Ársrit Skógræktarfélags Íslands - 15.12.1990, Qupperneq 112

Félagar okkar segja, að hér standi svona 350
m3 viðar á ha, en geti á þessum slóðum farið í 500
m3/ha. Algengur gildleiki stórtrjánna er 30-40 cm
í brjósthæð (1,3 m frá jörð), en stóri lerkiöldung-
urinn er yfir 80 cm.
Skógareldur kviknar hér af eldingum, sem lýst-
ur niður í trjátoppana. Miklir skógareldar geisa á
10-15 ára fresti. A 6. áratugnum kviknuðu þeir
óvenjulega oft og 1.000 ha brunnu þá á þessu
svæði.
Þessari fyrri skógarferð er lokið. Aratugagamall
draumur gamals lerkiræktarmanns utan úr
Atlantshafi hafði ræst og við stigum sælir og
þreyttir upp í þyrluna eftir að hafa á ný notið
þeirrar sönnu gestrisni, sem maður mætir alls
staðar meðal skógarmanna, þegar þeir bera fram
sinn einfalda, en ósvikna málsverð við eldinn,
sem hitar vatn í te eða kaffi. Og ekki spillti hér að
fá í bragðbæti reyktan fisk, saltaðan lax og
vodka.
PINÉGA
Ein af stærstu þverám Norður-Dvínu, sem
rennur að austan í hana, ber þetta nafn. Við mik-
inn hlykk á Pinégaánni, þar sem hún rennur úr
suðri, er bærinn Pinéga. Skammt fyrir norðan
bæinn tengist Pinégaáin annarri á, sem nefnist
Kuloj, og rennur norður. Hún kemur við sögu
síðar í þessari frásögn. Bærinn Pinéga er beint í
austur frá Arkhangelsk og bein loftlína þar á milli
er um 135 km. Þangað var ferðinni heitið seinni
skógardag okkar. En fyrst nokkur orð um fyrri
vitneskju okkar um lerkið á þessu svæði.
Frásagnir um Pinégalerki. Sigurður Blöndal
hafði fyrir því heimildir gegnum sænska skóg-
ræktarmanninn Erik Edlund, sem gekkst fyrir
stofnun lerkifrægarðsins hjá skógfyrirtækinu Mo
och Domsjö í Örnsköldsvik, að bestu lerkiskógar
í Arkhangelskhéraði væru á svæðinu meðfram
ánni Pinéga. Sögumaður hans var prófessor
Nikolaij Dylis í skógræktardeild sovésku vísinda-
akademíunnar, en það var hann, sem greindi lerk-
ið vestan Obfljóts í sérstaka tegund, Larix sukac-
zewi.
Þegar sænsku skógræktarmennimir fjórir heim-
sóttu Arkhangelskhérað 1976 var þeim sagt, að
lerkifræ merkt „Arkhangelsk" væri komið frá
Glœsileg ierkitré hjá skógarveginum í Pinéga. Myndl
photo: A.S.
A splendid specimen of larch at Pinega.
Pinéga. Einn þessara sænsku fjórmenninga, Stig
Lundberg, svæðisstjóri ríkisskóganna í Norður-
botni, nefndi þetta við Sigurð Blöndal, er hann
kom til Hallormsstaðar 1985.
Þessar frásagmr urðu til þess, að eftirvænting
okkar var sérstaklega mikil að fá tækifæri til þess
að heimsækja Pinégasýslu.
Flugferðin til Pinéga. Arnór lýsti henni á svo-
felldan hátt fyrir upptökutækinu:
„Við erum komnir í okkar aðra þyrluferð. Við
flugum núna sunnar en í gær, eiginlega að mér
sýndist beint í austur. Flugið tók 55 mínútur.
Eftir 20 mínútna flug fórum við að sjá fyrstu lerki-
trén og eftir svona 30-35 mínútur hafði lerkið
meiri krónuþekju en við sáum nokkurs staðar í
gær. Annars er skógurinn mun þéttari hér, það er
meira af honum, minna um mýrar.
110
ÁRSRIT SKÓGRÆKTARFÉLAGS ÍSLANDS 1990