Aldamót - 01.01.1900, Side 41

skýringar og staöfestingar hinu guðlega mótsagna-
máli, sem eg nú er um aö hugsa. þegar vér erum að
hugsa um hin ýmsu lífssannindi trúarinnar, sem þegar
hefir veriö bent til, eöa einhver önnur sömu tegundar,
þá er eins og vér séum staddir í strandbygðinni ein-
hverri á íslandi eða í einhverri dalsveitinni, er þar
liggur inn í landið. því hvert einstakt þeirra sann-
inda hefir sitt afmarkaða svæði. það eru skýr landa-
merki á milli þeirra í hugsanaheiminum til að byrja
með. Höldum svo hugsaninni út af þeim áfram.
það er eins og vér værum á ferð upp eftir og inn eftir
einhverjum íslenzka dalnum. Fjöllin skilja á milli
dalanna. Landamerkin eru þar fastákveðin og öllum
auðsæ. En þegar vér komum lengra inn og lengra upp,
þá dofnar landamerkjalínan oghverfurog hættir síðan
með öllu. Landeignir dalahéraðanna ogbæjannarenna
saman í eitt í almenningi hins óbygða upplands. A þau
upplandsöræfi lít eg þá sem ímynd eilífðarinnar. Miðbik
íslands táknar fyrir mér eilífðina. því eins og það
öræfaland liggr á bak við íslenzku sveitirnar, alveg
eins ná trúarsannindin öll, æðstu og dýpstu sannindi
lífsins, sem til eru, inn í hinn andlega háfjallaheim
eilífðarinnar. það má hugsunarfræðislega rekja hin
ýmsu atriði þeirra sanninda þangað hvert um sig,
halda þeim aðskildum og afmörkuðum; en ef lengra er
farið, þá reynist það ómögulegt. þau renna þá sam-
an fyrir hugsaninni eða reka sig hvert á annað. Og
það samrensli eða sá árekstur-—það einmitt eru mót-
sagnirnar í andans heimi, er eg hefi verið að tala um.
Vér verðum að gjöra oss að góðu að nema staðar í
hugsunum vorum um þessi sannleiksatriði svo að segja
á miðri lejð. Fáum aldrei séð fyrir endann á þeim.