Morgunblaðið - 11.08.1996, Side 26

26 SUNNUDAGUR 11. ÁGÚST 1996
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
+ Sveinn Ólafsson
fæddist í
Reykjavík 5. des-
ember 1917. Hann
lést 3. ágúst síðast-
liðinn. Foreldrar
hans voru Ólafur
Sveinsson prentari,
f. 1.11. 1890 á
Hvanneyri, d. 19.2.
1965, Sveins
Sveinssonar skóla-
stjóra að Hvan-
neyri, og Elínborg
B.J. Kristjánsdótt-
ir, f. 10.9. 1898, d.
4.5. 1975. Sveinn
var elstur sjö systkina en þau
voru: Valborg, f. 9.1. 1920,
Agnar, f. 24.12. 1922, d. 12.2.
1996, Stefán, f. 21.7. 1924, d.
14.1. 1975, Anna Þorkelsdóttir,
f. 6.9. 1939, Sigríður Ása Ólafs-
dóttir, f. 1.9. 1943, Jóhanna
Valgerður Ólafsdóttir, f. 14.8.
1950, d. 9.2. 1971.
Sveinn kvæntist 30. septem-
ber 1939 eftirlifandi eiginkonu
sinni Aðalheiði P. Guðmunds-
dóttur. Þau eignuðust 4 börn
sem öll eru á lífi. Þau eru 1)
Baldur Sveinsson kennari, f.
21.1. 1942, kvæntur Kristínu
Ingunni Jónsdóttur kennara, f.
12.8. 1943. Þeirra börn eru
Sveinn tölvunarfræðingur, f.
28.12. 1962. Kona hans er Bára
Traustadóttir og eiga þau son-
inn Baldur Benjamín, f. 16.1.
1996. Árni Jón, f. 16.6. 1968 en
unnusta hans er Margrét Lísa
Óskarsdóttur. Sonur Árna er
Hlöðver Kristinn, f. 31.01.1991.
Og Sigríði Björk Baldursdóttir,
•f. 24.10. 1980. 2) Hjálmar
Sveinsson verkfræðingur, f.
6.6. 1944, giftur Lindu Rogers
„Eitt sinn skal hver maður deyja“
- það er það eina sem við vitum
þegar við fæðumst. Hinn alvitri og
algóði skapari okkar verndar okkur
hinsvegar frá þvi að vita hvenær
tími okkar hér á jörðinni er útrunn-
inn. Þann sannleika gætum við
mennirnir ekki meðhöndlað, hvorki
okkur sjálfum né neinum öðrum til
góðs. Þess vegna kemur kallið allt-
af á óvart. Faðir minn, Sveinn Ól-
afsson, var ekkert unglamb þegar
hann lést - en sökum andlegs og
líkamlegs atgervis hans gleymdum
við stundum aldri hans - tæplega
79 árum.
Að leiðarlokum langar mig til að
þakka föður mínum með nokkrum
orðum allt það sem hann gaf mér
í gegnum lífið; fyrir kærleika hans
og alla þá visku sem hann miðlaði
mér svo ríkulega af. Útskýringar
hans til mín á mannlegu eðli hafa
bæði kennt mér mikið og styrkt
mig á lífsleiðinni. Hann skildi og
þekkti breyskleika mannanna, en
einnig leiðir sem gætu hjálpað okk-
ur til framfara í andlegri þroskaleit
okkar. Eftir því sem árin liðu urðu
tengsl okkar nánari og hann var
mér ekki bara faðir heldur varð
hann einnig andlegur lærifaðir
minn, sem studdi mig og hvatti til
jákvæðra hugsana og gjörða í líf-
inu. Frímúrarahugsjónin tengdi
okkur enn sterkar og á þeirri göngu
munu leiðbeiningar föður míns
hjálpa mér svo mér auðnist að
starfa þar með réttu hugarfari.
Faðir minn var víðlesinn og
margfróður maður. Andleg málefni
voru honum þó mest hugleikin. Þar
stóðu fræði Emanuels Swedenborgs
honum næst. Hann þreyttist aldrei
á að kynna þau hveijum sem sýndi
áhuga á andlegum málefnum og
'var jafnan viljugur, stundum næst-
um of viljugur, til að leiðbeina fólki
og aðstoða til að það gæti öðlast
innsýn inn í þau - ef það mætti
verða til að opna þeim þann stór-
kostlega sannleika sem Sweden-
borg hafði opnað honum
Víst er að faðir minn hefur skilið
eftir í hugskoti mínu frækorn til
Sveinsson, tölvun-
arverkfræðingi. 3)
Guðný Ása Sveins-
dóttir læknir, f.
18.7. 1952, gift Haf-
liða P. Gíslasyni
prófessor en þau
skildu 1982. Gift
Lennart Bernram
rafmagnsverkfræð-
ingi 1986. 4)Jó-
hanna Elínborg
Sveinsdóttir við-
skiptafræðingur, f.
20.5. 1954, ógift.
Sveinn starfaði
mestan hluta lífs
síns á skrifstofu Eimskipa-
félags íslands, síðast sem deild-
arsljóri, eða alls í 49 ár. Hann
var einnig framkvæmdastjóri
þjá Sveini Egilssyni um þriggja
ára skeið, hjá B.M. Vallá og rak
um tíma Heildverslun John
Lindsay. Sat í hreppsnefnd
Garðahrepps á árunum 1962-
1970 fyrir Sjálfstæðisflokkinn
og gegndi fjölmörgum trúnað-
arstörfum fyrir hann. Sveinn
var með einkaflugmannspróf
og stofnaði einn fyrsta flug-
skóla landsins, Flugskólann
Pegasus, ásamt Sverri Jónssyni
flugsljóra. Eftir Svein liggja
fjölmargar þýðingar úr ensku,
dönsku og þýsku, aðallega um
andleg málefni. Bókin „Þér
veitist innsýn“ kom út 1979 í
þýðingu Sveins og einnig bókin
Himinn og Hel eftir Emanuel
Swedenborg árið 1988, en
fræði Swedenborgs stóðu nærri
hjarta Sveins.
Utför Sveins verður gerð frá
Dómkirkjunni í Reykjavík
mánudaginn 12. ágúst og hefst
athöfnin klukkan 13.30.
betra og viturra lífs. Þau hverfa
ekki þótt hann sé nú horfinn til
annars tilvistarstigs heldur búa þau
með mér og hafa vonandi skotið
nægilega sterkum rótum í huga
mér til þess að mér megi auðnast
að nýta þá fræðslu allt til loka
æviskeiðs míns, sjálfri mér til
styrktar og vonandi einnig vegfar-
endum í lífi mínu.
Fullvissa mín um líf að loknu
þessu styrktist enn frekar í hug
mér þær vikur sem faðir minn var
veikur. Síðasta gullkornið sem hann
benti mér á var að lesa litla bók
„Tunnel to Eternity" eftir vin föður
míns, Leon Rhodes. Bók þessi fjall-
ar, út frá viðhorfi Swedenborgar-
sinna, um reynslu þeirra sem hafa
upplifað dauðastund sína en horfið
aftur til jarðlífsins. Við lestur bók-
arinnar sannfærðist ég enn frekar
um kærleika Guðs til okkar mann-
anna og í gegnum hana fannst mér
sem ég fylgdist að hluta með göngu
föður míns til annars tilvistarstigs,
- til ljóssins í faðmi kærleika Drott-
ins.
Föður mínum fylgja bestu óskir
um velferð í starfí á nýju tilvistar-
stigi. Eg þakka honum af alhug
fyrir að hafa auðgað líf mitt og
fyrir að að benda mér á leiðir sem
gáfu mér fullvissu um að kærleikur
Drottins tryggi jafnan að reynsla
okkar á hveijum tímapunkti leiði
okkur til eilífrar hamingju - á
mælistiku eilífðarinnar.
í Guðs friði.
Jóhanna E. Sveinsdóttir.
Góður vinur er horfmn á braut.
Sveinn Ólafsson lést 3. ágúst sl. á
Landspítalanum eftir stutta en
harða baráttu við manninn með ljá-
inn, sem alltaf sigrar að lokum.
Sveinn var 78 ára gamall og hafði
hlotið þá blessun að vera að mestu
leyti laus við veikindi allt sitt líf og
ekki þurft að gista á sjúkrahúsum
né leita aðstoðar lækna að neinu
ráði.
Ég kynntist Sveini fyrir u.þ.b.
25 árum og þá á fundum í Frímúr-
arareglunni. Sú regla var okkur
mikilvægt sameiginlegt áhugamál,
og hún tengdi okkur saman og
skapaði þá vináttu á milli okkar,
sem þróaðist á þessum árum síðan.
Við Sveinn höfðum mikið og gott
samband og verður sannarlega
skarð fyrir skildi, þegar hann er
nú látinn. Ég kem til með að sakna
heimsókna hans og símtala okkar
í gegnum árum, því að fáa þekki
ég, sem skemmtilegra var að tala
við en Svein.
Sveinn var óvenjulega fróður
maður og vel lesinn. Hann var afar
atorkusamur og afkastamikill og
eftir hann liggur fjöldi þýddra bóka
og frumsaminna rita. Hann mun
ekki hafa hlotið mikla skólagöngu
sem ungur maður, en hann vissi
þrátt fyrir það svo margfalt meira
um mörg fræðasvið lífs og dauða
en flestir langskólagengnir menn,
sem ég hef þekkt.
Allir sem þekktu Svein vissu um
áhuga hans á Swedenborg, þeim
merka sænska vísinda- og andans
manni. Eftir Swedenborg liggur
óhemjumikið af ritverkum bæði um
jarðfræði, en þó einkum um líffæra-
fræði, lífið sjálft og lífið eftir dauð-
ann. Ritverk Swedenborgs eru afar
torlesin, en þau eru áreiðanlega
þess virði að vera lesin og þá með
sérstöku hugarfari og á sérstakan
hátt. Ég hygg, að enginn hér á landi
hafí vitað meira um Swedenborg
en Sveinn. Hann var virkur meðlim-
ur í Swedenborgarsamtökum og
það, sem sá merki maður Sweden-
borg ritaði, virtist liggja svo ljóst
og tært fyrir Sveini að undravert
var. Sveinn gaf mér margar bækur
um og eftir Swedenborg, og ég
reyndi vissulega að lesa þær flest-
ar, en skilningur minn á þeim mál-
um, sem þar var fjallað um, var svo
takmarkaður, að ég játaði það oft
fyrir Sveini, að ég hefði hreinlega
ekki nægilega víðsýni og innsæi til
að skilja Swedenborg. Sveinn var
ákaflega þolinmóður og skilnings-
ríkur við þessar aðstæður og reyndi
hvað hann gat til þess að kenna
mér að njóta þessara merku rit-
verka.
Hvað viðkemur fræðum Frímúr-
arareglunnar voru þau eitt mesta
áhugamál Sveins, og þar var hann
afar vel lesinn og eftir þann liggur
mikið ritað á því sviði. Ég leyfi mér
að fullyrða, að Sveinn þekkti best
fræði þessarar reglu af öllum þeim,
sem ég þekki.
Sveinn las mikið og skrifaði mik-
ið. Þegar tölvuöldin gekk í garð var
Sveinn fljótur að tileinka sér kosti
tölvunnar sem tæki fyrir rithöfund
og þýðanda eins og hann var, og
hann notaði tölvu mikið nú síðustu
árin við skriftir.
Sveinn var, eins og kallað er,
mikill grúskari. Hann var einnig
afar minnugur og gat því haldið
uppi skemmtilegum samræðum um
allt mögulegt og gat þá um leið
veitt öðrum úr sínum viskubrunni.
Hann hafði ákveðnar skoðanir á
bæði dægurmálum og eins æðri
andans málum og átti létt með að
rökstyðja skoðanir sínar. Hann var
einstaklega heill maður og heiðar-
legur, og hann var alltof gáfaður
til að vera á móti mönnum eða láta
sér vera illa við menn. Hann þekkti
afar marga og hélt virku sambandi
við vini sína og kunningja.
Sveinn starfaði i fjölda ára hjá
Eimskipafélagi íslands hf. og var
þar eins og alls staðar mjög virkur
og áreiðanlega góður starfskraftur.
Eimskipafélagið var honum alltaf
ofarlega í huga, og hann talaði oft
um starfsárin sín þar og minntist
þeirra greinilega með ánægju. Eftir
að hann hætti störfum þar fyrir
aldurs sakir var langt frá því að
hann settist í helgan stein, heldur
sinnti hann ofangreindum áhuga-
málum af enn meiri krafti en áður.
Sveinn var ákaflega tónelskur
maður og spilaði prýðilega á píanó
og orgel. Margir nutu góðs af því,
að Sveinn var alltaf reiðubúinn til
að spila enda veitti það honum sjálf-
um augljóslega mikla ánægju, og
hvað það snertir eiga íslenskir frí-
múrarabræður honum mikið að
þakka auk margs annars.
Sveinn var á þeim árum, sem ég
þekkti hann eins og áður kemur
fram, mjög virkur maður bæði í
félagslífi og að öðru leyti einkum
hvað snerti andleg málefni. Þrátt
fyrir það var hann heimakær og
mikill fjölskyldumaður. Hann var
svo lánsamur að eiga góða og elsku-
lega eiginkonu og fjögur börn, sem
öll hafa komist til góðs þroska. Ég
vil enda þessi fáu orð með því að
votta Aðalheiði eiginkonu hans
mína dýpstu hluttekningu sem og
börnum hans. Við eigum öll minn-
inguna um góðan og heilsteyptan
mann, sem nú hefur kvatt okkur
um stundarsakir.
Guðmundur S. Jónsson.
Minningar um horfinn starfs-
bróður minn og vin vakna í hug-
skoti mínu. Þótt fáar verði hér færð-
ar í búning orðanna varpa þær allar
birtu inn í skugga saknaðar og
færa heim sanninn um að skin og
skýjafar skiptist á í lífi mannsins
og að þegar stund hans er komin
muni lífið sjálft leiða hann heim.
Sveinn Olafsson hóf fyrst störf
hjá Eimskipafélaginu í byijun októ-
ber 1931 og var fastráðinn til starfa
á skrifstofu félagsins árið 1936.
Hann vann allan sinn starfsdag hjá
Eimskipafélaginu utan áranna
1955 til 1963, er hann var fram-
kvæmdastjóri, fyrst hjá Ford-
umboðinu Sveini Egilssyni hf. og
síðar Steypustöð BM Vallá hf.
Það var á vordögum árið 1942
að leiðir okkar Sveins lágu saman
á skrifstofu Eimskipafélagsins.
Hann hafði starfað þar í sex ár og
var í augum mínum, nýgræðings-
ins, einn hinna innvígðu kunnáttu-
manna. Hann reyndist okkur íjórum
nýliðunum, sem útskrifuðumst þá
um vorið úr Verslunarskólanum og
hófum störf hjá Eimskipafélaginu,
góður lærifaðir og blés nýju lífi í
það veganesti sem við höfðum í
farteskinu frá skólanum. Leiðbein-
ingar hans um leyndardóma starfs-
ins í Ijósi reynslunnar voru okkur
gagnlegar. Góðvild og greiðvikni
hans fór ekki framhjá okkur og við
nánari kynni sáum við hve þetta
var honum beinlínis í blóð borið.
Viðskiptavinir leituðu oft til hans
þegar mikið reyndi á og lipurð og
skilning þurfti til að greiða úr mál-
um.
Hæfileikar Sveins og trú-
mennska leiddu til þess að Eim-
skipafélagið fól honum meðal ann-
ars ábyrgðarmiklar og oft vanda-
samar samningagerðir bæði við er-
lenda og innlenda viðskiptavini fé-
lagsins. Fórust honum störf vel úr
hendi og voru félaginu til vegs-
auka. Hann ávann sér traust við-
skipavina félagsins og naut vin-
sælda meðal starfsfélaga.
Að sínu leyti má segja að ævifer-
ill Sveins hafi verið dæmafár. Hann
var gæddur góðri greind, fróðleiksf-
ús og lét sig varða hin ólíkustu
málefni. Hann vann alla tíð að því
að auka þekkingu sína og kafaði
djúpt í hlutina. Hann var sjálf-
menntaður og fór lærdómur hans
langt fram úr fræðum skrifstofu-
mannsins. Á honum sannaðist
áþreifanlega að löng skólaganga
og menntun hárra skólastiga í
flóknum fræðum er ekki alltaf það
sem til þarf og reynist best, og þó
skal ekki dregið úr gildi góðrar
menntunar í nútíma þjóðfélagi. Það
má aldrei vanmeta þann lærdóm
sem lífið sjálft miðlar manninum
því hann er grundvöllur allrar far-
sældar. Þessi sannindi hafði Sveinn
tileinkað sér og þess vegna entist
honum námsefnið til hinstu stund-
ar. Hver stund varð námstími, eitt-
hvað nýtt mátti alltaf uppgötva,
auðgun andans eru engin takmörk
sett.
Sveinn Ólafsson hafði jafnan
fleiri en eitt járn í eldinum og vann
samtímis að ræktun líkama og sál-
ar. Námsgreinarnar sem hann lagði
stund á voru margvíslegar, fluglist,
tónlist, tungumál og andans vís-
dómur svo fátt eitt sé nefnt. Hann
tók um tíma virkan þátt í félagsmál-
um innan sveitarfélags síns, íþrótta-
hreyfingarinnar og fleiri samtaka,
auk þess að rita margar blaðagrein-
ar um hin margvíslegustu málefni
SVEINN
ÓLAFSSON
sem vörðuðu samtíð og samfélag.
Hann þýddi margt úr bókmenntum
andans, samdi tónverk og lét sér í
raun og veru fátt mannlegt óvið-
komandi. Mörgum er hann kunnur
fyrir þýðingu bókarinnar „Þér veit-
ist innsýn“ og þýðingar úr verkum
Emanuels Swedenborgs, sem gefn-
ar hafa verið út og eru lesnar af
mörgum. Sveinn var öllum, sem ég
þekki til, fróðari um fræði þess fjöl-
hæfa merkismanns. Það er af
mörgu að taka sem ekki verður
rakið í þessum fáu kveðjuorðum.
Víst er um það, að sjaldan féll
Sveini verk úr hendi. Þekki ég ekki
til þess að hann hafi nokkru sinni
verið iðjulaus um dagana. Um hann
verður sagt með sanni, að iðnin
hafi verið óður hans til lífsins og að
í verkum sínum hafi hann opinber-
að, svo ekki verður um villst, trú á
lífið og höfund þess. í lífi og starfi
fann hann auðlind dýpstu leyndar-
dóma og uppskar vísdóm, sem hann
miðlaði okkur meðbræðrunum af
örlæti.
Frá starfslokum hjá Eimskipa-
félginu árið 1988 vann Sveinn við
þýðingar og önnur ritstörf. Mest
af því var unnið í kyrrþey. Hann
var virkur félagi í Frímúrararegl-
unni og á ég honum mikið að þakka
fyrir stuðning og hollráð á þeim
vettvangi. Reglubræður munu njóta
góðs af verkum hans um ókomna
tíð og minnast hans af hlýhug og
þakklæti.
Að leiðarlokum þakka ég Sveini
Ólafssyni fyrir langa og ánægjulega
samfylgd. Megi viska og kærleikur
lýsa honum á þeirri vegferð sem
nú er hafin.
Ég minnist þáttar eiginkonu
Sveins, Aðalheiðar Pálínu Guð-
mundsdóttur, í lífi hans og starfi.
Ég flyt henni, börnum þeirra,
barnabörnum og öðrum ástvinum
innilegar samúðarkveðjur mínar.
Sigurlaugur Þorkelsson.
Kæri vinur Sveinn. Nokkur
kveðjuorð.
Yfirleitt verður manni hverft við,
þegar maður heyrir lát einhvers,
sem maður kannast við og einkum,
ef hlutaðeigandi var nákominn eða
góður vinur. Mér varð því mjög
hverft við, þegar mér barst fréttin
um lát þitt. Mér varð strax hugsað
til þess, að aðeins nokkrum dögum
áður sátum við saman í stofunni
heima hjá mér og ræddum ýmis
mál, þar á meðal um dauðann, sem
bíður okkar allra. Ekki gat mann
þá rennt í grun, að við værum að
hittast i siðasta sinn.
Kynni okkar hófust fyrir rúmum
35 árum. Síðustu ár hafa þau auk-
ist jafnt og þétt í sterka vináttu.
Og þegar minningarnar hrannast
upp hugsa ég með þakklæti til þess
að hafa fengið að kynnast þér og
njóta vináttu þinnar. Einkum mun
ég minnast hinna mörgu og oft
löngu símtala okkar og þær mörgu,
en þó alltof fáu stundir, sem við
sátum saman heima í stofu og
ræddum um lífið og tilveruna. Þú
vars hafsjór af þekkingu á mörgum
sviðum og ætíð reiðubúinn til að
miðla öðrum af þeim gnægtar-
brunni.
Ég man þig sem hlýjan og þægi-
legan mann, sem vildi allra vanda
leysa. Hins vegar varstu fastur fyr-
ir, ef þér fannst farið með rangt
mál. Alla ævi muntu hafa verið
starfsamur maður, bæði í vinnu og
frítíma. Og ætíð heyrði ég vel um
þig talað, en slíkt orðspor er erfitt
að ávinna sér hér í heimi. Þú varst
mjög trúaður maður og eftir þig
liggja þýðingar og skrif um marg-
vísleg efni, einkum á trúarlegum
og vísindalegum sviðum, og held
ég, að þýðing þín á bókinni Himinn
og hel eftir Swedenborg sé hvað
stærsta verk þitt á þessu sviði.
Þú varst félagslyndur maður og
mannlegt gildi hafðir þú ætíð í há-
vegum. Fyrir 44 árum gekkstu í
Frímúrararegluna og starfaðir þar
mikið og óslitið að margvíslegum
verkefnum. Ljóst er, að nú er skarð
fyrir skildi og þín verður sárt sakn-
að.
Sveinn minn. Ég vil að lokum
endurtaka þakklæti mitt til þín og