Skógræktarritið - 15.05.2001, Side 15

Mynd 30. Úr kotgarðinum í Brekkukoti!
sögðu rauðsmárinn (Trifolium pra-
tense).
í ungskóginn hef ég plantað
ýmsum harðgerum, fjölærum
jurtum, innlendum og erlendum,
svo og vorlaukum. Þannig er nú
litasýning um allt landið sumar-
langt (mynd 29). Ég geri ráð fyrir
að þetta verði eitt aðalverkefnið
mitt á komandi árum eftir því
sem bakið og hnén fara að gefa
sig. Og svo getur maður leikið sér
Mynd 31. Hrímbryddaðar fagurfrúr
bíða þolinmóðar og grænar eftir
vorinu.
að því að koma sér upp steinhæð
og „kotgarði" að breskri fyrirmynd
(mynd 30). Ég er nú kominn með
vísi að einum slfkum í Brekkukoti.
Stöðugt litaspil blasir við þegar
horft er út um stofugluggann allt
vorið, sumarið og jafnvel veturinn
lfka þegar hrímið leggst á sfgræn
blöð klettafrúarinnar og fagurfrú-
arinnar (mynd 31).
Það hefur sem sé orðið tölu-
verð breyting á gróðurfari í
Brekkukoti við Hafravatn á þess-
um 40 árum. Og það þýðir ekki
heldur að horfa fram hjá því að
það flytja inn fleiri gestir en
boðnir eru, sumir ekki sérstak-
lega þægilegir í nábýli eins og
Mynd 32. Óboðnir gestir auka líffræði-
legu fjölbreytnina óþægilega mikið!
geitungarnir sem hafa tekið sér
far með gámaflutningsskipunum
og numið hér land, ekki færri en
þrjár mismunandi tegundir
(mynd 32). En ekki þýðirað fást
um það. Líffræðileg fjölbreytni
lætur ekki að sér hæða og teg-
undum jurta, fugla og skordýra er
stöðugt að fjölga. Auðnutittling-
ur og músarrindill eru nýir varp-
fuglar í landi skógarins í Brekku-
koti og rjúpan verpir enn í skjóli
grenitrjánna og hefur vetursetu f
hópum. Branduglan skýlir sér
einnig f grenitrjánum og veiðir
hagamýsnar sem lifa veturinn af
undir lúpínuteppinu og byggja
sér vetrargöng milli matarbirgð-
anna undir snjónum. Refurinn er
orðinn reglubundinn vetrargestur
f sömu matföng og branduglan.
Rauðhöfðaönd, urtönd og dugg-
önd hafa fundið sér varpland í
víðikjarrinu við vatnið auk grá-
gæsar, fiskandar og stokkandar
sem þar voru fyrir. Rósastarri
söng sumarlangt eitt árið og
reyndi að galdra til sín maka.
Kerlingin birtist þó aldrei og rósa-
starrinn sást ekki aftur. Nú bíðum
við spennt eftir að glókollurinn
og trjáskrfkjan komi og taki sér
bólfestu.
SKÓGRÆKTARRITiÐ 2001 l.tbl.
13