Bergmál - 01.12.1955, Qupperneq 61

B E R G M Á L
1955
þvaðra við hana,“ sagði Sara
með ströngum svip. „Héðan í
frá skulum við hafa betur, við
skulum vera stoltar og borgin-
mannlegar.“ Og hún bætti við í
alvöruþrungnum aðvörunarróm:
„Á sunnudaginn verður þessu
andstyggilega verki lokið-.“
Dag nokkurn þrem vikum
seinna, stóð Sara íklædd sínu
fegursta skarti, sem var viða-
mikill svartur silkikjóll, með
ryðleitum blæ hér og þar. Allar
hinar konurnar voru hjá henni.
Sara hafði þegar sett upp hátíð-
legan svip, en var dálítið rjóð í
kinnum.
„Komdu með medalíuna mína,
Ena,“ bað hún.
Ena rétti hina löngu gull-
festi með stóra meninu yfir höf-
uð Söru sem stakk meninu, (en í
því var mynd og hárlokkur af
manninum hennar sáluga), undir
kjólfaldinn framan á brjósti sér.
„Láttu nú ekki hugfallast,"
kjökraði Jane, sem næstum
alltaf var full ótta og volæðis.
„Láttu þau nú eki bíta úr þér
bakfiskinn.“
„Þau munu ekki bíta bakfisk-
inn úr mér,“ svaraði Sara móðg-
uð, „ekki einu sinni þó þau væru
Indíánar öll upp til hópa.“
„Það er nú vissast að sitja á
strák sínum og hegða sér eins
og dömu sæmir,“ sagði Cissie,
sem einhverntíma hafði verið
herbergisþerna.
Lizzie batt hettuböndin fast
undir hökuna á Söru. „Ekki
svona fast,“ tautaði hún, „ég get
ekki einu sinni opnað munninn.“
Blómvöndur úr tilbúnum fjól-
um gægðist upp undan hettu-
barðinu.
Hún lagð tímanlega af stað,
allar konurnar fylgdu henni úr
hlaði og gáfu henni góð ráð og
uppörvanir, tvær grétu. Báðu
hana að minnast á þetta eða
hitt sem þær höfðu verið svipt-
ar. Gleyma ekki Chrissie, sem
bað um gin daginn sem hún dó,
en mátti ekki fá það. Sara
studdi sig fast við regnhlífina
og hóf för sína til fundarhússins.
Sólin skein á ryðlitan silkikjól-
inn. Hún leit hvorki til hægri
eða vinstri en þrammaði eins
og gamall stríðsklár, sem hefur
vaknað til dáða aftur við að
heyra fallbyssuskot.
Hún var talsvert móð, þegar
hún kom að fundarhúsinu.
Nefndarmeðlimirnir sátu við
langt borð og sneru andlitum að
henni.
„Komið inn fyrir frú Crump,“
sagði presturinn vingjarnlega,
„gjörið svo vel að setjast þarna.“
Hann benti á tóman stól.
59