Skógræktarritið - 15.05.2001, Blaðsíða 59

nesi, - í Tindalandi og - í Kagað-
arhólslandi.
Stjórnin ræddi þau viðhorf,
sem þurfa að vera í skógræktar-
málum hér m.a. að fá nægilega
stórt og gott land á góðum stað
til félagsins. Stjórnin fól þeim
Gísla Pálssyni og Jóni ísþerg,
sýslumanni, að vinna að máli
þessu og komast að þeim bestu
úrlausnum, sem hægt er að ná og
hentug eru fyrir félagið Fleira
var rætt, sem ekki snertir þetta
mál sérstaklega.
Aftur er stjórnarfundur haldinn
10. maí árið eftir. Aðeins mættu
þrír stjórnarmenn. Þau Dómhild-
ur og Páll mættu ekki. Aðalefni
þess fundar var að velja menn til
Noregsfarar þá um sumarið. En
svo segir: „Rætt var um skógrækt-
armálefni, en þar sem ekki voru
mættir fleiri þá voru engar álykt-
anirgerðar—
Næsti fundur er svo haldinn á
heimili Jóns ísberg 29. okt. 1961
og eru allir stjórnarmenn mættir.
Ennfremur Steingrímur Davíðs-
son, fyrrv. skólastjóri á Blöndu-
ósi. Orðrétt segir svo:
„1. Formaður bauð fundarmenn
velkomna og skýrði frá fundar-
málefni og gaf síðan Steingrími
Davíðssyni orðið.
Steingrímur Davíðsson las síð-
an upp gjafabréf til skógræktarfé-
lagsins frá þeim hjónum, Helgu
Jónsdóttur og honum, þar sem
þau afhenda Skógræktarfélagi
Austur- Húnavatnssýslu eignar-
jörð sfna, Gunnfríðarstaði í
Svínavatnshreppi, A-Hún., að
gjöf með nokkrum skilyrðum,
sem tekin eru fram í gjafabréfinu,
sem Steingrímur afhenti stjórn-
inni nú á fundinum.
Stjórn félagsins þakkaði hina
höfðinglegu gjöf þeirra hjóna og
vill fyrir sitt leyti vinna að því, að
þær óskir og vonir rætist, sem gef-
endur óska og er einnig sérstakt
áhugamál skógræktarfélagsins.
Á þessum fundi fól stjórnin for-
manninum að útvega þá strax
girðingarefni og fjármagn. Það
hefir tekist og einnig að fá menn
til þess að girða, því á næsta
fundi stjórnarinnar, sem haldinn
varað Höskuldsstöðum 14. mars
var rætt um pöntun trjáplantna
félagsins fyrir félagsmenn í
sýslunni og bætt við „Auk þess
þarf að athuga um pöntun sér-
staklega í girðingu félagsins að
Gunnfríðarstöðum".
Ég ætla nú að skjóta því hér
inn á milli tilvitnana í fundar-
gerðir, að þegar við Gísli á Hofi
og Sigurður skógarvörður vorum
að skoða hugsanleg skógræktar-
svæði munum við hafa minnst
eitthvað á Gunnfríðarstaði. Sig-
urður var vantrúaður á svæðið
m.a. vegna þess að það lá á móti
norðaustanáttinni. Frá Gunnfríð-
arstöðum séð liggur þjóðvegur-
inn austan Blöndu fram Langa-
dal, en þeir, Gunnfríðarstaðir, eru
ekki taldirtil Langadals heldur
Bakása. Oft er þræsingur eða
kaldi í Út- Langadal, þótt lygnt og
gott veður sé í framdalnum. Hvað
sem við höfum rætt um veðrátt-
una á Gunnfríðarstöðum þá fest-
ist þetta f minni mínu af eftirfar-
andi ástæðum. Það mun hafa
verið vorið 1963 að ákveðið var
að safna fólki saman til þess að
gróðursetja að Gunnfríðarstöð-
um. Gísli á Hofi og Hallgrímur í
Hvammi, báðir gildir bændur í
Vatnsdal, mættu til leiks, en enga
var hægt að fá á Blönduósi, þrátt
fyrir að allnokkrir hefðu ætlað að
fara, en þar var þá norðaustan
þræsingur og súld. Ég lagði því
ekki hart að mönnum að koma
með fram að Gunnfríðarstöðum.
En Gísli og Hallgrímur vildu
ógjarnan fara fýluför, svo við
ákváðum að fara og ég tók með
tvo syni mína 10 og 11 ára til þess
að hjálpa okkur við gróðursetn-
inguna. Eins og áður segir var
leiðindaveður og hélst það alveg
fram fyrir Kagaðarhól, en þar er
sveigt yfir hálsinn að Gunnfríðar-
stöðum. En þetta var nú útúrdúr.
Við gróðursettum svo fyrstu
plönturnar vorið 1962. Sigurður
skógarvörður kom til þess að
kenna okkur tökin og leiðbeina
okkur. Svo vel vildi til að Stein-
grímur gat komið því við að gróð-
ursetja fyrstu plönturnar. Alls
voru settar niður þetta vor 17.650
trjáplöntur. Vorið 1963 urðu þær
25.125, 1964 um 21.900 og 1965
um 9.340 eða þessi fjögur ár um
75 þúsund plöntur.
Landið sem gróðursett var í var
gömul mýri, sem verið var að
þurrka upp, en mikill vegarskurður
hafði verið grafinn fyrir ofan það
land, sem fyrst var tekið til skóg-
ræktar. Það hafði verið ógirt og
þrælbeitt af sauðfé og hrossum.
Byrjað var á að plægja hluta af
landinu og sett þar niður. Allt eftir
fyrirsögn Skógræktarinnar. Fyrstu
tvö árin gekk allt vel meðan jörðin
var að jafna sig eftir ofbeit undan-
farinna ára. En þriðja árið 1964
var okkur ekki farið að lftast á blik-
una. Grasspretta var það mikil.
Okkur var ráðlagt að reyta frá
plöntunum og fengum við ung-
linga til þess. Þau unnu að þessu f
um tvær vikur. Svo eftir um þrjár
vikur fór ég að skoða árangurinn
og þá kom áfallið. Allt var komið í
kaf í grasi. Ég hafði samband við
Hákon skógræktarstjóra og bað
hann að koma, sem hann gerði og
var alveg forviða á öllum þessum
grasvexti. Sagðist aldrei hafa séð
annað eins og kvaðst vilja kalla
til sérfræðing Skógræktarinnar í
þessum málum, Einar Sæmund-
sen. Hann kom og var undrandi á
öllu grasinu. En þeirgátu lítið
gert. Eiturefni voru reynd en það
gekk ekki vel. Við vorum ráðalaus
og Skógræktin líka. Þetta áfall dró
verulega úr okkur kjarkinn, svo ár-
ið 1965 voru eins og áður segir
„aðeins" gróðursettar 9.340 plönt-
ur. Næstu tvö árin virðist svo ekk-
ert hafa verið gróðursett, sem ef
til vill getur hafa stafað af því, að
girðingin var orðin full eða því
sem næst. Þetta kemur fram á að-
SKÓGRÆKTARRITIÐ 2001 1. tbl
57