Óðinn - 01.08.1933, Qupperneq 7

ÓÐINN
63
hægði förina alt i einu, hrökk þá prestur af baki ofan
í svaöið, enda var hann töluvert drukkinn. Var þá dátt
hlegið á hlaðinu og heyrði prestur það. Kvað hann þá:
Hlægið að gleði, hlægið að nauð,
hlægið að hverskyns trega.
Hlægið þið lífs og hlægið þið dauð,
hlægið þið eilíflega.
Guðriður stóð í bæjardyrum og gegndi samstundis:
Þú átt hjá mjer ljóða lán,
lítið skal þjer þægja.
Vertu svo lengi vafinn smán
sem við erum að hlæja.
í ljóðabók sjera Jóns eru margar lausavisur, sem
hann hefur kastað fram til þeirra mægðnanna. Guð-
riður yngri fær þessar:
Girnast muna fleiri ’en fá
fljóð í stolnu glingri.
Glæpaskrúðanum gengur á
Guðriður hin yngri.
Þó í hausinn vanti vit
vif, með heyrn og máli,
sjest það ei fyrir silfurlit
og silkiklúta prjáli.
Til Guðríðar skáldkonu, konu Ögmundar, kveður hann:
Skal mjer auðnast að skira þann,
er skapar Ögmundur sporaðan?
Lifi jeg þá og leik mjer hress,
en langt mun verða að biða þess.
Förum og smíðura nú i nótt
nefið á drenginn marghlykkjótt,
og líkamsskrifli langt og mjóttl
En um Ögmund sjálfan kveður hann þrjá bragi, og
kallar hann þjóf. — Sá síðasti endar þannig:
Honum samt til lengri lukku
ljæ jeg þessa visna klukku,
þjófadómur það er minn;
hún skal sifelt honum yfir
hljóma, meðan fjandinn lifir,
þó hann steli’ í þriðja sinn.
Og ekki er hann búinn að gleyma Ögmundi, þegar
hann yrkir kvæði sitt »Hýðingarnar«, þegar sýslumönn-
um og hreppstjórum var skipað að hýða sakamenn:
Ögmundur fjekk engin gjöld,
ófrómastur drengja;
nú er komin önnur öld,
alla má nú flengja.
Firðar báru skjóma’ og skjöld
skæran fyrr í hendi,
en vor göfug yfirvöld
eru prýdd með vendi.
Einar Einarsson varðskipsforingi.
»Óðinn« hefur áður (1929) flutt myndir tveggja fyrstu
varðskipsforingjanna. — Priðji varðskipsforinginn er
Einar Einarsson,
og tók hann við
stjórn »Ægis«
sumariö 1929,
sem þá var ný-
smíðaður, og er
nokkru stærra
skip en Óðinn,
og með olíuvjel-
um. Mynd af Ægi
er í Óðni 1929. —
Einar er röskur
maður og dug-
legur, og tók
fjölda togara á
meðan hann hafði
landhelgis gætslu.
En út af mála-
ferlum við skip-
stjóra eins af is-
lensku togurun-
um, sem Ægir
hafði tekið, en
neitaði, að hann
hefði verið innan
landhelgi.og vann
að lokum málið,
hvarf Einar frá landhelgisgætslunni. Nú síðastl. vor
vakti það mikla athygli, er hann náði út erlendum tog-
ara, sem strandað hafði austur á söndum og verið seldur
þar. En Einar kom á honum hingað til Reykjavíkur,
litíð skemdum.
Einar er sonur Einars Markússonar, bókara ríkissjóðs.
Hreppstjórunum heiður ber,
hýða þeir svo blæðir,
þeirra mestur einn þó er:
að hann slær og græðir.
Það var Grímur græðari á Espihóli, sem tærnar tók
af hringagná, sem Jónas Hallgrimsson vildi hugga með
því, að gefa henni gull i tá, þó Grímur tæki þær allar.
Mjer virðist næsta undarlegt, hvernig sjera Jón legg-
ur fjölskyldu þessa í einelti með keskni sinni og áburði
og dettur i hug, hvort því kunni ekki með fram að
valda, að honum hafi sviðið undan samkveðlingum
Guðriðar, sem eflaust hafa verið fleiri, þó þeir sjeu því
miður tapaðir. Jón Jónsson, læknir.
#