Þjóðmál - 01.12.2018, Síða 64

62 ÞJÓÐMÁL Vetur 2018
Það dæmdist á mig að taka fyrir skál Davíðs
og gekk allmikið á fyrir þáttinn. Davíð hafði
neitað að ræða málið og krafist þess í gegnum
ritara sinn að Bermúdaskálina bæri ekki á
góma í þættinum. Ég þvertók fyrir það. Sagði
ritara ráðherra að spurningar um Bermúda-
skálina yrðu bornar fram og hann hefði valið
um að mæta. Það var gert. Eftir þáttinn sagði
Davíð: „Þú hafðir á réttu að standa. Þetta voru
eðlilegar spurningar. Það hefði ekki gengið að
ræða pólitíkina og sleppa Bermúdaskálinni.“
Með Bermúdaskálinni hófst fyrsta einelti RÚV
á hendur Davíð Oddssyni. Árásirnar áttu eftir
að magnast eftir því sem leið á feril Davíðs
í Stjórnarráðinu og náðu hámarki í kjölfar
Hrunsins.
Svart á hvítu og rassvasabókhald
Bókaútgáfan Svart á hvítu fór í þrot þó að
Ólafur Ragnar Grímsson samþykkti 25 milljón
króna skuldabréf vegna rimlagjalda með veði
í gagnagrunni sem fór á 100 þúsund krónur á
nauðungaruppboði fáum misserum síðar. Ég
átti magnað viðtal við Ólaf Ragnar um Svart
á hvítu þar sem hann vék sér fimlega undan
spurningum en margir hringdu upp á Stöð 2 í
kjölfar viðtalsins.
Þá var það rassvasabókhald Steingríms
Hermannssonar í gjaldþroti Tímans, málgagni
Framsóknarflokksins. Málaferli voru í gangi
þar sem hluthafar í útgáfufélagi Tímans töldu
sig hlunnfarna og blekkta og höfðuðu mál til
þess að endurheimta fé sitt. Stein grímur kom
í viðtal og það varð allstormasamt þar sem ég
sagði: „Þetta er bara rassvasabókhald, Stein-
grímur.“ Hann varð hissa og eilítið brugðið og
svaraði: „Nei, nei. Hvaða vitleysa er þetta ... ég
verð að segja það.“
Óli í Olís og „...vitleysan í Halli“
Frétt mín um að Sverrir Hermannsson í
Landsbankanum vildi sparka Óla Kr. Sigurðs-
syni út úr Olís vakti gríðarlega athygli. Að
sönnu mikil frétt en Óli Kr. hafði keypt Olís í
nóvember 1986. Óli barði í borðið og boðaði
til blaðamannafundar í Héðinsgötu til þess
að „reka vitleysuna ofan í Hall Hallsson“.
En auðvitað var það rétt; Landsbankinn vildi
bola Óla út úr eigin fyrirtæki. Rimma Sverris
og Óla var hörð og Óli náði að halda Olís með
innkomu Texaco haustið 1989. Síðar skrifaði
ég sögu Olíuverzlunar Íslands, Þeir létu
dæluna ganga, sem kom út árið 2002 á 75 ára
afmæli félagsins.
Dramatískt barnsrán í Hollywood­stíl
Og ég nefni dramatískasta barnsrán Íslands-
sögunnar þegar tveir Bandaríkjamenn
voru handteknir um borð í Flugleiðaþotu
með tvær dætur íslenskrar konu sem hafði
strokið með börnin frá Bandaríkjunum til
Íslands. Feðurnir höfðu ráðið mann að nafni
Donald Feeney sem hafði sérhæft sig í að
bjarga bandarískum ríkisborgurum. Annar
mannanna, James Grayson, var faðir yngri
dótturinnar. Feeney villti á sér heimildir sem
Mario Kassar, frægur leikstjóri í Hollywood,
í því augnamiði að vinna traust móður
stúlknanna í aðdraganda ránsins. Þeir Feeney
og Grayson voru dæmdir á Litla-Hraun en
Icelandair, sem þá hét Flugleiðir, var dæmt
til að greiða milljarð í skaðabætur fyrir að
hjálpa móðurinni að „ræna“ stúlkunum frá
Ameríku. Sex mánuðum eftir tveggja ára
dóm strauk Donald Feeney af Litla-Hrauni og
reyndi að komast úr landi en var stöðvaður í
Vestmanna eyjum.
„Á bak við þessar luktu dyr ...“
Og svo vann Jóhann Hjartarson Kortsnoj í
Saint John en féll fyrir Karpov í Seattle.
Ég átti því ótrúlega láni að fagna að flytja
þjóðinni fréttir af skák, kannski vegna þess
að við Friðrik Ólafsson, stórmeistari og
öflugasti skákmaður sem Ísland hefur alið,
erum systkina börn; hann er sonur þeirra
sómahjóna Sigríðar Símonardóttur systur
Halls Símonarsonar og Ólafs Friðriks sonar.
Mér þótti vænt um þegar Jakinn kom með
blómvönd á Stöð 2 eftir umfjöllun um
atvinnulaust fólk. Þó að lúaleg atlagan að
Jakanum hafi hafist í kjölfar samtals okkar á
Sjónvarpinu sumarið 1986 var vinátta okkar
sterk.