Morgunblaðið - 01.03.1995, Síða 39

Morgunblaðið - 01.03.1995, Síða 39
MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR MIÐVIKUDAGUR 1. MARZ 1995 39 GUÐSTEINN ÞORBJÖRNSSON lét ekki ráðskast með sig. Hann var því sú manngerð sem menn kusu að hafa í návist sinni. Það var árið 1986 sem Jón hóf störf hjá Almennu kerfisfræðistof- unni. Árið 1988 kaus hann að skipta um vinnustað, öðlast meiri reynslu og auka þekkingu sína og réð sig til starfa hjá Vífilfelli. Kynni okkar af Jóni á þeim árum sem hann vann hjá AKS urðu til þess að það var með miklum fögnuði að við heimtum hann til baka til okkar árið 1991, en það ber vott um það traust sem Jón ávann sér alls staðar að stjóm- endur Vífilfells vildu halda áfram að leita til hans eftir að hann kom til AKS. Á lífsleiðinni liggja leiðir manna saman á vinnustöðum og myndast þá oft á tíðum vinskapur sem helst til æviloka þó að leiðir skilji er menn skipta um starf. Þau vinabönd sem bundust eru nú óvænt rofin. Fyrir samverustundimar með Jóni þökk- um við af heilum hug. Foreldrum Jóns og systkinum viljum við votta okkar dýpstu samúð og biðjum Guð um að styrkja þau í sorg þeirra sem á sama degi misstu tvo ástvini því afi Jóns lést hinn sama örlagaríka sunnudag. Samstarfsfólk á Almennu kerfisfræðistofunni hf. Kveðja frá ferðafélögum Það var um mitt sumar 1993 að við komum saman 16 góðir félagar til að stofna ferðaklúbb sem við gáfum nafnið „Þvert á leið“. Að- dragandinn að stofnun hans var langur og spannaði vináttu fjöl- margra ára. Áldrei hefði hvarlað að okkur að nú aðeins tæplega tveimur árum síðar myndum við setjast nið- ur til að skrifa minningarorð um einn af okkur. Síðla dags hinn 19. febrúar sl. barst þessum nána vina- hóp þau hörmulegu tíðindi að Jón Harðarson hefði yfirgefið þessa jarðnesku vist á sviplegan hátt. Þó að félagsskapur okkar sé ungur hefur vináttan varað mun lengur, annaðhvort í gegnum starfið í Hjálp- arsveit skáta í Kópavogi eða með því að ferðast saman um landið á sumrin og ekki síst vetuma. Jón var mjög traustur ferðafélagi og fór ávallt með gætni og varúð. Við slæmar aðstæður fór hann aldrei af stað að vanhugsuðu máli -enda hefur hann ferðast í mörg ár og var kominn með mjög mikla reynslu í fjallaferðalögum á jeppa sem sleða. Voru þeir fáir staðimir á íslandi sem hann átti eftir að heimsækja. Það hefur verið höggvið stórt skarð í. lítinn hóp sem okkar og verður aldrei fyllt. Það er erfitt að sætta sig við þau örlög sem lífíð skapar og hart að sjá á eftir traust- ur félaga í blóma lífsins. Við þökk- um fyrir að hafa átt eins góðan og traustan vin sen Jón reyndist okk- ur. Foreldmm hans, systkinum og öðmm aðstandendum vottum við okkar dýpstu samúð. Þó að kali heitur hver, hylji dali jökull ber, steinar tali og allt hvað er, aldrei mun ég gleyma þér. (Vatnsenda-Rósa.) Ferðaklúbburinn Þvert á leið. l| ' I Góður og traustur vinur er fallinn frá. Það er erfitt að sætta sig við er hraustir og lífsglaðir menn hverfa svo skyndilega. Jóni Harðarsyni, eða Nonna eins og við kölluðum hann, kynntumst við fyrir um 10 ámm og lágu leiðir okkar saman gegnum Hjálparsveit skáta í Kópavogi, þar sem hann starfaði að mörgum mál- . um. Það var svo sameiginlegur áhugi á jeppaferðum að vetri sem 1 olli því að vinskapurinn þróaðist. I Ófáar ferðir voru farnar til fjalla í samfloti með Nonna það sem hann miðlaði okkur af mikilli reynslu úr slíkum ferðum og við söfnuðum saman nýjum áfangastöðum og leið- um um hálendi og jökla landsins. Með Nonna er horfinn ljúfur og varkár ferðafélagi sem mikill missir er af. Við þökkum fyrir þær stundir . er við fengum að njóta með honum og vottum ástkærum foreldrum ' hans og systkinum okkar dýpstu | samúð. Oddgeir og Elín Brynja. + Guðsteinn' Ingvar Þor- björnsson fæddist í Vest- mannaeyjum 9. september 1910. Hann lést á St. Jósefsspítala í Hafnarfirði 14. febrúar síðast- liðinn og var jarðsunginn frá Aðventkirkjunni í Reykjavík 21. febrúar. í formála minningagreina um Guðstein á blaðsíðu 37 í Morgun- blaðinu á þriðjudag var farið rangt með nafn tengdadóttur hans. Hún heitir Jórunn Guðsteinsson. Þá var fósturdóttir Guðsteins, Helga Arn- þórsdóttir, óvart nefnd fóstursyst- ir. Þetta leiðréttist hér með. ÞEGAR mér barst frétt um lát Guð- steins tengdaföður míns til Banda- ríkjanna setti mig hljóðan. Minning- arnar tóku að hrannast upp í hugan- um. Þegar við kvöddumst í desem- ber síðastliðnum rétt fyrir jólin þá höfðum við ekki mörg orð en fáein tár féllu. Okkur grunaði sennilega báða að við ættum ekki eftir að sjást aftur í þessu lífi. Samband okkar var mjög náið. Við vorum eins og feðgar og bestu vinir í senn. Aldrei man ég eftir að okkur hafi orðið sundurorða eða styggðaryrði hafi fallið okkar í milli þau þijátíu ár sem ég hefi verið hlut.i af fjölskyldu hans. Heimili mitt og þeirra Guðsteins og Möggu var oft eins og eitt heimili, samgangurinn var það mikill. Fjölskylda mín og Guðsteinn og Magga ferðuðumst saman bæði innanlands, til Englands og vítt og breitt um Bandaríkin. Einnig unnum við Guðsteinn saman. Hann keypti sig inn í fýrirtæki mitt Skilti og plasthúðun í Reykjavík fljótlega eftir að ég kvæntist Eygló Björk og rákum við fyrirtækið sam- an í mörg ár. Áður hafði Guðsteinn verið sjómaður og skipstjóri í Vest- mannaeyjum, unnið í vélsmiðju og ekið vörubíl eftir að hann hætti á sjónum. Guðsteinn var einstaklega laghentur og samviskusamur. Hann komst fljótt upp á lagið með að vinna á leturgrafvélum og smíða ljósaskilti eða umferðarmerki. Létt lund hans og kímnigáfa gerðu það að verkum að það var sérlega gaman að vinna með honum. Á kvöldin héldum við síðan oft áfram að vinna saman og þá við bílana okkar. Ég gerði upp vélarnar í bílunum hans en hann ryðbætti mína, því hann var mjög góður suðumaður. Synir mínir voru mjög hændir að afa sínum eins og reyndar öll börn sem kynntust honum. Þeir fóru með honum í veiðitúra og þessi fyrrver- andi útgerðarmaður taldi það ekki heldur fyrir neðan virðingu sína að fara með þeim niður á bryggju í Hafnarfirði að dorga. Hann vissi líka allt um trillurnar þarna og hvernig veiðin gekk hjá þeim. Þegar strák- amir stækkuðu, .gátu þeir spjallað við afa sinn um bíla og mótorhjól því hann hafði þekkingu á þessu öllu og gat auðveldlega breyst í ungling þegar honum datt í hug. Nú þegar hann er horfinn af sjónar- sviðinu getum við sem þekktum hann yljað okkur við góðu minning- arnar um hann og hlökkum til að hitta hann aftur handan grafar. Þangað til bið ég Guð að vera með og styrkja ástkæra tengdamóður mína sem nú hefur misst maka sinn eftir 64 ára farsælt hjónaband. Róbert Brimdal. Elsku amma mín. Ég vildi að ég gæti verið hjá ykk- ur á Islandi þessa daga. Minningarn- ar sem ég hef um afa eru margar og fallegar. Afi var alltaf tilbúinn að glettast og leika sér við mig. Þegar ég var lítill snáði í heimsókn hjá ykkur átti hann það til að bíta í fötin mín og bera mig þannig um stofuna og þykjast vera ljón. Mér fannst ég líka vera alvöru bílavið- gerðarmaður þegar ég fékk að „að- stoða" afa þegar hann var að gera við bílinn sinn. Stundum fórum við líka saman að gefa öndunum. Ég man líka. þegar afi var að svíða kindahausa og hvað mér fannst það skrýtið, eða þegar hann var að „tala frönsku" og var alveg undrandi yfir því að við Vanessa skyldum hann ekki! Eða þegar ég meiddi mig á höfðinu þegar ég var að elta hana Vanessu systur (þá var ég 5 ára) og það blæddi þessi ósköp. Vegna þess hvað ég grenjaði mikið sagði afi mér að hætta þessu öskri svo það hætti að blæða. Það hvarflaði ekki að mér að gegna ekki og auðvit- að hætti að blæða! Ég mun ávallt minnast þess hvað hann var góður og elskulegur. Hann átti alltaf bros, var sífellt hlæjandi, var alltaf að stríða mér og var fullur af prakkara- skap. Því miður getum við Vanessa, makar okkar og pabbi ekki verið með ykkur til að tala um minningar okkar og gráta saman, en ég veit að mamma mun faðma þig að sér fyrir okkar hönd. Við eigum öll eftir að sakna hans. Við biðjum Guð að styrkja þig og blessa í sorg þinni og missi og einnig alla aðra í fjöl- skyldunni. í trú bíðum við þess morguns þegar afi mun rísa upp með glettna brosið sitt og geta hald- ið okkur í örmum sér aftur. Andrés Terry Johnson. Elsku amma. Það er erfitt að kveðja þá sem við elskum, sérstaklega þegar farið er um langan veg. I gegnum árin hafið þið afi þurft að kveðja margt af bömum ykkar og bamabörnum er þau hafa flutt sig til annarra landa og heimsálfa. Þrátt fyrir vegalengd- ir hafa kærleiks- og fjölskylduböndin verið sterk. Nú í sumar áformuðu margir að kom heim á ættarmót að hitta ykkur afa sérstaklega. Það verður stórt skarð á þeim samfund- um. Afa er sárt saknað. Það eru margar góðar minningar sem rifjast upp þegar við kveðjum afa. Gamli blái tmkkurinn hans var vinsæll í Eyjum. Alltaf var hann fús að taka lítinn pjakk með þegar hann ók fiski, trönum eða öðru hlassi. Ég man þegar Surtsey fór að gjósa, hve hann var fljótur að breyta pallinum í fína rútu og skutlast með okkur krakkana vestur eftir til að virða fyrir okkur gosstrókinn koma upp úr hafinu. Sem verkstjóri og við- haldsmaður á Hlíðardalsskóla var hann alltaf svo liðlegur við okkur unglingana, tilbúinn að hlusta og sprella. Alltaf kátur og lífsglaður og fljótur að breyta áhyggjum tánings- ins í örugga trú á sjálfan sig. Ekki vantaði heldur ævintýraþrána þegar honum bauðst tækifæri til að taka í spymutæki, 69 Mustang. Þó hann væri hættur að aka eigin bíl vildi hann fyrir engan mun sleppa tæki- færinu að þenja fákinn og láta væla svolítið í dekkjunum. Jafnvel í sjúkrarúmi, í sársauka veikinda, voru glaðlyndið og vonin í fýrir- rúmi. Er hann kvaddi bamabörn sín áður en þau fluttu utan, var brosið breitt, hjartað stórt og sprellið í fyr- irrúmi. Á sama tíma opinberuðu votir hvarmar stökk á hjartalínurit- inu og sterkir armar djúpan kærleika sem myndi teygja anga sína í öll heimshorn. En fyrst og fremst munum við eftir honum sem góðum afa, sem trúði af öllu hjarta á persónulegan Guð. Hann þurfti ekki að prédika trú sína, hann lifði hana, og nú lifir trú hans áfram í lífi barna hans og barnabarna. Já, það er sárt að kveðja þá sem við elskum því við syrgjum mest þá sem við elskum mest. A sama tíma vitum við að þessi kveðjustund er ekki endanleg kveðja. Eins ög ferðir um fjarlæg lönd taka enda, svo munum við hittast heil á ný. Þannig er þessi ferð um stundarsakir. Því vinur okkar afa, Drottinn Jesús Kristur, kemur senn til að gefa afa æskuþrótt og glampandi bros á nýj- an leik. Við hlökkum til að hittast á því mikla ættarmóti, þar verður hann ekki þróttlaus öldungur sem horfir. á aðra leika sér, heldur kraftmikið ungmenni fær í allan sjó, fremstur í ærsl og leik þar sem hlátrasköllin óma án nokkurs endis. Með söknuði og tilhlökkun. Þröstur, Haukur, Guðsteinn, Harpa og fjölskyldur. t Ástkær eiginmaður minn og faðir okkar, GUNNAR INGI EINARSSON, Búhamri 58, Vestmannaeyjum, lést af slysförum sunnudaginn 26. febrúar. Jarðarförin auglýst síðar. Fyrir hönd vandamanna, Birna Hilmisdóttir, Alda Gunnarsdóttir, Hrefna Gunnarsdóttir, Iðunn Gunnarsdóttir. t Eignmaður minn, faðir okkar, stjúpfað- ir, tengdafaðir, afi og langafi, GÍSLI KRISTJÁNSSON frá Heiðarbrún í Vestmannaeyjum, sem lést í Vífilsstaðaspítala 26. febrúar, verður jarðsunginn frá Árbæjarkirkju föstudaginn 3. mars kl. 15.00. Kristín Símonardóttir, Ingimundur Gíslason, Ingunn Þóroddsdóttir, Gunnsteinn Gfslason, Edda Farestveit, Ingibjörg Júlfusdóttir, Jón Kr. Hansen, Halldór Kr. Júlfusson, Ólfna Guðmundsdóttir, Lára V. Júlíusdóttir, Þorsteinn Haraldsson, Sigurður Júlíusson, Anna G. Eyjólfsdóttir,, barnabörn og barnabarnabarn. t Sambýlismaður minn, faðir okkar og sonur minn, KARL HARRÝ SVEINSSON, lést 27. febrúar. Jarðarförin fer fram frá Hafnarfjarðar- kirkju föstudaginn 3. mars kl. 15.00. Fyrir hönd annarra vandamanna, Marfa Weiss, Stefán Bachmann Karlsson, Fanney Karlsdóttir, Sveinn Kr. Magnússon. t Maðurinn minn, faðir okkar, tengdafað- ir og afi, GUÐMUNDUR BJÖRNSON ÁRSÆLSSON, Hólmgarði 28, Reykjavík, verður jarðsunginn frá Bústaðakirkju föstudaginn 3. mars kl. 13.30. Blóm og kransar vinsamlegast afþakk- aðir, en þeir, sem vilja minnast hans, láti Krabbameinsfélagið njóta þess. Sigfrfður Níeljohníusdóttir, Ólöf Guðmundsdóttir, Jón Heiðar Gestsson, Júlíus Guðmundsson, Helga Gottfreðsdóttir, Ársæll Guðmundsson, Gunnnhildur Harðardóttir og barnabörn. t Útför ástkærs sambýlismanns míns, sonar okkar og bróður, HILMARS B. GUÐMUNDSSONAR tannlæknis, Hjarðartúni 7, Ólafsvík, fer fram frá Kristskirkju f Landakoti fimmtudaginn 2. mars og hefst athöfn- in kl. 13.30. Björgunarsveit Ólafsvíkur hefur stofnað sérstakan minningarsjóð um Hilmar við Sparisjóð Ólafsvíkur, reikningsnúmar 401802, og eru þeir, sem vildu minnast hans, t.d. með krönsum og blómum, beðnir að láta andvirðið renna í þann sjóð. Kolbrún Steinunn Hansdóttir, Hedwig Meyer og Guðmundur Guðjónsson, Guðjón Karl Guðmundsson. J

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.