Morgunblaðið - 29.08.1999, Qupperneq 43

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
SUNNUDAGUR 29. ÁGÚST 1999 43
tíma glepjast af öðrum freistingum
sem gerðu honum og hans nánustu
lífið leitt. Það var hins vegar Herði
líkt og hans karakter að vinna bug á
veikleika sínum þegar hann varð
eldri og búinn að hlaupa af sér horn-
in. Um tíma stundaði hann kraftlyft-
ingar og náði þar athyglisverðum ár-
angri eins og við var að búast hjá
þessum kröftuga og einbeitta strák.
Já, strák segi ég því að Hörður
Markan var alltaf litli strákurinn á
kantinum í mínum augum, hversu
gamlir sem við urðum, ljúfur og geð-
felldur, hrekklaus og einlægur.
Hörður var pípulagningameistari
eins og pabbi hans og alnafni og
fékkst við mörg störf um dagana og
alltaf var þægilegt að hringja í Hörð
til að gera við þetta og laga hitt og
það var gaman að hitta hann seinni
árin, stutt í hláturinn, sami gamli
góði strákurinn sem vildi endur-
gjalda vináttu sína á þann hátt sem
hann kunni best með greiðasemi og
góðvild.
Hörður var lukkunnar pamfíll
þegar hann kynntist og kvæntist
Isabellu, gull af konu, sem ég og
Ágústa kynntumst þegar hún pass-
aði börnin okkar í Fossvoginum. Og
hún passaði líka vel upp á hann Hörð
sinn, sem bar ekki vandamál sín á
torg út og mætti sínum örlögum af
sömu karlmennsku og harðfylgni
eins og á kantinum forðum.
Já, hún ísabella reyndist honum
Herði vel og þessi strákur sem ekki
var allra kunni að meta og elska ísa-
bellu og börnin sín og þar gat hann
hallað höfði sínu þegar hugarvíl og
andstreymi trufluðu þennan góða
dreng og þegar hinn banvæni sjúk-
dómur kom í ljós.
Nú er hann farinn, hann Hörður,
þessi harði nagli sem þó var ekki
harðari en svo að hann mátti aldrei
neitt aumt sjá og var hvers manns
hugljúfí, þegar hann gaf færi á því.
Við, gömlu félagamir úr fótboltan-
um, söknum Harðar sem var hluti af
okkur sjálfum, þjóðsagnarpersóna í
okkar eigin sagnabúri, einstaklega
ljúfur vinur og samferðamaður.
Við hjónin sendum ísabellu og
bömunum innilegustu samúðar-
kveðjur.
Ellert B. Schram.
Kveðja frá KR.
Hörður Markan, pípulagnin-
armaður, lést þann 24. ágúst sl. langt
fyrir aldur fram eftir skammvinn en
snörp veikindi. Hörður var á yngri
ámm afbragðs íþróttamaður og
harður KR-ingur og stundaði innan
veggja félagsins knattspymu og síð-
ar lyftingar. Hann var eftirminnileg-
ur einstaklingur og traustur sam-
herji þeirra sem með honum vom í
leik. Sá sem þessar línur ritar er
jafnaldri Harðar heitins og því bæði
ljúft og skylt að flytja honum hinstu
kveðju félagsins og bregða um leið
upp nokkrum minningum sem í hug
koma frá ferli Harðar í KR.
í lok sjötta áratugarins var
blómaskeið í knattspyrnunni hjá KR
að því leyti að meistaraflokkur fé-
lagsins var afar sigursæll en hins
vegar var nokkur doði í yngstu
flokkunum. Það var því fyrir fram-
sýni þáverandi formanns knatt-
spyrnudeildar, Sigurðar Halldórs-
sonar, að ráðinn var öflugur þjálfari
fyi'ir yngsta flokkinn. Það var Guð-
björn Jónsson sem gekk í það af
krafti að safna saman strákum á
hinum ýmsum sparkvöllum í Vestur;
bænum og fá þá á æfingar hjá KR. í
hópi okkar sem á þessum tíma geng-
um til liðs við KR var Hörður Mark-
an. Hann hafði þá þegar vakið mikla
athygli fyrir knattspyrnuhæfíleika
sína enda fléttuðust saman hjá hon-
um góð tækni og næmur skilningur
á íþróttinni. Þá var Hörður frá unga
aldri einstaklega líkamlega sterkur,
og allt þetta ásamt miklu keppnis-
skapi gerði hann að eftirsóknarverð-
um samherja. Vegna þess sprengi-
krafts sem í Herði bjó var honum
jafnan stillt upp í fremstu sóknar-
línu og minningin er skýr um lág-
vaxinn samanrekinn framherja sem
jafnan olli miklum usla í vörnum
andstæðinganna. Þá er mjög minnis-
stætt hversu góðan stuðning faðir
Harðar og alnafni veitti syni sínum
og okkur félögum hans enda var
pípulagningarmeistarinn jafnan
mættur á keppnisstað og ólatur við
að hvetja okkur til dáða. Þeir feðgar
voru mjög samrýndir enda fylgdi
Hörður yngri í fótspor föður síns og
gerði pípulagnir að ævistarfi.
Þrátt fyrir að við yrðum að þola
nokkurt mótlæti og kyngja ósigrum í
byrjun þá fór árangurinn stöðugt
batnandi og svo fór að lokum að árið
1963 fögnuðum við íslandsmeist-
aratitli í 2. aldursflokki eftir mikla
baráttu við þau félög sem gert höfðu
okkur hvað mesta skráveifu til þess
tíma. Það var einmitt Hörður sem
tryggði okkur þennan titil er hann
skoraði sigurmark okkar og til er
blaðaljósmynd þar sem KR-ingar
bera hann í gullstóli af leikvelli í
heiðursskyni. I kjölfai'ið lá leið Harð-
ar eðlilega beint í meistaraflokk fé-
lagsins þar sem hann lék um nokk-
urra ára skeið við góðan orðstír.
Hörður varð Islandmeistari með KR
tvívegis og jafnoft bikarmeistari. Þá
var Hörður um hríð við æfingar
ásamt tveimur félögum sínum hjá
enska félaginu Coventry sem jók
mjög þroska hans sem knattspyrnu-
manns. Frá þessum unglings- og
þroskaárum eigum við margar ljúfar
minningar ekki síst úr eftirminnileg-
um utanlandsferðum, fyrst í yngri
flokkunum og síðar í keppnisferðum
með meistaraflokki í Evrópukeppn-
um sem íslensk félög voru á þessum
tíma að hefja þátttöku í.
Það er óumdeilanlegt að þessi við-
burðaríku ár festu rætur KR í lífí
okkar sem þarna áttum samleið og
urðu til að hnýta tryggðarbönd við
félagið og efla metnað okkar fyrir
þess hönd. Það hafa því jafnan verið
fagnaðarfundir þegar hinir gömlu fé-
lagar hafa hist, rifjað upp atburði og
ævintýri æskuáranna, leitað fregna
af lífshlaupi hver annars og endur-
nýjað kynnin. Þar verður nú skarð
fyrir skildi næst er Hörð vin okkar
vantar í hópinn.
Knattspyrnufélag Reykjavíkur
kveður Hörð Markan með virðingu
og þakkar honum samfylgdina og
tryggð við félagið og vottar eigin-
konu og fjölskyldu hans innilega
samúð og biður góðan Guð að varða
veg þeirra í framtíðinni.
Þórður Jdnsson.
Það sló mig mjög þegar ég frétti
að vinur minn, Hörður Markan, væri
látinn. Fréttin kom þó ekki alveg á
óvart, áfallið kom í janúar síðastliðn-
um þegar Hörður tjáði mér að hann
hefði greinst með krabbamein í lung-
um. Við vissum báðir að þetta var
hinn stóri dómur. Hörður tók þessu
þó með ólýsanlegri ró og hélt sínu
æðruleysi. Staðráðinn í að berjast
áfram eins og ekkert hefði ískorist.
Hann lagði þó málið í hendur guðs
eins og honum var einum lagið.
Hörður hafði öðlast djúpa og sanna
trú sem hjálpaði honum gegnum þá
erfíðu tíma sem framundan voru.
Það sem einkenndi hann var þakk-
lætið til almættisins fyrir að fá að
vera til og að fá að vera með og taka
þátt í þessu lífi.
Hörður hafði lifað tímana tvenna
og vitnaði oft til fyrri tíma þegar
hann var ósáttari við guð og menn.
Honum hafði tekist að snúa við blað-
inu, breyta ósigri í sigur og vinna
síðan stöðugt í því að bæta sjálfan
sig. Lifa hvern dag þannig að hann
gæti eitthvað gott látið af sér leiða.
Hann skilur eftir sig djúp spor á
meðal okkar félaganna sem kynnt-
umst honum, einkum vegna þess að
hann hafði til að bera ákaflega mikla
einlægni sem hann gat miðlað til
okkar og lét engan mann ósnortinn.
Þó var alltaf stutt í kímnina, brosið
og léttleikann. Á undanförnum árum
höfum við Hörður átt margar
ánægjulegai' og gefandi stundir sam-
an, setið lengi að spjalli og rætt um
lífið og tilveruna. Mér eru þessar
stundir ákaflega mikils virði.
Hópurinn okkar í Langagerði
verður ekki samur án þín, en eins og
þú hefðir viljað, þá horfum við fram
á veginn. Hörður minn, ég veit að
þér líður betur núna þó að það sé
erfítt fyrir okkur sem eftir sitjum að
sætta okkur við að þú sért farinn.
Um leið og við kveðjum góðan vin
langt um aldur fram, vil ég fyrir
hönd okkar félaganna votta eigin-
konu þinni og börnum, okkar inni-
legustu samúð.
Kristberg.
INGIMARIA
ÞORBJÖRG
KARLSDÓTTIR
+ Ingimaría Þor-
björg Karlsdótt-
ir fæddist á Drafla-
stöðum í Fnjóskadal
15. janúar 1911.
Hún lést á Sólvangi í
Hafnarfirði 20.
ágúst síðastliðinn og
fór útför hennar
fram frá Hallgríms-
kirkju 27. ágúst.
Þegar minnast á svo
mætrar konu sem
Ingu, föðursystur
minnar, kemur margt
upp í hugann því
margs er að minnast og svo ótal
margt er að þakka. Hlýjan og
ræktarsemin við unga sem aldna,
vandamenn sem og vandalausa. Og
ekki síst vil ég færa Ingu alúðar-
þakkir fyrir þá miklu ræktarsemi
og hlýju sem hún alla tíð sýndi
dóttur minni Þorbjörgu, frá því
hún var smábarn og svo síðan
einnig sonum hennar þremur, Inga
Bjarna, sem skírður var í höfuðið á
Ingu, Stefáni Geir og Rannari
Karli. Hún var þeim öllum fjórum
alltaf sem besta amma og alltaf svo
sannarlega betri en enginn, eins og
máltækið segir.
Inga laðaði alltaf að sér unga og
gamla, ríka sem fátæka og alla sem
henni kynntust. Á heimili hennar
var öllum sem að dyrum bar ævin-
lega tekið opnum örmum, jafnt
skyldmennum sem vandalausum.
Systkinabörn hennar sem og börn
þeirra áttu öll ömmu í Ingu, til
hennar var alltaf gott að leita í lífs-
ins ólgusjó. Og ekki er hægt að
minnast á hennar miklu umhyggju-
semi og ræktarsemi við alla án
þess að geta þess að Gunnar maður
hennar var sömu gerðar.
Inga ólst upp í stórum systkina-
hópi að Draflastöðum í Fnjóskadal.
Móðir þeirra systkina dó árið 1921,
voru bömin níu þá á aldrinum 4 til
19 ára, Inga þá 10 ára gömul,
yngsta stúlkubarnið og mikið
mömmubarn. Hún saknaði móður
sinnar alla ævi og hafði oft orð á
hve þau böm sem ættu móður
væm lánsöm.
Þegar hún svo óx úr grasi var
hún einn vetur í vist hjá Helgu Sig-
urðardóttur, náfrænku sinni, sem
síðar varð fyrsti skólastjóri Hús-
stjórnarskóla Islands, því næst
mun hún hafa gerst matráðskona
hjá frænda sínum, Kristjáni Karls-
syni, sem þá var skólastjóri
Bændaskólans að Hólum. Síðan lá
leiðin til Hveragerðis, þar hafði
Inga um tíma með höndum veit-
ingarekstur með vinkonu sinni,
Regínu Rist, og ennfremur vann
hún um hríð hjá Ingimar, frænda
sínum, í Fagrahvammi.
Þar starfaði líka Gunnar Bjöms-
son sem hún hafði kynnst á Hólum,
en hann var þar í búfræðinámi.
Þau giftu sig á árinu 1938. Þau
Gunnar og Inga bjuggu allan sinn
búskap í Hveragerði, fyrst í
Skrattabæli í Fagrahvammi, síðan
örfá ár í Hverahvammi en festu
fljótlega kaup á gróðrarstöðinni
Álfafelli og bjuggu þar allan sinn
búskap. Gróðrarstöðina ráku þau
af miklum myndarskap, bættu við
gróðurhúsum, stækkuðu íbúðar-
húsið, keyptu gróðurbýlið Hh'ðar-
haga, sem var rétt hinum megin
við götuna. Þeim búnaðist vel, enda
samhent og vinnusöm. Gunnar lést
eftir erfið veikindi árið 1977, aðeins
64 ára að aldri, og var sá missir
Ingu mjög erfiður og er ekki að
undra því að öðrum ólöstuðum er
leitun að öðrum eins öðlingi til orðs
og æðis og Gunnar var. Örfáum ár-
um eftir andlát Gunnars gáfu Inga
og dætur hennar til minningar um
hann, fé til kaupa á trjáplöntum til
að gróðursetja á bökkum Varmár í
miðbæ Hveragerðis, Gunnarslundi.
Eftir að Gunnar lést
rak Inga gróðurbýlið
ein í um það bil þrjú ár
en seldi þá eignimar
og flutti til Reykjavík-
ur. Hún bjó síðan í
sambýli við dóttur sína
Kolbrúnu og hennar
fjölskyldu að Freyju-
götu 43 þar til hún
hlaut slæmt lærbrot
fyrir um það bil fjór-
um árum. Eftir það
óhapp þurfti hún meiri
umönnun en unnt er
að veita í heimahúsi og
dvaldi því síðustu ævi-
ár sín að Sólvangi í Hafnarfirði við
gott atlæti starfsfólks.
Hún kvaddi sitt fólk með frið-
sæld að morgni föstudagsins 20.
ágúst síðastliðinn.
Ég votta dætrum hennar, Kol-
brúnu og Auði, sem og fjölskyldum
þeirra, mína innilegustu samúð,
sem og öldruðum bróður Ingu,
Karli, sem nú er einn systkinanna
eftir á lífi. Ennfremur sendi ég öðr-
um ástvinum hennar samúðar-
kveðjur. Ég flyt einnig kveðjur og
þakldr frá Karh, bróður mínum, og
konu hans Sveineyju, sem búsett
eru í Svíþjóð.
Guðrún Jóhannsdóttir.
Elsku Inga mín.
Nú þegar þú hefur kvatt í hárri
elli reikar hugurinn til allra þeirra
góðu stunda sem ég hef átt með
þér í gegnum árin. Allrar hlýjunn-
ar, væntumþykjunnar og um-
hyggjuseminnar. Allar stundimar
sem ég dvaldi hjá ykkur Gunnai-i í
Álfafelli í Hveragerði og eftir að
Gunnar dó, með þér á Freyjugöt-
unni. Alltaf velkomin hvort heldur
sem var til lengri eða skemmri
dvalar. Alltaf hægt að fara til þín
hvenær sem mér datt í hug. Alltaf C
hlýjar móttökur. Alltaf varstu í
góðu skapi og alltaf svo glöð að fá
gesti. Hægt að tala við þig um allt
sem mér lá á hjarta. Að öðrum
ólöstuðum, mér betri en allir aðrir.
Elsku besta Inga amma, ég og
drengimir mínir þökkum þér frá
hjartans innstu rótum fyrir allt
sem þú varst okkur. Björt og falleg
minning þín mun lifa í hjörtum
okkar.
Far þú í friði,
friðurGuðsþigblessi.
Hafðu þökk fyrir allt og allt.
(V. Briem.)
Þorbjörg, Ingi Bjarni, Stefán <_
Geir og Rannar Karl.
OLAFUR
SIGURÐSSON
+ ÓIafur Sigurðs-
son fæddist í
Reykjavík 4. ágúst
1915. Hann lést á
Fjórðungssjúkra-
húsinu á Akureyri
13. ágúst síðastlið-
inn og fór útför
hans fram frá Akur-
eyrarkirkju 25.
ágúst.
Elzti bróðirinn er
fallinn með sæmd -
eins og honum hlaut
að vera lagið. Hann og
ég vomm manna ólíkastir - tæpast
hægt að sjá skyldleikann. „Ólík-
ustu bræður í heimi,“ sagði vinur
beggja að norðan - bæði ólíkir að
upplagi og í útliti - ekki sízt. Ef til
vill - sumir mundu jafnvel segja ör-
ugglega - hefur ekki ætíð verið
vanzalaust fyrir Óla bróður að vera
bróðir minn, enda þótt hann kvart-
aði ekki yfir því, blessaður! Hins
vegar tókst Ólafi lækni (le Doc eins
og ég leyfði mér að kalla hann sís-
vona til gamans) að lifa af náin
bræðrasamskipti á gömlu góðu
Akureyri okkar, sem ekki breytist
neitt að ráði - góðu heilli. Þar er nú
allt í blóma, unnið alls
staðar á fullu enda
bærinn undir góðri
stjórn - pólitískt séð.
Svo er guði fyrir að
þakka. Og aukinheldur
sendir Hann, sem öllu
ræður, bæjarbúum
fleiri góðviðrisdaga en
tíðkast annars staðar.
Ólafur var gegnhollur
Akureyringur aHa tíð -
vildi hvergi vera ann-
ars staðar en heima á
Akureyri - lagði alltaf
staðbundna föður-
landsást (lókalpatríotisma) á AK.
Hann var læknir - græðari - lengur
en tíðkast meðal starfsbræðra
hans, ósérplæginn í lífsstarfi - lífs-
hlutverki sínu - það vita gerla
kunnugir.
Og nú er hann genginn til feðr-
anna, elsku hjartans vinurinn.
En Anna Bjöms eiginkona hans
og stoð og stytta, mágkona mín frá
Akureyri, lifir - einhver bezta og
mesta kona og manneskja, sem ég
hef kynnzt.
Ég sakna hans sárlega.
Steingrímur St. Th. Sigurðsson.
Birting afmælis- og
minningargreina
MORGUNBLAÐIÐ tekur afmælis- og minningargreinar til birting-
ar endurgjaldslaust. Greinunum er veitt viðtaka á ritstjóm blaðsins í
Kringlunni 1, Reykjavík, og á skrifstofu blaðsins í Kaupvangsstræti
1, Akureyri. Þá er enn fremur unnt að senda greinamar í símbréfi
(569 1115) og í tölvupósti (minning@mbl.is) — vinsamlegast sendið
greinina inni í bréfinu, ekki sem viðhengi.
Um hvern látinn einstakling birtist ein uppistöðugrein af hæfilegri
lengd, en aðrar greinar um sama einstakling takmarkast við eina örk,
A-4, miðað við meðallínubil og hæfilega línulengd, - eða 2.200 slög
(um 25 dálksentimetra í blaðinu). Tilvitnanir í sálma eða Ijóð tak-
markast við eitt til þrjú erindi. Greinarhöfundar eru beðnir að hafa
skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.
Við birtingu afmælisgreina gildir sú regla, að aðeins eru birtar
greinar um fólk sem er 70 ára og eldra. Hins vegar eru birtar afmæl-
isfréttir ásamt mynd í Dagbók um fólk sem er 50 ára eða eldra.
Mikil áhersla er lögð á, að handrit séu vel frá gengin, vélrituð eða
tölvusett. Sé handrit tölvusett er æskilegt, að disklingur fylgi út-
prentuninni. Það eykur öryggi í textameðferð og kemur í veg fyi’ir
tvíverknað. Auðveldust er móttaka svokallaðra ASCII-skráa sem í
daglegu tali eru nefndar DOS-textaskrár. Þá eru ritvinnslukerfin
Word og Wordperfect einnig auðveld í úi’vinnslu.