann í spjall eða
þegar mig vantaði ráð. Börnin
mín voru mjög hrifin af Didda
afa og fannst þeim bara gaman
að fara að heimsækja hann, jafn-
vel þegar hann var orðin rúm-
liggjandi á sjúkrahúsi. Daginn
áður en hann lést var ég ákveðin
í að fara til hans en var veik og
komst ekki. Við fjölskyldan höfð-
um verið hjá honum nokkrum
dögum áður og þegar ég frétti að
hann væri orðinn lítið fjörlegur
vildi ég fara til hans og leyfa
honum að hlusta á Pavarotti sem
var sameiginlegt áhugamál hjá
okkur. Oft söng hann með, mjög
falskt en það var bara gaman.
En því miður tókst það ekki. Ég
mun hugsa til hans í framtíðina
þegar ég hlusta á Pavarotti að
syngja Funiculi Funiculá og
hugsa hversu heppin ég var að
hafa kynnst honum. Hans verður
mikið saknað.
Erica do Carmo Ólason.
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
HALLDÓR SNORRASON
matreiðslumeistari,
Kirkjulundi 12, Garðabæ,
lést í faðmi fjölskyldunnar á gjörgæsludeild
Landspítalans við Hringbraut mánudaginn 25. júlí. Útför hans
fer fram frá Vídalínskirkju þriðjudaginn 16. ágúst klukkan 15.
.
Sigurveig Sæmundsdóttir,
Unnur Fríða Halldórsdóttir,
Elísabet Halldórsdóttir, Hjalti Bjarnfinnsson,
Sóley Halldórsdóttir, Þórmundur Jónatansson,
Björn Halldórsson, Berglind Birgisdóttir,
barnabörn og barnabarnabarn.
HJARTAVERND
Minningarkort
535 1825
www.hjarta.is 5351800
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
stjúpfaðir, tengdafaðir, afi og langafi,
SNORRI WELDING SIGURÐSSON,
vélstjóri,
Arnarkletti 30, Borgarnesi,
lést þriðjudaginn 27. júlí á
Heilbrigðisstofnun Vesturlands á Akranesi. Útförin hefur farið
fram í kyrrþey að ósk hins látna.
.
Stella Halldórsdóttir,
Elín Snorradóttir, Gunnar Pálsson,
Óskar Snorrason, Eva García Montiel,
Magnús Smári Snorrason, Signý Óskarsdóttir,
Soffía Unnur Björnsdóttir, Ólafur Sigurðsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar, dóttir,
tengdamóðir og amma,
INGA JÓNA INGIMARSDÓTTIR,
Vesturgötu 37, Keflavík,
lést á líknardeild Heilbrigðisstofnunar
Suðurnesja 10. ágúst. Útförin fer fram frá
Keflavíkurkirkju miðvikudaginn 17. ágúst klukkan 13.
.
Hallgrímur Arthúrsson,
Ingi Þór Hallgrímsson,
Linda Sylvía Hallgrímsdóttir, Björgvin Björgvinsson,
Halla Sóley Hallgrímsdóttir, Gunnlaugur Ásgrímsson,
Erla Sylvía Jóhannsdóttir
og barnabörn.
Innilegar þakkir fyrir samúð og hlýhug við
andlát og útför bróður okkar, mágs og
frænda,
HALLGRÍMS SYLVERÍUSAR
HALLGRÍMSSONAR,
Bræðraborgarstíg 55, Reykjavík.
.
Kristín Hallgrímsdóttir, Helgi Már Alfreðsson,
Gísli Hallgrímsson, Hrefna Andrésdóttir,
Gunnar Hallgrímsson,
Helga Hallgrímsdóttir, Júlíus Aðalsteinsson,
Guðrún Hallgrímsdóttir, Alfreð Hallsteinsson,
Ásgeir Hallgrímsson, Rósa Martinsdóttir
og systkinabörn.