Dagblaðið Vísir - DV - 04.05.2002, Blaðsíða 10

Dagblaðið Vísir - DV - 04.05.2002, Blaðsíða 10
10 LAUGARDAGUR 4. MAÍ 2002 Útgáfufélag: Útgáfufélagið DV ehf. Framkvæmdastjóri: lljalti Jónsson Aðalrítstjóri: Óli Björn Kárason Ritstjóri: Sigmundur Ernir Rúnarsson Aðstooarritstjóri: Jónas Haraldsson Fréttast/óri: Birgir Guftmundsson Ritstjórn, skrifstofur, auglýsingar, smáauglýsingar, blaðaafgreiðsla, áskrift: Skaftahlía 24,105 Rvik, sími: 550 5000 Fax: Auglýsingar: 550 5727 - Ritstjórn: 550 5020 - Aðrar deildir: 550 5999 Græn numor: Auglýsingar: 800 5550. Áskrift: 800 5777 Rítstjorn: ritstjorn@dv.is - Auglýsingar: auglysingar@dv.is. - Dreifing: dreifing@dv.is Akuroyri: Kaupvangsstræti 1, sími: 462 5000, fax: 462 5001 Setnlng og umbrot: Útgáfufélagið DV ehf. Plötugcrö og prontun: Árvakur hf. DV áskilur sér rétt til aö birta aðsent efni blaðsins f stafrænu formi og í gagnabönkum án endurgjalds. DV greiðir ekki viðmælendum fyrir viðtöl við þá eða fyrir myndbirtingar af þeim. Gegn fjölskyldum Handrukkarar vaða uppi í íslensku þjóðfélagi og hrella heilu fjölskyldurnar með hótunum og ofbeldi. Þeir svífast einskis við að innheimta fíkniefnaskuldir ungs ógæfufólks sem ánetjast hefur eitrinu. Hrottar og lítilmenni herja á fjölskyldur í von um skjótfenginn fíkniefnagróða. Margir foreldrar þora ekki annað en greiða „skuldir" barna sinna til að þau sleppi ómeidd úr klóm fúlmenna. Hræðslan og óttinn ráða ferðinni. Vímulaus æska og foreldrahúsið hafa vakið athygli á þeirri ógn sem fjölskyldum stafar af fúlmennum sem hafa það eitt að marki að græða peninga - í hugum þeirra skipt- ir engu þótt líf ungra glæsimenna sé lagt í rúst eða heilu fjölskyldurnar séu settar í eins konar herkví hótana og ruddaskapar. Allt leyfist, ekki síst þegar kemur að inn- heimtu fíkniefnaskulda. Skilaboð Vímulausrar æsku eru í sjálfu sér skýr til for- eldra þeirra ógæfumanna sem eru fastir í skuldaneti fíkni- efnasala: Ekki borga og kærið til lögreglu. Auðvitað er oft auðvelt að ráðleggja öðrum. Enginn nema sá er reynt hef- ur getur skilið angist og ótta foreldra sem búa við hótanir handrukkara. En fúlmennin verða hins vegar ekki stöðvuð nema þeim sé veitt mótspyrna og mótspyrnan verður ekki veitt nema í sameiningu foreldra, lögreglu, dómstóla og lög- gjafans. DV hefur margoft á undanfórnum misserum fjallað um þetta þjóðfélagsböl, en óaldarlýðurinn veður enn uppi. Blað- ið hefur reynt að draga upp þessa dökku mynd af íslensku þjóðfélagi og mynda þannig farveg fyrir umræður um hugs- anlegar lausnir. Flestir hafa látið sér fátt um fmnast. í leiðara DV í nóvember 1999 sagði meðal annars: „Það er kominn tími til að skorin sé upp herör gegn hrottunum, sem fara sínu fram. Fjölmiðlar hafa þá skyldu að draga fram í dagsljósið hvernig fjölskyldur, en þó einkanlega ung- menni, hafa orðið fórnarlömb handrukkara. Lógregluyfir- völd verða að tryggja öryggi þeirra sem verða fyrir barðinu á glæpahyskinu með öllum tiltækum ráðum. En löggjafinn verður fyrst að vinna sína heimavinnu og færa lögreglu þau vopn sem nauðsynleg eru í baráttunni, sem svo auðvelt er að tapa." Skuldir hlaðast upp Ársreikningur Reykjavíkurborgar fyrir síðasta ár leiðir í ljós að hreinar skuldir borgarsjóðs og borgarfyrirtækja námu í lok síðasta árs nær 34 þúsund milljónum króna. Þetta þýðir að hver Reykvíkingur skuldar að meðaltali um 300 þúsund krónur og hver fjógurra manna fjölskylda um 1,2 milljónir króna. Og þá eru lífeyrisskuldbindingar ekki meðtaldar en heildarskuldir með lífeyrisskuldbindingum nema alls tæpum 67 þúsund milljónum króna. Með lífeyris- skuldbindingum skuldar því hver fjögurra manna fjöl- skylda í höfuðborginni tæpar 2,4 milljónir króna. Frambjóðendur Sjálfstæðisflokksins og R-listans hafa deilt um skuldaaukningu Reykjavíkurborgar undanfarnar vikur. Þær rökræður hafa farið ofan garðs og neðan hjá kjósendum, eins ög svo oft þegar stjórnmálamenn deila um tölur. Fjárhagsleg staða Reykjavíkurborgar, sem sjálfstæð- ismenn hafa ætlað að gera að sérstöku kosningamáli, hefur því fram til þessa haft lítil áhrif. En hvort sem um kosningamál er að ræða eða ekki geta Ingibjörg Sólrún Gísladóttir borgarsrjóri og meirihluti R- listans ekki vikið sér undan því að skýra út griðarlega aukningu hreinna skulda borgarinnar. Ekki síst þegar haft er í huga að fjárhagsáætlun fyrir liðið ár gerði ráð fyrir að skuldir myndu lækka. Jafnvel í desember síðastliðnum gerðu áætlanir ekki ráð fyrir jafnmikilli skuldaaukningu - langt í frá. Al Oli Björn Kárason "B'""%ii '"SST 'W Rauðu ástarsögurnar Jónas Haraldsson aöstoöarritstjóri Laugardagspistill „Ég verö kominn aftur klukkan tvö," sagði ég við vinnufélagana þegar ég skaust heim í mánudags- hádeginu. Ástæða brottfararinnar var ekki svengd, heldur þvert á móti. Ég var ónógur sjálfum mér, gott ef ekki með beinverki og vont í maga. Þar sem ég er óvanur las- leika, sem betur fer, taldi ég tvo tíma duga til þess að ná þessum skramba úr mér. Ég lagði mig þeg- ar heim kom en var öngvu betri þegar klukkan nálgaðist tvö. Ég hringdi því á vinnustaðinn og til- kynnti að ég kæmi því miður ekki meira þann daginn. Því var tekið með jafnaöargeði og ég fullvissaður um aö öll hjól gengju smurð þótt ég væri fjarri. Ég sagði ekki neitt en þótti þetta undarlegt og raunar miður því ég stóð 1 þeirri trú að ég væri ómissandi. Ónóg umönnun Slappleiki minn kom vel á vond- an því að almennt hef ég verið þeirrar skoðunar að minni háttar krankleiki, þar sem menn eru frá vinnu í einn til nokkra daga, sé að- eins sálrænt ástand. Með vUjafestu megi koma í veg fyrir slíkan aum- ingjaskap. Nú lá ég eins og skata heima hjá mér, ýmist of kaldur eða heitur, með beinverki og maga- verk. Allt var það frekar óþægilegt og skal ekki gert upp á milli verkj- anna. Verst var þó að ég lá þarna einn og fékk ekki þá umönnun sem ég taldi lasburða mann eiga rétt á. Krakkarnir voru í skólanum og konan í vinnunni. Ég kunni ekki við að hringja í hana til þess að greina frá þessum vesaldómi mín- um. Ég dró hins vegar ekki úr þegar hún kom heim og lýsti þjáningum mínum af þeirri tilfinningu sem líkamlegt og andlegt þrek leyfði. Ég hafði ekki lyst á neinu nema hvað ég pantaði kalt kók sem ég taldi allra meina bót, eins og á stóð. Kon- an var ekki sammála þessari lyfja- gjöf en lét þetta þó eftir mér. „Ertu búinn að mæla þig?" spurði hún þegar ég lýsti einkennunum á þann hátt að hita- stillir lík- Ég hafði ekki lyst á neinu nema hvað ég pantaði kalt kók sem ég táldi allra meina bót, eins og á stóð. Konan var ekki sammála þessarí lyfjagjöf en lét þetta þó eftir mér. amans væri úr lagi genginn, ég skylfi annaðhvort svo undir sæng- inni að tennur glömruðu eða svitn- aði þannig að ég henti af mér sæng- urgopanum. Ég neitaði allri mæl- ingu enda ekki stundað slíkt i ára- tugi. „Mælingar eru fyrir börn," sagði ég. „Ég man ekki til þess að hafa gengið i gegnum slíkt síðan mamma mældi mig í bernsku." Það hnussaði í konunni. Hefði ég verið með almennilegri rænu kann að vera að ég hefði áttað mig á því, strax á fyrsta kvöldi lasleikans, að hún teldi mig erfiðan sjúkling. Meðvitundin var hins vegar skert svo ég hélt áfram kvarti mínu og kveini og bað börn- in að vera ekki með þennan bölvaða há- vaða. Vissu þau ekki af sjukum manni í hús- inu, einstaklingi sem sýna þyrfti fulla tillits- semi? Þau horfðu á móður sína. Vera kann að hún hafi blikkað þau og bent á eiginmanns- nefnuna með glotti en ég náði þeim skila- boðum ekki. Takmörkuð heimssýn Sigmundur Ernir Rúnarsson ritstjóri Þeir sem komnir eru til nokk- urra ára muna þá tíð þegar íslend- ingar voru í stríði viö Breta. Það var mikill slagur og gekk reyndar svo langt að íslendingur fórst í þvl stríði. Sá maður vann í vélarsal eins af varðskipum íslendinga og var að rafsjóða í gat sem kom á síöu skipsins við ásiglingu breskr- ar freigátu. Þetta var í 200 mílna stríðinu fyrir góðum aldarfjórðungi og maðurinn lifði ekki raflostið þegar fylla kom á skipið í ati þess við herfley hinnar konunglegu tignar. íslendingar tóku ekki beinan þátt í stríðinu mikla um miðja síð- ustu öld. Samfélag þeirra tók hins vegar stakkaskiptum þegar breski herinn sigldi inn Flóann 10. maí 1940 og hernam eyjuna í norðri. Og íslendingar voru að mörgu leyti hrifsaðir inn í nútímann þegar sporgöngumenn breskra hermanna komu hingað til lands um ári síöar. Kaninn passaði upp á landann. Engu að síður fórust margir íslend- ingarnir i þessu stríði þegar Is- lenskum skipum var sökkt á norð- anverðu Atlantshafinu. Stríð með fornöfniun Hér hefur verið skrifað um ís- lendinga. Hér hafa ekki verið notuð persónufornöfn, en það var hins vegar ítrekað gert á þessum árum. I blöðum og útvarpi var einatt skrifað og talað um „okkur" íslend- mga og sagt að „við" ættum í stríði. Þorskastríðin eru sýnu nærri okk- ur í tíma en seinni heimsstyrjöldin - og í seinasta stríöinu sem við háð- um við Breta um þann gula og góða fisk, var ekki annað að sjá en að þessi fréttamennska með áherslu á persónufornöfn væri á blóma- skeiði. iþróttafréttamönnum er tamt að taka málstað annars aðilans þegar landslið íslendinga etur kappi við aðra þjóð. Þar láta þeir sér fátt fyr- ir brjósti brenna og tala eða öllu heldur æpa og skrifa af þvílíkri þjóðrembu að við fátt verður jafn- að. Þó koma þorskastríðin þar til greina. Vera kann einmitt að ís- lenskir blaða- og fréttamenn hafi farið lengra en ákafir íþróttafrétta- menn á þessum átakaárum á ufnu hafi. Bretinn var nefnilega ekki að- eins andstæðingur, heldur var hann óvinur. Vinir og óvinir Löngum hefur verið sagt að blaða- og fréttamennska lúti lög- málutn sínum en vissulega fylgir hún líka tíðarandanum. 1 hinum vestræna heimi, hver sem hann svo sem er, hefur það gerst á síðustu mánuðum að í auknum mæli er þjóðum heims og jarðarbúum stillt upp í tvo gerólika hópa; vini og óvini. Eftir ógnaratburðina ellefta september í fyrra hefur þessi skipt- ing fest sig í sessi, ekki síst innan ritstjórna og fréttastofa í Evrópu og ekki síður í Bandaríkjum Norður- Ameríku. Heilu stórblöðin og ekki síður heimsfréttastofurnar hafa tekið af skarið og girt fyrir upplýsingar frá „óæskilegum" öfium. Og þegar tveir eiga í stríði eiga stóru stofurn- ar orðið svo auðvelt með að taka málstað annars aðilans að gömul lögmál verða að graut í stefnu þeirra. Því má með nokkrum sanni segja að fréttaþjónusta CNN frá átökum Breta og Bandaríkjamanna við liösmenn al-Queda í fjallahéruð- um Afganistans hafi minnt um margt á íslenskar þorskastríðsfrétt- ir á sinni tíð. Styrkur upplýsinga Vissulega fellur sannleikurinn fyrstur alls í hverju stríði. Vandað- ir fjölmiðlar hafa reynt að rétta
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.