Þjóðmál - 01.12.2018, Blaðsíða 53

ÞJÓÐMÁL Vetur 2018 51
„Það eina sem ég gerði eftir mína ítarlegu
skoðun á málinu var að fjölga í hópi jafn-
hæfra með því að líta til dómarareynslu og
skipti svo út fjórum einstaklingum eins og
menn þekkja, að loknu heildarmati. Þeir fjórir
sem ég gerði tillögu um höfðu allir meiri
dómarareynslu en þeir sem fóru út. Ég lagði
þær tillögur mínar fyrir þingið og það ríkti
mikil ánægja með þær í næstum sólarhring
enda stefndi í að í fyrsta sinn væri jafn mikil-
væg stofnun og dómstóll sett á laggirnar hér
á landi með jöfnu hlutfalli kynja í viðeigandi
embættum. En svo fóru þingmenn að fá
símtölin þar sem í þá var togað og málið fór
í hefðbundnar skotgrafir stjórnmálanna. Það
var þó ekki þannig, eins og kom líka fram í
þingsal við meðferð málsins, að þingmenn
væru tilbúnir til að snúa aftur til upprunalegs
lista dómnefndarinnar og samþykkja hann.
Bara alls ekki.“
Sigríður segir að einnig hafi komið fram
sjónarmið, á meðan á þessu stóð í þinginu,
að hún ætti að fara fram á lagabreytingu til
að fá meiri tíma til þess að vinna málið.
„Það kom aldrei til greina af minni hálfu því
ráðherra á að starfa eftir þeim lögum sem
gilda þegar ákvörðun er tekin. Það hefði
enda aldrei orðið friður um það á endanum
að breyta reglunum í miðjum klíðum. Þetta
var verkefni sem þurfti einfaldlega að klára,“
segir Sigríður.
„Ég hefði auðvitað getað lagt upphaflega
lista dómnefndarinnar fyrir þingið og látið
fella hann. Hvað hefði umsækjendum þótt
um að vera felldir í atkvæðagreiðslu í þinginu?
Þá hefði ég líka átt hættu á því að fá á mig
skaðabótakröfur frá þeim umsækjendum
sem höfðu skilað inn andmælum, mörgum
hverjum vel rökstuddum og málefnalegum,
við niðurstöðu dómnefndarinnar. Þannig að
það er alveg sama hvað ég hefði gert, þetta
hefði alltaf orðið mikið og umdeilt mál.“
„Ég tel að ríkið eigi að draga sig út úr
verkefnum og þjónustu sem aðrir geta sinnt.
Síðan er líka ákveðin þjónusta sem ríkið þarf
að veita og þar eigum við að reyna að bæta
þjónustuna eins og hægt er,“ segir Sigríður.