Morgunblaðið - 18.09.1985, Síða 43

MORGUNBLAÐID, MIÐVIKUDAGUR18. SEPTEMBER1985
43
Þórarinn Ág. Flygen-
ring — Kveðjuorð
Tíminn hefur engar strendur.
Samt er það svo, að hvað bíður
sinnar stundar.
Sérhver dagur í lífi okkar er
atburður, hlekkur í langri eða
skammri keðju, sem hefst við
fæðingu og lýkur við dauða. Þrátt
fyrir þessar staðreyndir geta menn
fyrr en varir staðið í þeim sporum,
að eiga örðugt með að ná áttum.
í þeim sporum stóð ég, er ég
frétti láts góðs vinar og fyrrum
samstarfsmanns, Þórarins Ág.
Flygenrings, sem lézt, langt um
aldur fram, þann 3. september.
Þegar unglingur ræður sig í
vinnu, hvort heldur er til lengri
eða skemmri tíma, skiptir það oft
sköpum, hvernig til tekst í kynnum
við þá, sem fyrir eru á vinnustað.
Ég var lánsamur, þegar ég réðst
á m/s Gullfoss til sumarstarfa.
Þar voru fyrir góðir og gegnir
skipsfélagar, og að öðrum frátöld-
um varð Þórarinn mér hugþekk-
astur.
Ljúf og prúðmannleg framkoma,
ásamt drenglyndi og staðfestu
báru uppruna hans gott vitni.
Þetta var sumarið 1950. Það vor
kom hið nýja flaggskip íslenska
flotans, Gullfoss, til Islands.
Það var margt um manninn að
taka á móti þessu skipti. Án efa
þúsundir. Áhugasamur unglingur
fylgdist grannt með af hafnar-
bakkanum, hverjir hefðu hlotið
það hnoss að hreppa skipsrúm á
svo glæsilegum farkosti.
Maður bar kennsl á einstaka
andlit. Sum þekkt úr farmennsku
undangenginna ára hjá Eimskipa-
félagi Islands.
En þarna mátti líka líta nokkra
jafnaldra, sem ýmist hölluðu sér
yfir lunninguna, stjórnborðsmegin
— en þannig lá Gullfoss oftast
bundinn í Reykjavíkurhöfn — eða
þeir stóðu hnarreistir, á meðán
„Magni gamli" þokaði fánum
prýddu fleyinu að bryggjunni. Og
það var tilefni til!
Þórarinn var einn þessara ungu
manna. Ég þekkti hann ekki þá.
Kunningjarnir á hafnarbakkanum
höfðu öll nöfn á hraðbergi. „Þessi,
þarna með ljósrauða hárið, — það
er Þórarinn Flygenring." Þarna
var líka annar ungur maður, með
rauðleitt hár. Hann átti eftir að
verða einn af bestu og afkasta-
mestu rithöfundum þjóðarinnar.
Já, þeir voru margir, sem áttu
eftir að ráðast í skipsrúm á Gull-
fossi. Og framundan voru
skemmtileg sumur í starfi á þess-
um glæsilega farkosti.
Þórarinn hafði strax áunnið sér
traust til starfa, þar sem best og
mest var lagt í aðbúnað fyrir far-
þegana, á fyrsta farými.
Hann var glaðsinna, ungur
maður, sem tók þátt í félagsskap
okkar hinna, lagði sitt til málanna,
þekkti sín takmörk og hallaði á
engan í orði.
Við urðum miklir mátar á þess-
um árum og hélst sú vinátta okkar
til vegamóta.
Þórarinn var skarpgreindur
maður, víðsýnn og vel að sér, enda
fróðleiksfús um flest það, sem lífið
og tilveran býður upp á. Það er
að vera mannlegur.
Frá því að hefja störf sem að-
stoðarmaður við framreiðslu, tók
hann þá ákvörðun að fullnema sig
í framreiðsluiðn. Hann var góður
fagmaður, og lagði alúð við starfið.
Hann var því eftirsóttur af þeim
aðilum í veitingarekstri, sem buðu
gestum það besta, sem völ var á,
í viðurgjörningi og þjónustu.
Á Gullfossi varð hann, er tímar
liðu, yfirframreiðslumaður. Hann
stjórnaði liði sínu á þann veg, að
allir fengu notið sín, án skarkala
eða stórra orða. Því hlaut öllum
að verða hlýtt til hans, og and-
rúmsloftið var mótað af persónu-
leika hans, háttvísi og höfðingja-
skap.
Eins og gengur og gerist skildu
leiðir okkar í starfi. Þórarinn
haslaði sér völl í iðn sinni, þar til
hann réðst til Hótel- og veitinga-
skóla Islands sem kennari. Þar
starfaði hann síðustu árin við góð-
an orðstír, sem vænta mátti.
Þórarinn var gæfumaður í
einkalífi sínu. Hann kvæntist
glæsilegri konu, Sigríði Valdi-
marsdóttur og eignuðust þau tvö
mannvænleg börn, ólöfu, arkitekt,
og Valdimar Örn, leikara.
Heimili þeirra var frá fyrstu tíð
góður hornsteinn, þar sem gestir
fundu, að húsráðendur höfðu sál.
Eðlislæg gestrisni og glaðlyndi
hjónanna laða fram minningar um
liðna tíð, sem nú skal þökkuð.
Á lífsins göngu hittist fólk og
tekur tal saman. Sumir staldra
lengur við en aðrir. Magn tímans
og flaumur orða ræður eki til um
það, hvað eftirminnilegast verður,
heldur er það innihald orðanna og
viðkynning, sem veldur því, að
eftir er munað.
Kynni okkar Þórarins hófust í
þann mund, er hann bar að landi
á flaggskipinu íslenska. Síðan
hefur tíminn liðið án afláts.
Svipur og gerð hvers hlekkjar í
atburðarásinni eykur jafnt og þétt
nýjum dráttum í þá mynd, sem
einkennir lífið.
Tíminn hefur enn engar strend-
ur, og fley Þórarins hefur lagt frá
landi. Síðbúin kveðja flytur honum
fararheill og þakkir.
Geir R. Andersen
Minning:
Sigríður Jónsdóttir
frá Drangshlíðardal
Þann 8. ágúst sl. andaðist í
Sjúkrahúsi Vestmannaeyja Sig-
ríður Jónsdóttir, Vesturvegi 17,
þar í bæ, og var jarðsungin frá
Landakirkju 15. þess mánaðar.
Fædd var Sigríður 9. ágúst
1909, að Drangshlíðardal í Aust-
ur-Eyjafjallahreppi í Rangár-
vallasýslu, 6. barn hjónanna Elín-
ar Kjartansdóttur og Jóns Bárð-
arsonar, er þar bjuggu lengi.
Á uppvaxtarárum Sigríðar lá
leið unga fólksins úr sunnlensku
sveitunum til Eyja í atvinnuleit,
eins og lengi síðar. Sigríður var
ekki gömul, þegar hún slóst í
þann hóp og í Eyjum stóð svo
heimili hennar lengst af.
Sigríður giftist sveitunga sín-
um, Árna Sigurðssyni frá Rauða-
felli, 21. desember 1933 og byrj-
uðu þau búskapinn að Skólavegi
25, I húsi Elínar systur Árna.
Síðar leigðu þau húsnæði víðar í
bænum, eins og gengur, en árið
1951 eignuðust þau húsið Vestur-
veg 17. Bjuggu þau þar alla tíð
síðan, utan árin 1973-75 er þau
dvöldu í Hveragerði í Árnessýslu,
vegna eldgossins í Heimaey.
Sigríður og Árni eignuðust
tvær dætur: Elínu Karólínu,
fædda 1938, hún lést á 1. aldurs-
ári; og Elínu Lilju, sem fædd er
1939 og býr nú á Selfossi, gift
Sigurbergi Guðnasyni vélstjóra.
Sá, er þessi minningarorð
skrifar, átti því láni að fagna að
kynnast á unga aldri þessum
yndislegu hjónum, Sigríði og
Árna. Hafa þau kynni varað í
hálfa öld, svo að margs er að
minnast og margt að þakka, þó
ekki verði það skráð hér.
Sigríður Jónsdóttir var afar
hógvær kona að eðlisfari og barst
ekki mikið á. Hún var vel af
Guði gerð á alla lund, traustur
vinur í raun og afskaplega barn-
góð. Og þó að hún ætti lengst af
heima í Eyjum voru henni átt-
hagarnir undir Fjöllunum ekki
siður kærir. Þangað fór hún oft
og dalnum sínum unni hún mikið,
enda er Drangshlíðardalur óneit-
anlega fagurt bæjarstæði, þaðan
sem Skógafoss blasir tignarlegur
við augum.
Við leiðarlok fyllir söknuður
hugann, en þó jafnframt þakk-
læti: Þökk fyrir hjartahlýju,
ástúð og fórnfýsi við ungan dreng
og móður hans á erfiðum tíma.
Blessuð sé minning Sigríðar
Jónsdóttur frá Drangshlíðardal
og innilegustu samúðarkveðjur
til allra aðstandenda hennar.
Að endingu langar mig að til-
færa síðustu vísuna úr langri
drápu, sem Sigurjón, móðurbróð-
ir Sigríðar, orti til hennar, þegar
hún var barn að aldri, og gera
vísuna að hinstu kveðjuorðunum
frá vinum hennar:
Blessi drottinn byggðir lands,
bæinn fjalls í salnum.
Signi dýrðleg sólin hans
Sigríði í Dalnum.
Hvanneyri, Borgarfirði,
Trausti Eyjólfsson.

Innilegt þakklæti til allra þeirra fjölmörgu er sýndu okkur samúö
og vinarhug við andlát og jaröarför mannsins míns, fööur okkar,
tengdaföður, afa og bróöurs
HARALDAR B. PÉTURSSONAR
bryta,
Digranesvegi 44.
Siguröur Haraldsson,
Ægir Haraldsson,
Sigrún Pétursdóttir,
Katrín Líkafrónsdóttir,
Helena Svavarsdóttir,
Katrín Sigurðardóttir,
Halldór Pétursson,
Biskup og forsvarsmenn
launþega hvetja til að-
gerða gegn stjórn S-Afríku !
Á sameiginlegum fundi méð Stein-
grími Hermannssyni forsætisráð-
herra í gær, afhentu herra Pétur
Sigurgestsson biskup, Ásmundur
Stefánsson forseti ASI og Kristján
Thorlacius formaður BSRB, sam-
þykktir funda biskupa á Norðurlönd-
unum 10. september sl. og Norræna
vcrkalýðssambandsins þann 29.
ágúst sl. um málefni Suður-Afríku,
þar sem aðskilnaðarstefna þarlendra
stjórnvalda er harðlega fordæmd og
hvatt er ti) að ríkisstjórnir Norður-
landanna beiti sér fyrir viðskipta-
þvingunum gegn landinu.
óskuðu þremenningarnir eftir
því að ríkisstjórn íslands myndi
fjalla sérstaklega um málið og
gera það sem í hennar valdi stæði
til að auka þrýsting á suður-afrísk
stjórnvöld.
I samþykkt biskupanna segir
m.a.:
„Síðustu atburðir í Suður Afriku
hafa glögglega leitt í ljós, að efna-
hagslegar þvinganir erlendis frá
gætu náð skjótvirkum árangri. j
Sameiginlegar aðgerðir Norður-
landa ættu að hafa mikil áhrif
bæði á ástandið í Suður-Afríku,
sem og á almenningsálitið í heim-
inum, eins og málin horfa nú. Við
verðum hins vegar að benda á að
óskin um sameigiirtegar aðgerðir
af hálfu Norðurlandanna, hefur
reynst nokkur hemill á fram-
kvæmdir í þessa veru, þar sem
Norðurlöndin hvert um sig hafa
haft tilhneigingu til þess að skjóta
þeim á frest með þeim skilningi 4»
að árangursríkara væri að vera
samstíga hinum Norðurlöndunum.
Þannig hefur hin norræna sam-
staða, sem ætti að vera til eflingar
og örvunar, orðið til tafa og seink-
unar.
Því förum við þess á leit við í
ríkisstjórnir Norðurlandanna að ,
gerð verið hið fyrsta sameiginleg
áætlun sem beinist að því að rjúfa •
öll fjárhagsleg samskipti við Suð-
ur-Afríku.“
Vatnsskortur hjá vatns-
veitu Villingaholts og
Gaulverjabæjar
Gaulverjabæ í september.
Miklir þurrkar síðan í vor hér
suðvestanlands eru víða farnir að
skapa vandræði í vatnsveitumálum.
Hjá Vatnsveitu Villingaholts- og
Gaulverjabæjarhrepps hefur stöðugt
sigið á ógæfuhliðina í sumar. Fæst
nú ekki lengur vatn eftir hefðbundn-
um leiðum og hefur þurft að grípa
til sérstakra ráðstafana.
Vatnsveita þessi liggur á hvert
býli í fyrrnefndum sveitarfélögum
og auk þess nýtur hluti Stokks-
eyrarhrepps góðs af veitunni. Alls
eru þetta rúmlega 100 staðir,
bændabýli, einbýlis- og sumarhús
á stóru svæði hér í neðanverðum
Flóa.
Vatnið er tekið úr lind í landi
Dalsmynnis og Hurðarbaks. Hefur
vatnið náðst sjálfrennandi í stóran
miðlunartank og síðan niður Fló-
ann. Fyrripart ágústmánaðar
þornaði sú lind að mestu og hefur
síðan þurft að dæla úr heimalind
við bæinn Dalsmynni. Hefur þetta
verið bráðabirgðaráðstöfun og
næst nú ekki heldur nægjanlegt
vatn með þessu móti. Er ætlunin
nú að dæla inn á lögnina frá lind
við Urriðafoss.
Nú eru tæp 10 ár síðan vatns-
veitan var lögð og hefur ávallt
fengist.nægjanlegt vatn þar til nú.
Ástæðan er að sjálfsögðu veður-
farið. Mönnum líst illa á málin ef
sömu þurrkar verða áfram í haust,
og jafnvel frostþurrkar.
Auglýst hefur verið og brýnt
fyrir fólki á þessu svæði að fara
sparlega með vatn. Vatnsnotkun
er mikil t.d. í mjólkurframleiðsl-
unni og eykst enn er skepnur fara
aðliggjainni.
Ræddar hafa verið ýmsar leiðir
til lausnar þessum vanda. M.a. að
bora eftir vatni, en ekkert verið
ákveðið enn. Ljóst er að það yrðu
mjög dýrar framkvæmdir.
— Valdim. G.
Skagfirska söngsveitin
hefur vetrarstarf sitt
VETRARSTARF Skagfírzku söng-
sveitarinnar í Reykjavík hefst með
fundi og myndakvöldi laugardaginn
21. september næstkomandi og verda
sýndar myndir frá ferð kórsins til
Norður-Ítalíu og Frakklands síðast-
liðið vor.
Kórinn dvaldi sjö daga í Suður—
Týról og söng þar á fjórum stöðum,
segir í fréttatilkynningu frá kórn-
um. Segir þar ennfremur að hann
hafi hlotið góðar undirtektir.
Á undan söngnum flutti ítalskur
kennari í Bolsano stutt erindi um
ísland, en hann er jarðfræðingur
og hefur oft komið til íslands og
ferðazt mikið um landið. Einnig
söng kórinn Litlu orgelmessuna
eftir Joseph Hayen við guðsþjón-
ustu í kirkju heilags Frans frá
Assisi í Bolsano.
Á komandi starfsári mun kórinn
hafa innlend og erlend lög á efnis-
skfa sinni, m.a. nýtt verk eftir
Þorkel Sigurbjörnsson, sem samið
hefur verið fyrir kórinn. Áformuð
er söngferð norður í land, jafnvel
á sæluviku Skagfirðinga. Æfingar
verða tvisvar í viku og verður
raddþjálfari í vetur Halla S. Jóns-
dóttir. Kórinn getur bætt við góð-
um röddum og geta þeir, sem
áhuga hafa haft samband við
söngstjórann Björgvin Þ. Valdim-
arsson 1 síma 36561 á kvöldin.
JttarjpstiMíiSiifo
esið
reglulega af
ölmm
fjöldanum!

I

4